Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015


ΜΥΣΤΙΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ ΚΑΙ «ΑΣΤΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ»



Συχνά τα πράγματα δεν είναι αυτό που δείχνουν. Μια πόλη δεν είναι απλά μια μεγάλη συγκέντρωση πληθυσμού, κατοικιών και δραστηριοτήτων. Είναι πάνω απ’ όλα ένας ζωντανός μεγα-οργανισμός, που υπακούει σε χαοτικούς κανόνες. «Η πόλη δεν είναι παρά μια τρισδιάστατη αρχιτεκτονική των παραστάσεων του εγκεφάλου... Οι λαβύρινθοι της πόλης σχηματίζουν ένα αρχιτεκτονικό ιερογλυφικό, ένα αόρατο σύμβολο που χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως, ασυνείδητα από τους ενοίκους, συνειδητά από τους κρυφούς επόπτες τους, και από πειρατές που συνδέονται με το σύστημα...». Έτσι κωδικοποίησε ο Mauricio Santos-Lobos στο The Spider Glyph in Time τη σύνδεση εγκεφάλου-πόλης. Όπως και ο ανθρώπινος εγκέφαλος, έτσι και η πόλη είναι γεμάτη μυστήρια και μυστικά. Κι όπως υπάρχουν αυτοί που προσπαθούν να ξεκλειδώσουν τα μυστικά του εγκεφάλου μας, έτσι υπάρχουν και εκείνοι που προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν τα μυστικά των πόλεων που ζούμε, με εργαλείο την τέχνη της «μαγείας των μεγαλουπόλεων» (Megapolisomancy).
Παρά την αντίθετη πεποίθηση η Θεσσαλονίκη κάθε άλλο παρά συνηθισμένη πόλη είναι. Πριν από 2316 χρόνια μια ιδιότυπη συνομωσία της γεωγραφίας με την ιστορία, κατέστησε την πόλη «κλειδί» των Βαλκανίων για τους αιώνες που θα ακολουθούσαν. Από τότε η πόλη εξελίχτηκε δυναμικά, πέρασε πολλές ιστορικές φάσεις, έγινε σταυροδρόμι πολιτισμών και οι δρόμοι της στοίχειωσαν από μυστήρια και συνωμοσίες.
Πριν συνεχίσω θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν είμαι κανένα «ψώνιο» με τη συνωμοσιολογία. Δεν είμαι ούτε καν συνωμοσιολόγος, αν και έτυχε να γνωρίσω προσωπικά αρκετούς. Είμαι απλά ένας αναζητητής συγγραφέας κι έχω στο ενεργητικό μου κάποια βιβλία που ασχολούνται με το μυστήριο και το θαυμαστό. Θεωρώ πως εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολύ παράξενα όντα και ότι ο κόσμος που ζούμε είναι ένα πολύ παράξενο μέρος, γεμάτο γοητευτικά μυστήρια τα οποία η ματαιοδοξία μας κάνει να πασχίζουμε με το μυαλουδάκι μας να ξεδιαλύνουμε. Το μυστήριο βρίσκεται παντού. Μπορώ, αν θέλετε, να το ανακαλύψω για λογαριασμό σας...

ΥΠΑΡΧΕΙ «ΚΑΤΙ» ΣΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί η πόλη που ζούμε αποπνέει μια απροσδιόριστη οσμή μελαγχολίας; Μη μου πείτε τώρα ότι δεν το έχετε καν αντιληφθεί. Η Θεσσαλονίκη είναι φημισμένη, ακόμη και στους ξένους περιηγητές, για τη μελαγχολική της ατμόσφαιρα, όπως είναι φημισμένη και για τα πανέμορφα ηλιοβασιλέματά της. Αν είστε αρκετά ευαίσθητοι και ρομαντικοί, μπορείτε σχετικά εύκολα να αφουγκραστείτε τους μυστικούς ψίθυρους και να διαισθανθείτε τα «ενεργειακά ρεύματα» της Θεσσαλονίκης. Προσωπικά διαισθάνομαι αυτή την απροσδιόριστη οσμή μελαγχολίας να σέρνεται ανάμεσα στις γκρίζες πολυκατοικίες, να γλύφει τα πανάρχαια τείχη, τις θλιβερές μεσαιωνικές εκκλησίες και να τρυπώνει ακόμη και μέσα στο διαμέρισμα μου και είναι, πιστέψτε με, χειρότερη κι από την υγρασία της θάλασσας!
Η μελαγχολική ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης δεν γίνεται αντιληπτή από τον καθένα. Πρέπει οι «δέκτες» σου να είναι ανοικτοί και καταλλήλως συντονισμένοι για να την «πιάσουν». Να μπορείς να διαισθάνεσαι την πόλη ως έναν «χρονο-οργανισμό», όπου παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι ένα. Όσοι άνθρωποι έζησαν σε μια πόλη άφησαν σ’ αυτήν το «στίγμα» τους. Τα αρχαία τείχη, οι εκκλησίες, τα εγκαταλειμμένα σπίτια, οι προπολεμικές πολυκατοικίες έχουν εγκλωβίσει τις σκεπτομορφές των ανθρώπων που έζησαν μέσα τους.
Ο ποιητής της μυστικής Θεσσαλονίκης Μαρίνος Χαραλάμπους λέει ότι στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν 500.000 πρόσγειοι, δηλαδή βρυκόλακες και μάλλον έχει δίκιο. Αυτοί οι λεγόμενοι «πρόσγειοι» είναι ψυχές Θεσσαλονικέων που έζησαν ανά τους αιώνες στην πόλη μας και αφού πέθαναν δεν μπόρεσαν να αποχωριστούν τα όσα αγάπησαν σ’ αυτήν. Ακόμη και μετά θάνατον είναι δεμένοι με τη Θεσσαλονίκη. Γιατί λοιπόν να μην είμαστε δεμένοι μαζί της κι εμείς οι ζωντανοί Θεσσαλονικείς;

ΟΙ «ΑΣΤΙΚΟΙ ΘΡΥΛΟΙ» ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Μελαγχολική ή όχι η Θεσσαλονίκη ανήκει σ’ εκείνη την προνομιακή ομάδα μεγαλουπόλεων, που βρίθουν «αστικούς θρύλους» (Urban Legends). Διαθέτει μια πληθώρα θρύλων, που όλοι μαζί συγκροτούν το λαβύρινθο μιας «μυστικής» πόλης, η οποία κρύβεται περίτεχνα πίσω από την καθημερινή, πουδραρισμένη όψη της Θεσσαλονίκης.
Σχεδόν οι πάντες γνωρίζουν για το περιβόητο «στοιχειωμένο σπίτι», που βρίσκεται στην οδό Βασιλίσσης Όλγας 263 και τους θρύλους που το ζώνουν. Λίγοι ωστόσο γνωρίζουν για τα παράξενα κομβικά μνημεία και «τόπους δύναμης» της Θεσσαλονίκης. Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν οι μυστηριώδεις Κήποι του Πασά, ένα μνημείο του οθωμανικού τεκτονισμού, που βρίθει από περίεργα σύμβολα και θεωρείται κομβικό γεωμαγνητικό σημείο από τους οπαδούς της Ιερής Γεωγραφίας.
Στην άνω πόλη ξεχωρίζει η «μυστική» πλατεία Τερψιθέας, όπου βρίσκεται ο τουρμπές (μαυσωλείο) του Μουσά Μπαμπα. Κυκλοφορεί η φήμη ότι είναι στοιχειωμένος από το φάντασμα του δερβίση φύλακα του τεκέ. Είναι πάντως ένα μέρος με ισχυρή σούφικη ενέργεια, κάτι που διαισθάνεται όποιος έχει ανοικτές τις «κεραίες» του.
Ένα άλλο παράξενο μνημείο της Θεσσαλονίκης είναι και η λεγόμενη «στήλη των όφεων», που βρίσκεται στο πεζοδρόμιο έξω από τον υποσταθμό της Δ.Ε.Η. στην Αγίου Δημητρίου. Είναι το μοναδικό όρθιο ελληνιστικό μνημείο της πόλης και ο θρύλος λέει ότι προκαλούσε τα φίδια. Κάποτε στην περίοδο της τουρκοκρατίας η περιοχή γύρω της γέμισε από φίδια και απαιτήθηκε η παρέμβαση ενός εξορκιστή χότζα για να τα απομακρύνουν.
Στην οδό Λαγκαδά υπάρχει το συμμαχικό νεκροταφείο του Ζέϊτενλικ, που φιλοξενεί 22.000 κρανία στρατιωτών του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, κυρίως Σέρβων. Πρόκειται για τον ιερότερο τόπο προσκυνήματος των Σέρβων στον ελλαδικό χώρο. Ακόμη και σήμερα το επισκέπτονται χιλιάδες Σέρβοι, που πολέμησαν στα πεδία των μαχών στη Βοσνία και στο Κόσοβο, προσπαθώντας να εντοπίσουν τα οστά των παππούδων τους που σκοτώθηκαν στο Μακεδονικό Μέτωπο. Στην ιερή γεωγραφία των Σέρβων το Ζέϊτενλικ θεωρείται κομβικό σημείο, που δείχνει το δρόμο της θυσίας...
Και τι να πει κανείς για την εκπληκτική ηχητική της Ροτόντας, που μοιάζει μ’ ένα αρχαίο μεγαφωνικό σύστημα με «έκο θριαμβικό»; Πρέπει να ακούσετε ένα περιστέρι να φτερουγίζει μέσα της. Μοιάζει σαν το πέταγμα αγγέλου. Μήπως γι’ αυτό λεγόταν η Ροτόντα και «Ναός των Αγίων Αγγέλων»;
 Αλλά ακόμη και τα πεζοδρόμια της πόλης κρύβουν τα δικά τους μυστικά. Πρόκειται για καπάκια υπονόμων με παράξενα σύμβολα. Ποιος μπορεί ν’ αποκρυπτογραφήσει αυτές τις «αστικές σημαδούρες», που ίσως σχετίζονται με τη χαρτογράφηση των ενεργειακών δικτύων και των τελλουρικών ρευμάτων; Ίσως ακόμη τα καπάκια αυτά να οδηγούν απλά σ’ ένα υπόγειο δίκτυο στοών, έναν ανήλιαγο κόσμο προσιτό μονάχα σ’ ελάχιστους τολμηρούς.

ΕΝΑΣ ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ
Η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη των κάστρων, των πύργων, των βυζαντινών εκκλησιών, των αρχαίων ερειπίων, των νεκροταφείων και των υπόγειων στοών. Κάτω από τα πόδια μας υπάρχει μια υπόγεια Θεσσαλονίκη, που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Κάποτε αυτή η υπόγεια Θεσσαλονίκη ήταν ένα αρκετά πολυσύχναστο μέρος, ενώ σήμερα σώζονται μόνον κάποια μεμονωμένα τμήματα της. Και δεν μιλάμε απλά για κρύπτες, όπως εκείνη στα υπόγεια του Αγίου Δημητρίου ή η κρύπτη του Μακεδονικού Αγώνα κάτω από τη Μητρόπολη. Μιλάμε για ένα καλά οργανωμένο δίκτυο στοών, που ανάγεται στην ελληνιστική εποχή.
Αρχικά υπήρχαν δύο στρατιωτικές σήραγγες, η Φαρδιά και η Στενή που διέτρεχαν την πόλη. Η Στενή σήραγγα (1,7 μέτρα πλάτος και 2 μέτρα ύψος) ξεκινούσε από το λιμάνι, διέτρεχε λοξά τα τείχη, περνώντας κοντά από την εκκλησία των Δώδεκα Αποστόλων και κατέληγε στο σημερινό Επταπύργιο. Η Στενή ξεκινούσε μέσα από τα τείχη, δεξιά από την αριστερή Πορτάρα, περνούσε κάτω από το Διοικητήριο και κατέληγε στα θαλάσσια στόμια των πύργων του Τοπ Χανέ. Αυτές τις ελληνιστικές στρατιωτικές σήραγγες επέκτειναν αργότερα οι Ρωμαίοι.
Την περίοδο της Pax Romana οι στρατιωτικές σήραγγες περιέπεσαν σε αχρηστία. Η ύπαρξη τους όμως παρακίνησε τους πρώτους Χριστιανούς να δημιουργήσουν ένα παράλληλο δίκτυο κατακομβών, που χρησιμοποιούνταν ως τόποι θρησκευτικής λατρείας και μυστικής συνάθροισης. Οι κατακόμβες αυτές συνέδεαν τους πρωτοχριστιανικούς ναούς μ’ ένα λαβυρινθώδες δίκτυο στοών και κατακομβών, που το ξεπερνούσε μονάχα εκείνο της Ρώμης. Ακόμη και σήμερα σώζονται κάποια τμήματά του. Στο δάπεδο του Όσιου Δαβίδ υπάρχει μια καταπακτή, που οδηγεί σ’ αυτόν τον υπόγειο κόσμο...
Τις σήραγγες τις χρησιμοποιούσαν και οι βυζαντινοί Αυτοκράτορες για τις «υπερκόσμιες» εμφανίσεις τους: ενώ το πλήθος τους έβλεπε κατά τη διάρκεια της λειτουργίας στον Άγιο Δημήτριο, ξαφνικά, χωρίς να φύγουν από εκεί, εκείνοι εμφανίζονταν στην Αγία Σοφία! Υπήρχε επίσης και η λεγόμενη Στοά των Κάστρων, που διέτρεχε τα τείχη από το Λευκό Πύργο ως το Επταπύργιο και χωρούσε ολόκληρη άμαξα. Τμήμα αυτής της Στοάς σώζεται μέσα στο σούπερ μάρκετ Μερκάτο στην Ιπποδρομίου.
Τον 19ο αιώνα κατασκευάστηκε από «λαγουμτζήδες» η τελευταία υπόγεια σήραγγα στη Θεσσαλονίκη, για να διευκολύνει τη διαφυγή ανθρώπων, κρυφά από τον έλεγχο των πυλών. Βρισκόταν στην Άνω Πόλη, ξεκινούσε από ένα σπίτι μέσα από τα τείχη και έβγαινε σ’ έναν οίκο ανοχής έξω από τα τείχη! Τα «διόδια» ήταν δύο λίρες...
Τι να σώζεται άραγε από αυτό τον υπόγειο κόσμο της Θεσσαλονίκης; Μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο σώζονταν αρκετά τμήματα των υπόγειων στοών. Ορισμένα χρησιμοποιούνταν ως καταφύγια για τους βομβαρδισμούς, ενώ κάποια άλλα ήταν μια ατραξιόν για τολμηρούς τουρίστες, που έντρομοι άκουγαν κάτω από την Εγνατία τον ήχο του διερχόμενου τραμ, που έμοιαζε σαν κεραυνός! Η εργολαβική επέλαση των δεκαετιών του 1950 και του 1960 μείωσε δραματικά τις υπόγειες στοές της πόλης μας, αλλά δεν τις εξαφάνισε. Η κατασκευή του Μετρό είναι σίγουρο ότι θα μας φέρει προ εκπλήξεων... 

Ο «ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ» ΤΩΝ ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΩΝ
Η Θεσσαλονίκη είναι πράγματι μια Terra Incognita, που ξέρει καλά να φυλά τα μυστικά της. Οι επίδοξοι ερευνητές των μυστηρίων της διατρέχουν τον κίνδυνο να χαθούν μέσα σ’ έναν αχαρτογράφητο χώρο, όπου ενδημούν οι θρύλοι και οι φήμες και λιγότερο η αντικειμενική πληροφόρηση. Οι ιστοριοδίφες μπορούν εύκολα να μπερδευτούν από την πληθώρα των γεγονότων που συνέβησαν ανά τους αιώνες στην πόλη. Οι μόνοι τυχεροί ίσως πρέπει να θεωρούνται οι συνωμοσιολόγοι, καθώς η Θεσσαλονίκη είναι ένας «παράδεισος» γι’ αυτούς. Όπως τα μέρη που έχουν την ιδιότητα να συγκεντρώνουν αστραπές και καταιγίδες, έτσι και ο μυχός του Θερμαϊκού έχει την τάση να συγκεντρώνει πολιτικά πάθη, μίση, υπερβολές, μυστικιστικές τάσεις και μπόλικες συνωμοσίες.
Και ως γνωστόν οι συνωμοσίες αγαπούν το σκοτάδι. Τη νύχτα η Θεσσαλονίκη αλλάζει. Ένας άλλος εαυτός αναδύεται μέσα από το παιχνίδισμα των σκιών. Το μυστήριο τριγυρνά στους δρόμους της, συχνά μάλιστα αρκετά αδιάκριτα. Η Θεσσαλονίκη μοιάζει ν’ αποστρέφεται το φως της ημέρας και να βυθίζεται αυτάρεσκα στον αχαρτογράφητο κόσμο της νύχτας. Μιας νύχτας που ξεγελά το μυαλό των διαβατών, παίζοντας περίτεχνα με σκιές, μνήμες και όνειρα.
Στην ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης υπάρχει μια παράξενη ενεργειακή φόρτιση, ιδιαίτερα αντιληπτή από τους ρομαντικούς και τους μυστικιστές, που προδιαθέτει για εσωτερικές ενατενίσεις, ιδεολογικές ζυμώσεις, συνθέσεις και συγκρητισμούς. Καθόλου τυχαίο που στην πόλη μας γεννήθηκαν ιδεολογίες και κινήματα, τα οποία άλλαξαν το ρου της ιστορίας της περιοχής.

ΤΟ «ΑΛΧΗΜΙΣΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ» ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ
Όπως και στις αρχές του 20ου αιώνα έτσι και σήμερα η Θεσσαλονίκη ξαναγίνεται το «κλειδί» για τα Βαλκάνια και ως τέτοιο βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο συνωμοσιών, παρασκηνιακών διαβουλεύσεων και μυστικών συμφωνιών. Η πόλη δεν αποτελεί μόνον έδρα οργανισμών περιφερειακής εμβέλειας, όπως ο Οργανισμός για την Ανασυγκρότηση των Βαλκανίων και η Τράπεζα Παρευξείνιας Συνεργασίας. Είναι και έδρα επίσημων Forum, αλλά και μυστικών συναντήσεων, στις οποίες συμμετέχουν πολύ σημαντικά πρόσωπα, τα οποία καθορίζουν με τις αποφάσεις τους το μέλλον της Βαλκανικής.
Πολλοί από εμάς ίσως να μην το έχουν αντιληφθεί, όμως στους δρόμους της Θεσσαλονίκης κυκλοφορούν μυστικοσύμβουλοι, εμπειρογνώμονες, ερευνητές αγοράς, ειδικοί μάνατζερ πολυεθνικών και κατάσκοποι κάθε εθνικότητας. Όλοι έχουν την ιδιότητα να «οσμίζονται το μέλλον» και με τις πληροφορίες που συλλέγουν είναι σε θέση να το σχεδιάζουν κιόλας! Το μέλλον των Βαλκανίων παίζεται τώρα, και μαζί τους και το μέλλον της πόλης μας. Κατά τη γνώμη μου το ραντεβού της Θεσσαλονίκης με τον 21ο αιώνα θα έχει ως αποτέλεσμα την ανάδειξη μιας μοναδικής κοσμοπολίτικης μητρόπολης στο στερέωμα της νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Αρκεί βέβαια οι ίδιοι οι Θεσσαλονικείς ξεπεράσουν το στείρο τοπικισμό τους, απαλλαγούν από τη μίζερη και αδιέξοδη ελλαδοκεντρική αυτολαγνεία που χαρακτηρίζει την αθηναϊκή ελίτ, αποκτήσουν ένα όραμα, που δένει με το κοσμοπολίτικο παρελθόν της πόλης τους, και ανοιχτούν άφοβα προς το μέλλον. Η τύχη βοηθά τους τολμηρούς. Πόσο μάλιστα αν είναι Θεσσαλονικείς...


http://www.awakengr.com/2013/11/blog-post_859.html








1987. Η ΕΛΛΑΔΑ «ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ» ΤΟΝ ΚΟΛΟΣΣΟ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΙΑΣ ΟΛΛΑΝΔΗΣ «ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΡΙΑΣ».


Η ΟΡΓΗ ΤΗΣ ΜΕΛΙΝΑΣ ΜΕΡΚΟΥΡΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΚΑΦΑ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ

Ιούνιος του 1987, η Ελλάδα δεν έχει προλάβει να «συνέλθει» από την εθνική υπερηφάνεια που της προσέφεραν ο Γιαννάκης, ο Γκάλης και τα άλλα παιδιά με την κατάκτηση της πρώτης θέσης στο Eurobasket και μαθαίνει ότι βρισκόμαστε ένα βήμα πριν από την ανεύρεση του Κολοσσού της Ρόδου.
Σε αντίθεση με την περίπτωση της Αμφίπολης που τον πρώτο λόγο έχουν οι αρχαιολόγοι στην περίπτωση της Ρόδου τις έρευνες κινούσε μια Ολλανδή οραματίστρια η οποία είχε καταφέρει να παρασύρει τις τοπικές αρχές της Ρόδου, αλλά και τον τότε υπουργό Ναυτιλίας Στάθη Αλεξανδρή στην μεγαλύτερη αρχαιολογική «γκάφα».  
Όπως μας θυμίζει ο Κωστής Χριστοδούλου στο news247, η τουριστική βιομηχανία της χώρας βρίσκονταν σε απόγνωση καθώς ήταν η τρίτη συνεχόμενη χρονιά που η κυβέρνηση των Η.Π.Α. είχε εκδόσει τουριστική οδηγία που παρότρυνε τους Αμερικάνους τουρίστες να μην ταξιδεύουν στην Ελλάδα θεωρώντας ότι η κυβέρνηση ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει επαφές με την τρομοκρατία. Σαν να μην έφθανε αυτό τέλη Ιούνη κάνει την εμφάνιση της η οργάνωση 1η Μάη πυροβολώντας και τραυματίζοντας σοβαρά τον πρόεδρο της Γ.Σ.Ε.Ε. και στέλεχος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Γιώργο Ραυτόπουλο. Με λίγα λόγια οτιδήποτε μπορούσε να ανεβάσει εθνικό αίσθημα ή τον τουρισμό ήταν ευπρόσδεκτο.
Εάν αυτό το «οτιδήποτε» μπορούσε να συνδυάσει και τα δύο θα ήταν ιδανικό.

Η ΟΛΛΑΝΔΗ ΤΟΥΡΙΣΤΡΙΑ ΠΟΥ ΥΠΝΩΤΙΣΕ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ
H Ανν Ντακμάαρ είχε βρεθεί στην Ρόδο για διακοπές και διέδωσε ότι είδε σε όραμα που ακριβώς βρίσκονται τα ερείπια του Κολοσσού. Η αρχική επιφυλακτικότητα και δυσπιστία που είχαν οι τοπικές αρχές απέναντι στο πρόσωπο της σύντομα ξεπεράστηκε, καθώς η μυστηριώδης 56χρονη που δήλωνε ότι κατείχε πτυχίο παραψυχολογίας από το πανεπιστήμιο της Αδελαϊδας, κατάφερε και «υπνώτιζε» τον ένα μετά τον άλλο τους τοπικούς άρχοντες.
Σε συνάντηση που είχε με τον τότε δήμαρχο Ρόδου Σάββα Καραγιάννη, του επισήμανε για το πρόβλημα που είχε στο στομάχι του, κάτι που παραδέχτηκε και ο ίδιος, ενώ ο αντιδήμαρχος της εποχής εκείνης, Γιώργος Μιχαηλίδης ο οποίος δήλωνε κατάπληκτος στους δημοσιογράφους ότι σε μια συνάντηση που είχε και διάβαζε την σελίδα 56 ενός νόμου όταν βγήκε από το γραφείο, η οραματίστρια τον χαιρέτησε και του είπε: «Η σελίδα 56 του νόμου που διαβάζατε προηγουμένως δεν έχει κανένα ενδιαφέρον».

ΤΑ «ΟΡΑΜΑΤΑ» ΤΗΣ ΝΤΑΚΜΑΑΡ & Η ΠΙΕΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ
Ακόμη και σήμερα δεν γνωρίζουμε τι ήταν αυτό που οδήγησε τις τοπικές αρχές να φέρουν σε επαφή την Ολλανδέζα στον Υπουργό Ναυτιλίας, ο οποίος κάλεσε εσπευσμένα στις 26 Ιουνίου τους συντάκτες που καλύπτουν το ρεπορτάζ του υπουργείου να τους ανακοινώσει «ότι πιθανόν κάτι σημαντικό έχει βρεθεί στο λιμάνι της Ρόδου».
Μάλιστα σε μία αποστροφή του λόγου του ο υπουργός ανέφερε ότι αν όντως είναι ο Κολοσσός «πρόκειται για τεράστιας όχι μόνο αρχαιολογικής σημασίας γεγονός, αλλά εθνικής αφού προσδιορίζει την ελληνικότητα του Αιγαίου που αμφισβητούν οι γείτονες μας». Ο Στάθης Αλεξανδρής ο οποίος είχε προσφέρει στην Ντάκμααρ την αφρόκρεμα του λιμενικού και των βατραχανθρώπων που διέθετε ανέφερε ότι η οραματίστρια δεν επιθυμούσε να είναι στην συνέντευξη Τύπου «γιατί είναι πολύ μετριόφρων».

ΟΙ ΕΡΕΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΡΟΘΙΑ ΤΟΥ ΚΟΛΟΣΣΟΥ, ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΥΣ…
Παρά τις αντιρρήσεις των αρχαιολόγων και της τότε υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη που ήταν και καθ’ ύλην αρμόδιοι, το Υπουργείο Ναυτιλίας προχώρησε στις αρχές Ιουλίου στην ανάσυρση της «γροθιάς» του Κολοσσού από το σημείο που είχε υποδείξει η Ολλανδή οραματίστρια.
Βατραχάνθρωποι του Λιμενικού με επικεφαλής τον πλοίαρχο Α. Πετρίδη χρησιμοποίησαν το σκάφος ΠΟΣΕΙΔΩΝ για την ανάσυρση του ευρήματος το οποίο τοποθετήθηκε στο λιμάνι του νησιού. Σε συνέντευξη Τύπου που δόθηκε πάνω στο ΠΟΣΕΙΔΩΝ και αφού τονίσθηκε ότι τώρα είναι δουλειά των αρχαιολόγων -οι οποίοι μέχρι τότε είχαν αποκλειστεί από την ανέλκυση- να εκτιμήσουν το εύρημα ο Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας ανέφερε ότι θα εντατικοποιηθούν έρευνες στον βυθό καθώς έχει εντοπισθεί ένα ακόμη εύρημα που μοιάζει με κεφαλή που της λείπει η μύτη.
Οι ανακοινώσεις του Αλεξανδρή ήταν η αφορμή να κάνει την επανεμφάνιση της πανηγυρικά η Ντάκμααρ η οποία δήλωνε πλέον στους δημοσιογράφους: «Μέχρι το Σεπτέμβριο θα έχουν ολοκληρωθεί οι έρευνες. Στο βυθό υπάρχει ακόμη το χέρι του Κολοσσού, το ένα πόδι και σε μεγαλύτερο βάθος και άλλα κομμάτια από το σώμα του. Η γροθιά που βρέθηκε τώρα ήταν ακριβώς στο σημείο που ακριβώς υπέδειξα. Η υπόθεση του Κολοσσού θα δώσει μεγάλη ευημερία στο νησί εγώ όμως θα χάσω την ησυχία μου». Χωρίς να γνωρίζουν τι «θα ξημέρωνε» πλέον υπήρχε ανταγωνισμός μεταξύ αυτών που ανέφεραν ότι υπήρξαν πρωτεργάτες για την έλευση της οραματίστριας στο νησί η οποία σε μία τυχαία συνάντηση που είχε με τον Γιώργο Γεννηματά, ο οποίος διέμενε στο ίδιο ξενοδοχείο, τον «συμβούλεψε» να υπάρχει συνεργασία και ομόνοια μεταξύ των υπουργείων στο θέμα του Κολοσσού.
Η πληροφορία φυσικά είχε κάνει τον γύρο του κόσμου, ξένα συνεργεία είχαν καταφθάσει στο νησί, καθώς η είδηση του εντοπισμού ενός από τα 7 «θαύματα» του αρχαίου κόσμου είχε ενθουσιάσει τους πάντες. Αντίστοιχα κινητοποιήθηκε και η διεθνής αρχαιολογική κοινότητα. Πώς είναι δυνατόν να τους έχει ξεφύγει ένα τόσο σημαντικό εύρημα;

Η ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ ΠΕΡΙ ΚΟΛΟΣΣΟΥ
Οι Έλληνες αρχαιολόγοι δεν χρειάστηκαν παρά ελάχιστα λεπτά να καταλάβουν για το τι ακριβώς πρόκειται. Είχε έρθει πλέον η σειρά την Μελίνας Μερκούρη να ανακοινώσει τα μαύρα μαντάτα. Μπροστά στους Έλληνες και ξένους δημοσιογράφους που είχαν καταφθάσει στο νησί σε συνέντευξη Τύπου στις 7 Ιουλίου στο δημαρχείο της πόλης είπε: «Δυστυχώς δεν πρόκειται για τον Κολοσσό της Ρόδου! Όλοι οι αρχαιολόγοι συμφωνούν σε αυτό». Φυσικά, και καθώς είχαν δημιουργηθεί προσδοκίες, οι δημοσιογράφοι αναρωτήθηκαν για το σύντομο της γνωμάτευσης των αρχαιολόγων. «Το θέμα είχε πάρει παγκόσμια έκταση. Μας τηλεφωνούσαν από όλο τον κόσμο και ήθελαν να βοηθήσουν. Ακόμη και ο κος Αντρεότι (σ.σ. τότε υπουργός εξωτερικών της Ιταλίας και μετέπειτα πρωθυπουργός της χώρας) μου τηλεφώνησε. Εάν υπήρχαν αρχαιολόγοι στις έρευνες δεν θα εκτιθέμεθα. Θα πρέπει να σκίσει το δίπλωμα του ένας αρχαιολόγος αν δεν καταλάβει ότι αυτό δεν είναι αρχαίο αντικείμενο», προσέθεσε η Μερκούρη.
Στη συνέχεια το λόγο πήρε η αρχαιολόγος Ηώ Ζερβουδάκη και έδωσε την αποστομωτική απάντηση: «Πρόκειται για αντικείμενο που βρισκόταν στην ξηρά και είχε εμφανή τα ίχνη της δαγκάνας από μπουλντόζα».

Η ΚΟΝΤΡΑ ΤΗΣ ΜΕΛΙΝΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΡΙΑ
Την βουβαμάρα που είχε πέσει στην αίθουσα έσπασε η φωνή της Ολλανδής οραματίστριας, η οποία ήταν παρούσα στην συνέντευξη Τύπου και παρατήρησε ότι δεν είναι δυνατόν ένας αρχαιολόγος να αποφαίνεται μόνος του για ένα αντικείμενο. Η απάντηση της Μελίνας έγινε σε έντονο ύφος και ήταν κατηγορηματική: «Το αντικείμενο το είδαν αρκετοί αρχαιολόγοι και όλοι συμφώνησαν».
Νωρίτερα είχε φροντίσει να ρίξει το «δηλητήριο» της, τόσο προς την Ντάκμααρ, όσο και σε αυτούς που είχαν ακολουθήσει τις υποδείξεις της: «Την ευθύνη της πολιτιστικής κληρονομιάς έχει αποκλειστικά το Υπουργείο Πολιτισμού και όχι οι καφετζούδες».
Παράλληλα έβγαλε «λάδι» τον υπουργό Ναυτιλίας Στάθη Αλεξανδρή ρίχνοντας της ευθύνη στον πλοίαρχο του Λιμενικού Σώματος, Πετρίδη για άρνηση συνεργασίας με τους αρχαιολόγους. Όπως και να έχουν τα πράγματα ο Αλεξανδρής στον επόμενο ανασχηματισμό τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου έχασε την υπουργική του καρέκλα…
Την επόμενη ημέρα ο διεθνής Τύπος κινούνταν μεταξύ συμπάθειας και καυστικού χιούμορ, ενώ οι ελληνικές αντιπολιτευόμενες εφημερίδες κυκλοφορούσαν με τίτλους από Κολοσσιαία γκάφα μέχρι … Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα.

Πηγή: news247, Κωστής Χριστοδούλου


http://www.mixanitouxronou.gr/1987-i-ellada-anakalipti-ton-kolosso-tis-rodou-me-tin-voithia-mias-ollandis-oramatistrias-i-orgi-tis-melinas-merkouri-gia-tin-gkafa-ton-archon/


ΞΕΡΕΤΕ ΠΩΣ ΠΡΟΕΚΥΨΕ Η ΜΟΥΝΤΖΑ;



Η χειρονομία της μούντζας είναι μια παγκόσμια Ελληνική πρωτοτυπία και δεν χρησιμοποιείται από κανέναν άλλο λαό. Γιατί όμως θεωρείται προσβλητική χειρονομία;
Η απάντηση βρίσκεται στις σελίδες της βυζαντινής Ιστορίας, απ’ όπου έχει και τις ρίζες της. Στο Βυζάντιο, μια από τις πιο συνηθισμένες μορφές τιμωρίας ήταν η διαπόμπευση. Μπορεί για τα σημερινά δεδομένα να φαντάζει παράλογη, αλλά εκείνη την περίοδο εφαρμοζόταν κατά κόρον σε κλοπές, σε μοιχείες κτλ.
Το άτομο που διαπομπεύονταν, το έβαζαν ανάποδα σε ένα γαϊδούρι και το περιέφεραν στους δρόμους της πόλης. Από την πλευρά τους, οι κάτοικοι, για να ταπεινώσουν το συγκεκριμένο άτομο, άλειφαν με ανοιχτή την παλάμη τους το πρόσωπό του με καπνιά. Έτσι, με τον καιρό, η ανοιχτή παλάμη άρχισε να θεωρείται ενέργεια προσβλητική για το πρόσωπο που απευθύνεται.
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας που ακολούθησαν, το παραπάνω εθιμοτυπικό χρησιμοποιήθηκε με το δικό του τρόπο: Συνηθιζόταν να αφήνουν το αποτύπωμα της ανοιχτής παλάμης αλειμμένης με πίσσα στην είσοδο των οίκων ανοχής, ώστε να γίνει σαφές ότι το συγκεκριμένο σπίτι είναι μαγαρισμένο και θα πρέπει οι άνθρωποι να αποφεύγουν να περνούν ακόμη και απ’ έξω.
Σήμερα ξέρεις γιατί χρησιμοποιείται, οπότε δεν χρειάζεται να αναφερθεί…


http://www.ingossip.gr/paraxena/132199-xerete-pos-proekypse-e-moyntza?ref=yfp

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015


ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ - ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ



Συναντήθηκαν για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1922, όταν η Πολυδούρη ήταν 20 χρονών και ο Καρυωτάκης 26. Το καλοκαίρι του 1922 ο Καρυωτάκης μαθαίνει ότι έχει προσβληθεί από σύφιλη, νόσημα τότε ανίατο και κοινωνικά στιγματισμένο. Το ανακοινώνει πρώτα στην αγαπημένη του και της ζητά να χωρίσουν. Εκείνη, του προτείνει να παντρευτούν χωρίς να κάνουν παιδιά, αλλά ο Καρυωτάκης είναι πολύ περήφανος για να δεχθεί τη θυσία της. Εκείνη πάλι αμφιβάλλει για την ειλικρίνειά του, νομίζει ότι η αρρώστια του είναι πρόφαση για να την απομακρύνει από κοντά του.
Στη διάρκεια του 1924 μπαίνει στη ζωή της ο δικηγόρος Αριστοτέλης Γεωργίου, άρτι αφιχθείς εκ Παρισίων. Είναι νεαρός, ωραίος και πλούσιος. Θα τον αρραβωνιαστεί στις αρχές του 1925, αν και στην καρδιά της σιγοκαίει ο έρωτάς της για τον Καρυωτάκη. Παρά την αφοσίωση του αρραβωνιαστικού της, η Μαρία Πολυδούρη δείχνει να μην μπορεί να συγκεντρωθεί σοβαρά σε καμιά δραστηριότητα. Χάνει τη δουλειά της στο Δημόσιο από τις αλλεπάλληλες απουσίες της κι εγκαταλείπει τη Νομική. Φοιτά στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, προλαβαίνει μάλιστα να εμφανισθεί ως ηθοποιός σε μία παράσταση.
Το καλοκαίρι του 1926 διαλύει τον αρραβώνα της και φεύγει στο Παρίσι. Σπουδάζει ραπτική, αλλά δεν κατορθώνει να εργαστεί, επειδή προσβάλλεται από φυματίωση. Επιστρέφει στην Αθήνα και συνεχίζει τη νοσηλεία της στο νοσοκομείο «Σωτηρία», όπου μαθαίνει για την αυτοκτονία του πρώην εραστή της Κώστα Καρυωτάκη. Τον ίδιο χρόνο κυκλοφορεί την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Οι τρίλλιες που σβήνουν» και το 1929 τη δεύτερη, με τίτλο «Ηχώ στο Χάος». Η φυματίωση τελικά θα την καταβάλει και θα αφήσει την τελευταία της πνοή στην Κλινική Χριστομάνου τα ξημερώματα της 29ης Απριλίου 1930.

Σ’ ένα νέο που αυτοκτόνησε
Aυτόν τον καταδίωκε ένα πνεύμα
στις σκοτεινές εκτάσεις της ζωής του.
Οι ασχολίες του, οι χαρές του, σ’ ένα νεύμα προσχήματα γινόνταν της ορμής του.

Τα ωραία βιβλία, η σκέψη, ένα ορμητήριο
λίγες στιγμές. βίαιος στον έρωτά του.
Ύστερα γέμιζε η όψη του μυστήριο
και τίποτε δεν ταίριαζε κοντά του.

Ένας περίεργος ξένος επλανιόταν
αναμεσόμας, μ’ όψη αλλοιωμένη.
Την υποψία μας δε μας την αρνιόταν
πως κάτι φοβερό τον περιμένει.

Ήταν ωραίος παράξενα, σαν κείνους
που ο Θάνατος τους έχει ξεχωρίσει.
Δινόταν στους φριχτότερους κινδύνους
σαν κάτι να τον είχε εξασφαλίσει.

Ένα πρωί, σε μια κάρυνη θήκη
τον βρήκαμε νεκρό μ’ ένα σημάδι
στον κρόταφο. Ήταν όλος σα μια νίκη,
σα φως που ρίχνει γύρω του σκοτάδι.

Είχε μια τέτοια απλότη και γαλήνη,
μια γελαστή μορφή ζωντανεμένη!
Όλος μια ευχαριστία σα νάχε γίνει.
Κ’ η αιτία του κακού σημαδεμένη.

Μαρία Πολυδούρη

Ασημένιο το μέτωπο. Και ωραία
τα μάτια σου εφωσφόριζαν γαλάζα.
Το πιάνο καθώς άνοιγες, δυο νέα
τριαντάφυλλα τρεμίζανε στα βάζα.
μα οι κρόταφοί σου ρόδα πλέον ωραία.

Επάλευαν τα χέρια σου, εκερδίζαν·
τα πλήχτρα υποχωρούσανε· τις νότες,
τη μελωδία σαν έπαθλο χαρίζαν.
Ακούαμε. Και τα αισθήματα, δεσμώτες
που την ελευτερία τους εκερδίζαν.

Δεν θυμούμαι καλά, πέρασαν χρόνια,
πώς είχες όμως λέω και τραγουδήσει·
εξόν αν εκελάηδησαν αηδόνια.
Λάλο ή βουβό, το χείλο σου είναι βρύση,
ελάφια κουρασμένα εμέ τα χρόνια.

Η πεταλούδα πάντα θα πετάξει
αφήνοντας στα δάχτυλα τη γύρη.
Θρόισμα το αντίο, το χέρι σου μετάξι,
κι εχάθηκες. Από το παραθύρι
η πεταλούδα πάντα θα πετάξει...

Κ. Καρυωτάκης


http://erimospolitis.blogspot.gr/2010/11/blog-post_4286.html



Ο ΣΟΒΑΡΟΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ.



ΤΟ ΒΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΟΝΑ, ΠΟΥ ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΝΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΕΙ

Ο Μέγας Αλέξανδρος αποτελούσε έναν αρχηγό-πρότυπο για τους στρατιώτες του. Γι’ αυτό υπέμεινε μαζί τους όλες τις κακουχίες, μοιραζόταν τις ταλαιπωρίες και αψηφώντας τους κινδύνους, μαχόταν στην πρώτη γραμμή.
Τη ριψοκίνδυνη συμμετοχή του στις μάχες φανερώνουν οι αλλεπάλληλοι τραυματισμοί του. Αυτό όμως που υπέστη σε μια από τις τελευταίες του μάχες στη χώρα των Ινδών, λίγο έλειψε να δώσει ένα τέλος στη θρυλική του πορεία.
Τον χειμώνα του 326 π.Χ., κατά την εκστρατεία στην Ινδία, ο Μέγας Αλέξανδρος συγκρούστηκε με την πολεμική φυλή των Μαλλών. Νότια του ποταμού Υδραώτη (παραπόταμου του Ινδού) υπήρχε μία μεγάλη πόλη-φρούριο των Μαλλών (πιθανώς στην σημερινή Κοt-Kamalia ή στην σημερινή Multan) την οποία ο Αλέξανδρος απέκλεισε από παντού.
Το έναυσμα της εφόδου εναντίον του οχυρού έδωσε ο ίδιος ο Μακεδόνας στρατηλάτης. Άρπαξε μια κλίμακα και άρχισε να ανεβαίνει γοργά τα τείχη κρατώντας την ασπίδα του ώστε να προστατεύει το κεφάλι του. Ακριβώς από πίσω του ανέβαιναν τρεις υπασπιστές του, ο Πευκέστας, ο Αβρέας και ο Λεοννάτος. Ο πρώτος κρατούσε και την «ασπίδα του Αχιλλέα», την οποία είχε πάρει από τον ναό της ΙΛΙΑΔΟΣ Αθηνάς στην Τροία ο Αλέξανδρος και την είχε συνεχώς μαζί του.
Τους ακολούθησαν δεκάδες πολιορκητές, όμως η κλίμακα έσπασε από το υπερβολικό βάρος.  Έτσι οι τέσσερις άνδρες βρέθηκαν μόνοι πάνω στην έπαλξη δεχόμενοι βροχή από βέλη, ακόντια και πέτρες. Ο κίνδυνος για τη ζωή του Μακεδόνα στρατηλάτη ήταν άμεσος.
Οι αξιωματικοί και οι στρατιώτες του ουρλιάζοντας, τον παρακινούσαν να πηδήξει πάνω στα σώματά τους, έξω από τα τείχη. Ωστόσο εκείνος προτίμησε να πηδήξει μέσα στο τείχος! Γνώριζε βέβαια ότι θα κινδύνευε να σκοτωθεί, όμως κατά τον Αρριανό, προτίμησε να προβεί σε μια παρακινδυνευμένη ενέργεια, η οποία θα εξέπληττε και θα τρομοκρατούσε τους αντιπάλους του, παρά να υποχωρήσει ή να σκοτωθεί ανήμπορος πάνω στην έπαλξη.
Πράγματι οι εχθροί εξεπλάγησαν. Γρήγορα όμως συνήλθαν και κινήθηκαν εναντίον του. Ο επικεφαλής της φρουράς των Μαλλών επιτέθηκε πρώτος στον Αλέξανδρο και έπεσε νεκρός από το χέρι του. Τη ίδια τύχη είχαν και άλλοι δύο πολεμιστές. Εν τω μεταξύ οι τρεις υπασπιστές του, ακολουθώντας το τόλμημα του, βρέθηκαν γρήγορα κοντά του, αποφασισμένοι να μοιραστούν τον βέβαιο θάνατο.
Πρώτος έπεσε ο Αβρέας από ένα βέλος που τον βρήκε στο μέτωπο. Σχεδόν ταυτόχρονα ένα βέλος διαπέρασε την πανοπλία του Αλέξανδρου και του καρφώθηκε στον πνεύμονα.
Ο «γιός του Δία» συνέχισε να μάχεται παρά τη σοβαρότητα του τραύματος. Σύντομα όμως λιποθύμησε από την αιμορραγία και έπεσε πάνω στην ασπίδα του.
Ακολούθησαν συγκλονιστικές σκηνές, εμπνευσμένες από την ΙΛΙΑΔΑ του Ομήρου. Ο Πευκέστας σκέπασε τον Αλέξανδρο με την «θεϊκή ασπίδα του Αχιλλέα», ενώ ο Λεοννάτος μάχονταν σαν λιοντάρι πάνω από τον τραυματισμένο βασιλιά του. Ήταν σίγουρο όμως ότι δεν θα άντεχαν για πολύ. Οι εχθροί ορμούσαν εναντίον τους κατά δεκάδες.
Εν τω μεταξύ οι Έλληνες που βρίσκονταν έξω από τα τείχη μόλις είδαν τον Αλέξανδρο να πηδά μέσα από τα τείχη ξέσπασαν σε κραυγές οδύνης.
Με τη δύναμη της απελπισίας έπεφταν πάνω στις πύλες προκειμένου να τις γκρεμίσουν με τα σώματά τους και να σώσουν τον ηγέτη τους. Έστησαν ανθρώπινες σκάλες, χρησιμοποιώντας τους ώμους τους για σκαλοπάτια. Όσοι κατάφεραν να σκαρφαλώσουν στα τείχη με αυτό τον τρόπο έσπευσαν προς ενίσχυση του Πευκέστα και του Λεοννάτου. Γρήγορα σχηματίστηκε ένα ανθρώπινο τείχος γύρω από το σώμα του Αλέξανδρου.
Όταν παραβιάστηκε η πρώτη πύλη οι Μακεδόνες και οι υπόλοιποι Έλληνες όρμησαν ασυγκράτητοι σαρώνοντας τα πάντα στο πέρασμά τους. Ακολούθησε μια τρομακτική σφαγή. Όταν οι επιτιθέμενοι αντίκρισαν τον πεσμένο Αλέξανδρο θεώρησαν ότι ήταν νεκρός και ξέσπασαν με μανία πάνω στους άτυχους Μαλλούς.
Ο Μακεδόνας βασιλιάς μεταφέρθηκε στο ελληνικό στρατόπεδο με το βέλος καρφωμένο στον πνεύμονά του. Την αφαίρεση ανέλαβε ο διάσημος ιατρός από την Κω, Αλκιβιάδης. Ήταν ο ίδιος που είχε αφαιρέσει το βέλος από το μάτι του Φιλίππου στην πολιορκία της Ολύνθου. Ωστόσο, κανείς δεν τον βοηθούσε από φόβο μήπως το στέλεχος του βέλους σπάσει και η αιχμή παραμείνει στον πνεύμονα.
Αγανακτισμένος ο Αλέξανδρος, που στο μεταξύ είχε συνέλθει, άρχισε μόνος του με ένα μαχαίρι να ανοίγει το στήθος του προκειμένου να βγει το βέλος ακέραιο. Στην προσπάθειά του αυτή λιποθύμησε. Όταν συνήλθε εκ νέου διέταξε να τον εγχειρήσουν με τόλμη και θάρρος και αποκάλεσε τους συντρόφους του λιποτάκτες, γιατί έκλαιγαν αντί να τον βοηθήσουν.
Η επέμβαση πέτυχε ωστόσο το τραύμα ήταν πολύ βαρύ και κανείς δεν εγγυάτο για τη ζωή του Αλέξανδρου. Ο θάνατος εξακολουθούσε να φτερουγίζει επίμονα πάνω από τον μεγαλύτερο κατακτητή του κόσμου. Ένα βαρύ πέπλο αγωνίας κάλυψε το ελληνικό στρατόπεδο. Μην έχοντας νέα για κάποιες ημέρες οι στρατιώτες άρχισαν να πιστεύουν ότι ο Αλέξανδρος ήταν νεκρός. Ωστόσο, ο Μακεδόνας στρατηλάτης βγήκε νικητής και απ’ αυτή τη μάχη. Λόγω της γερής του κράσης η κατάσταση της υγείας του σταθεροποιήθηκε ύστερα από επτά ημέρες.
Προκειμένου μάλιστα να δώσει τέλος στις φήμες περί θανάτου του εμφανίστηκε μπροστά στους στρατιώτες του. Οι ουρανομήκεις κραυγές που έφτασαν τον ουρανό με την εμφάνισή του ήταν ο τελευταίος του θρίαμβος.
Πολλοί ωστόσο μελετητές και ιατροί, θεωρούν πως αυτός ο τραυματισμός πιθανόν να ήταν υπεύθυνος για τον θάνατό του. Εικάζουν πως το βέλος κατά την πορεία του στο σώμα του Αλεξάνδρου παρέσυρε ένα κομμάτι υφάσματος από τον χιτώνα του. Αυτό παρέμεινε μέσα στο σώμα του δημιουργώντας μια κύστη. Η τελευταία όμως δεν συγκράτησε τη μόλυνση από το σάπισμα του υφάσματος με συνέπεια τον θάνατο. Βέβαια, όλα αυτά είναι απλά υποθέσεις. Άλλωστε ο θάνατος του Μακεδόνα κατακτητή επήλθε σχεδόν τρία χρόνια μετά τον τραυματισμό του.

Νίκος Γιαννόπουλος
ιστορικός


http://www.mixanitouxronou.gr/o-sovaros-travmatismos-tou-megalou-alexandrou-to-velos-ston-pnevmona-pou-paraligo-na-ton-skotosi/








ΤΟΡΠΙΛΙΣΜΟΣ «ΕΛΛΗΣ»: 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1940, ΩΡΑ 8:25 Π.Μ.



Τον Αύγουστο του 1940 ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος μετρούσε ήδη 11 μήνες. Οι Γερμανοί έχουν εισβάλει στην Πολωνία, το Παρίσι είναι ήδη δικό τους, η Αγγλία βομβαρδίζεται και ο επόμενος στόχος είναι η «κόκκινη» Σοβιετική Ένωση.
Η Ελλάδα, όπου την εξουσία έχει καταλάβει πραξικοπηματικά τέσσερα χρόνια πριν, ο Ιωάννης Μεταξάς, τηρεί ουδέτερη στάση, αλλά είναι εμφανές ότι βρίσκεται στο πλευρό της Αγγλίας.  Η φασιστική Ιταλία, σύμμαχος της ναζιστικής Γερμανίας, με τον ισχυρό στόλο της διεκδικεί την πρωτοκαθεδρία στις θάλασσες της Μεσογείου από τη Μεγάλη Βρετανία. Οι οδηγίες του Μουσολίνι είναι σαφείς: «Προκαλέστε με κάθε τρόπο αυτούς τους άθλιους Έλληνες. Κάντε τους με κάθε κόστος να απαντήσουν και μετά τσακίστε τους. Καμία δύναμη δεν μπορεί να αντισταθεί στη Νέα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μας…»
Η διαταγή για τον τορπιλισμό της ΕΛΛΗΣ, ενός ελαφρού καταδρομικού πλοίου («ευδρόμου» με την ορολογία του μεσοπολέμου) ήδη 30 ετών τότε, δόθηκε από την Ιταλό διοικητή των Δωδεκανήσων Τσέζαρε Μαρία Ντε Βέκι, ηγετικό στέλεχος του Ιταλικού Φασιστικού Κόμματος και πρέπει να ήταν σε γνώση του Μουσολίνι.
Tο ιταλικό υποβρύχιο ΝΤΕΛΦΙΝΟ με διοικητή τον υποπλοίαρχο Τζουζέπε Αϊκάρντι ξεκίνησε από τη ναυτική βάση στο Παρθένι της Λέρου το βράδυ της 14ης Αυγούστου, με αποστολή να πλήξει εχθρικά πλοία στην Τήνο, τη Σύρο και στη συνέχεια να αποκλείσει τη Διώρυγα της Κορίνθου. Όμως, το γεγονός που ακολούθησε δεν προκάλεσε έκπληξη στο Ναυτικό. Οι προκλήσεις των Ιταλών από αέρα και θάλασσα είχαν ξεκινήσει μήνες πριν.
Η διοίκηση του Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου ζητούσε με επιστολή προς το Υπουργείο Ναυτικών, την αποστολή πολεμικού πλοίου στο νησί, ώστε να λαμπρύνει με την παρουσία του τις εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμή της Παναγίας. Ο αρχηγός του Στόλου Επαμεινώνδας Καββαδίας είχε αντιρρήσεις, άλλωστε, είχε ζητήσει συγκέντρωση του στόλου στον Ναύσταθμο. Ο Μεταξάς και η στρατιωτική ηγεσία όμως, είχαν διατάξει διασπορά των μονάδων ώστε να είναι σε θέση να ανταποκριθούν σε μια αιφνιδιαστική ενέργεια των Ιταλών, είτε από τα Δωδεκάνησα, όπου διατηρούσαν ισχυρή αεροναυτική παρουσία, είτε από την ίδια την Ιταλία. Τελικά, το καταδρομικό ΕΛΛΗ κατέπλευσε στην Τήνο. Σημαιοστολισμένο.
Τις πρωινές ώρες της 15ης Αυγούστου το ιταλικό υποβρύχιο βρέθηκε έξω από το λιμάνι της Τήνου «εν καταδύσει», με σκοπό να  τορπιλίσει τα επιβατικά πλοία ΕΛΣΗ και ΕΣΠΕΡΟΣ, που μετέφεραν προσκυνητές, αλλά οι Ιταλοί τα θεωρούσαν οπλιταγωγά και συνεπώς εχθρικά. Από το περισκόπιο ο Αϊκάρντι είδε να καταφθάνει στο λιμάνι ένα πολεμικό και δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη, όπως δήλωσε μετά τον πόλεμο.
Στις 8:25 π.μ., λίγη ώρα πριν από τη λιτάνευση της εικόνας της Παναγίας κι ενώ στην παραλία υπήρχε πλήθος κόσμου, το ΝΤΕΛΦΙΝΟ έπληξε με τρεις τορπίλες το EΛΛΗ. Μόνο η μία τορπίλη βρήκε στόχο. Αλλά έπληξε καίρια το ελληνικό πλοίο στο μηχανοστάσιο και τις δεξαμενές πετρελαίου. Άνδρες έπεσαν στα κύματα, για λίγη ώρα ουδείς γνώριζε τί είχε συμβεί σε εκείνο το σκηνικό κόλασης με τον καπνό και τις οιμωγές. Το σκάφος πήρε κλίση 15-20 μοιρών και μία ώρα αργότερα βυθίστηκε, παρά τις προσπάθειες του πληρώματος να το κρατήσουν στον αφρό. Οι άλλες δύο τορπίλες αστόχησαν και εξερράγησαν στην προκυμαία. Η λιτανεία της εικόνας, παρά το κλίμα φόβου και παρά τους τραυματισμούς (και στη ακτή από πέτρες και θραύσματα), εκτελέστηκε κανονικά.
Από την επίθεση του ΝΤΕΛΦΙΝΟ σκοτώθηκαν ένας υπαξιωματικός και οκτώ ναύτες του ΕΛΛΗ, ενώ οι τραυματίες ανήλθαν στους 24. Μια γυναίκα, που βρισκόταν στην παραλία, πέθανε από καρδιακή προσβολή μετά την έκρηξη της δεύτερη τορπίλης στην προκυμαία.

ΤΟ «ΝΤΕΛΦΙΝΟ» ΚΑΙ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΤΟΥ ΝΤΕ ΒΕΚΙ
Μετά την εκτέλεση της αποστολής του, το ΝΤΕΛΦΙΝΟ απομακρύνθηκε χωρίς να γίνει γνωστή η ταυτότητά του. Μετά από λίγες ώρες κατέπλευσε στη Σύρο, αλλά αναχώρησε αμέσως άπρακτο, καθώς δεν υπήρχε κανένα πλοίο στο λιμάνι του νησιού. Επέστρεψε εσπευσμένως στη Λέρο με διαταγή των ιταλικών αρχών, ακυρώνοντας την αποστολή του στην Κόρινθο.
Ο υπουργός Εξωτερικών, Γκαλεάτσο Τσιάνο, έγραψε στα απομνημονεύματά του ότι η βύθιση του ελληνικού πλοίου οφείλεται στη θρασύτητα του Ντε Βέκι.

Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ
Η έρευνα που διενήργησαν δύτες του Πολεμικού Ναυτικού, έδειξε ότι οι τορπίλες ήταν ιταλικές -από τους σειραικούς αριθμούς- και επομένως η επίθεση έγινε από ιταλικό υποβρύχιο. Η κυβέρνηση Μεταξά τήρησε απόλυτα μυστικό το πόρισμα της έρευνας, για να μην προκαλέσει την Ιταλία και διαταράξει την ουδετερότητα της Ελλάδας. Τελικά, δημοσιοποιήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1940, δύο ημέρες μετά την ιταλική επίθεση εναντίον της Ελλάδας.
Παρά ταύτα, από την πρώτη στιγμή η ελληνική κοινή γνώμη δεν είχε καμία αμφιβολία για την εθνικότητα του υποβρυχίου.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ «ΕΛΛΗ» ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΡΑΠ
Το 1950, στο πλαίσιο των πολεμικών επανορθώσεων, η Ιταλία παραχώρησε στην Ελλάδα το ελαφρύ καταδρομικό ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΤΗΣ ΣΑΒΟΪΑΣ (Eugenio Di Savoia), το οποίο μετονομάστηκε σε EΛΛΗ τον Ιούνιο του 1951 και ύψωσε την ελληνική σημαία. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘50 το ναυάγιο του EΛΛΗ ανελκύστηκε τμηματικά και πουλήθηκε για παλιοσίδερα (σκραπ).
Το 1985 Έλληνες δύτες ανακάλυψαν στο βυθό της Τήνου τα απομεινάρια της ιταλικής τορπίλης που βύθισε το EΛΛΗ. Το εύρημα εκτίθεται στο Ναυτικό Μουσείο Πειραιά.


http://www.newsone.gr/ellada/188603-torpilismos-lles-15-aygoystoy-1940-ora-8-25-p-m


Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2015


ΣΕ ΠΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΨΥΧΘΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ




ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ

Τα δεδομένα που συγκέντρωσε μια διεθνής ομάδα επιστημόνων... δείχνουν ότι το σύμπαν πεθαίνει αργά-αργά. Αλλά πιθανόν του μένουν τουλάχιστον μερικά δις. χρόνια μπροστά του. Το σύμπαν πεθαίνει. Και πεθαίνει με αργό θάνατο. Το νέο έπεσε σαν αστροπελέκι στο μέσον αυτού του ήρεμου Αυγούστου: η ανθρωπότητα ζει σε ένα σύμπαν που παρακμάζει.
Η διεθνής ομάδα επιστημόνων που έκανε αυτή τη σοκαριστική διάγνωση προτίμησε να το πει καθαρά: ζούμε στην πλάτη ενός γέρικου σύμπαντος, όλα όσα υπάρχουν γύρω μας είναι προορισμένα να πεθάνουν. Τα αστέρια μας γέρασαν, οι γαλαξίες παρήκμασαν ακόμη και τα στοιχειώδη σωματίδια είναι με το ένα πόδι στον τάφο. «Από αυτή τη στιγμή, το σύμπαν είναι προορισμένο να παρακμάσει, σαν γηρατειά που κρατούν για πολύ. Το σύμπαν έχει καταρρεύσει σε ένα κρεβάτι, έβαλε την κουβέρτα πάνω του και ετοιμάζεται να κοιμηθεί τον αιώνιο ύπνο» δηλώνει ο Simon Driver, μέλος του Διεθνούς Κέντρου ραδιοαστρονομικών Ερευνών (Icrar), της Αυστραλίας, όπως αναφέρει η εφημερίδα Le Monde.
Η ομάδα των επιστημόνων μέτρησε την ενέργεια που παράγεται από 200.000 γαλαξίες και διαπίστωσε ότι είναι δύο φορές μικρότερη από εκείνη που παρήγαγε πριν από 2 δισεκατομμύρια χρόνια. Σαν ένα γιγάντιο πυροτέχνημα, το σύμπαν κατανάλωσε το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς του όταν ήταν ακόμη νέο σε ηλικία.
Ένα δευτερόλεπτο μετά το Big Bang, το σύμπαν έκαιγε με δισεκατομμύρια βαθμούς Κελσίου, σε μια πυκνότητα που ξεπερνάει το αναμενόμενο, δημιουργώντας και καταστρέφοντας σωματίδια σε φρενήρεις ρυθμούς.
Σήμερα, 13,8 δις χρόνια αργότερα, ξεπέρασε την κορύφωση της ενέργειάς του. Απελευθερώνει από καιρού εις καιρόν καινούρια ενέργεια όταν προκαλεί θερμοπυρηνική σύντηξη στα αστέρια, αλλά, διαφορετικά, ζει με τη ρεζέρβα που κρατάει από την εποχή του Big Bang και περιμένει το τέλος του. Όταν και το τελευταίο αστέρι θα σβήσει, ο κόσμος μας θα γίνει μια κρύα άβυσσος, χωρίς ζωή.
Αυτό τι σημαίνει; Ότι δεν θα έχουμε καν προλάβει να μάθουμε ποια ακριβώς μορφή έχει ο κόσμος, αν είναι άπειρο ή όχι ή αν φιλοξενεί κι άλλους πολιτισμούς σαν τον δικό μας; Όλα θα τελειώσουν τόσο γρήγορα;
Όχι, απαντούν οι επιστήμονες. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι το σύμπαν ζει το «ινδικό του καλοκαίρι». Μια ωραία ηλικία, όπου οι εξαλλοσύνες της νεότητας αφήνουν τη θέση του στην ωριμότητα και την ηρεμία.
Η στιγμή που και το τελευταίο φωτόνιο θα έχει χαθεί θα είναι σε εκατό δισεκατομμύρια χρόνια, σύμφωνα με τον Simon Driver. Υπάρχουν λόγοι ακόμη και για να είμαστε χαρούμενοι: τα αστέρια που γεννιούνται αυτή τη στιγμή θα ζήσουν πολλά δισεκατομμύρια χρόνια ακόμη (5 δισεκατομμύρια για τον Ήλιο μας). Ορισμένα μάλιστα από αυτά τα αστέρια θα λάμπουν ακόμη περισσότερο και από το γνωστό σύμπαν.
Ωστόσο οι επιστήμονες προετοιμάζονται για όλα τα σενάρια. Υπάρχει εν πρώτοις η θεωρία του Big Rip σύμφωνα με την οποία το σύμπαν όλο και αργοσβήνει εξαιτίας της απώλειας ενέργειας και κάποια στιγμή θα σκοτεινιάσει και θα διαλυθεί εντελώς. Ένα άλλο σενάριο λιγότερο δραματικό (και πιθανότερο, από όσα γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή) είναι το εξής: το σύμπαν θα συνεχίσει να ψύχεται και θα σβήσει για πάντα. Τότε ο γαλαξίας μας θα αποβάλλει τα περισσότερα από τα αστέρια που του απομένουν σε ένα κοσμικό κενός και ό,τι απομείνει θα κατρακυλήσει σε μια κεντρική μαύρη τρύπα. Όλη η ύλη που γνωρίζουμε θα αποσυντεθεί. Και μόνο τότε το σύμπαν όπως το γνωρίζουμε δεν θα υπάρχει πια.
Η ανθρωπότητα όπως την ξέρουμε σήμερα θα ζήσει τέτοιες στιγμές;
Όχι, απαντούν οι επιστήμονες και επισημαίνουν: Σε αυτό το στάδιο, ο Ήλιος θα έχει ήδη ρουφήξει τη Γη (σε 5 δισεκατομμύρια χρόνια) και ο γαλαξίας μας θα συγχωνευθεί με την Ανδρομέδα (σε 10 δισεκατομμύρια χρόνια).
Και για όσους ανησυχούν ακόμη για το τι θα συμβεί, το επιστημονικό σάιτ Fusion υπενθυμίζει ότι σε κάθε περίπτωση, σε περίπου 100 χρόνια, η ανθρωπότητα θα έχει κάνει τον πλανήτη Γη αβίωτο και αυτό μπορεί να σημάνει και την πρόωρη εξάλειψή του. Ας μη μας πιάνει πανικός αμέσως!


http://www.newsone.gr/paraxena/182410-ereyna-se-posa-chronia-tha-psychthei-kai-tha-pethanei-o-planetes-ge-ti-lene-oi-epistemones/