Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015


BLUE MOON: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΠΛΕ ΦΕΓΓΑΡΙ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΑΚΛΥΣΕΙ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΑΠΟΨΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ;



Είναι η πανσέληνος η οποία έχει καθιερωθεί να ονομάζεται σε όλο τον κόσμο Blue Moon, το οποίο σε αυτολεξεί μετάφραση σημαίνει Μπλε Φεγγάρι, αλλά κάποιες ερμηνείες του blue στα ελληνικά το θέλουν και μελαγχολικό. Όπως αναφέρει και η βικιπαίδεια, μπλε φεγγάρι αποκαλείται μια πανσέληνος, η οποία σημειώνεται σε ασυνήθιστη χρονική στιγμή, ή μια επιπλέον πανσέληνος εντός του έτους.
Τα περισσότερα έτη έχουν 12 πανσελήνους, τις περισσότερες φορές μια κάθε μήνα. Ωστόσο κάθε ημερολογιακό έτος περιλαμβάνει 12 σεληνιακούς κύκλους και 11 ημέρες ακόμη. Αυτές αθροίζονται και ως αποτέλεσμα κάθε δύο ή τρία χρόνια να έχουμε ένα επιπλέον φεγγάρι, φαινόμενο που συμβαίνει κάθε 2,72 χρόνια. Διαφορετικές ερμηνείες τοποθετούν το έξτρα φεγγάρι σε διάφορες περιόδους, ωστόσο αυτή η πρόσθετη πανσέληνος αποκαλείται σε κάθε περίπτωση «μπλε φεγγάρι».

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Πάντως, το «μπλε φεγγάρι» δεν θεωρείται έτσι μια απλή «έξτρα» πανσέληνος που συμβαίνει κάθε 2,5 με τρία χρόνια, αλλά έχει και μεταφορική σημασία. Για παράδειγμα, στα αγγλικά όταν θέλουμε να τονίζουμε ότι κάτι συμβαίνει πολύ σπάνια, ήτοι σε απλά ελληνικά, «μία στο τόσο», λέμε «once in a blue moon» (μία σε κάθε μπλε φεγγάρι).
Γιατί όμως αυτή την έξτρα πανσέληνο την χαρακτηρίζουμε μπλε; Γιατί ειδικά μπλε; Η απάντηση έρχεται μέσα από την πραγματικότητα. Ένα φεγγάρι μπορεί όντως να φέρει μπλε χρωματισμούς, λόγω διάφορων διαταραχών στην ατμόσφαιρα. Πρόκειται για ένα πολύ σπάνιο φαινόμενο κατά το οποίο το φεγγάρι (όχι απαραίτητα πανσέληνος) φαίνεται στα μάτια του παρατηρητή γαλαζωπό, εξαιτίας της ύπαρξης καπνού ή μορίων σκόνης στην ατμόσφαιρα. Κάτι τέτοιο παρατηρήθηκε μετά τις δασικές πυρκαγιές στη Σουηδία και τον Καναδά το 1950 και, αξιοσημείωτα, μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Κρακατόα το 1883, που είχε ως επακόλουθο να εμφανίζεται το φεγγάρι μπλε για μια περίοδο δύο ετών.
Αύριο 31 Ιουλίου είναι πανσέληνος η οποία σύμφωνα, με μια δοξασία, χαρακτηρίζεται «Blue moon», μπλε (ή και μελαγχολικό) φεγγάρι.

ΔΥΟ «ΜΠΛΕ ΦΕΓΓΑΡΙΑ»
Την τελευταία φορά που είχαμε «blue moon» ήταν η δεύτερη πανσέληνος του Αυγούστου το 2013 και συγκεκριμένα της 21ης Αυγούστου. Όσο για την επόμενη, εδώ τα πράγματα γίνονται λίγο περίεργα. Το 2008 αναμένεται μαύρο φεγγάρι κι αυτό γιατί κατά τον Φεβρουάριο δεν θα υπάρξει καθόλου πανσέληνος και ως αποτέλεσμα θα υπάρξουν δυο μπλε φεγγάρια μες την ίδια χρονιά, τον Ιανουάριο και τον Μάρτιο.
Την τελευταία φορά που είχε συμβεί κάτι ανάλογο ήταν πριν από 16 χρόνια, το 1999. Ο σύντομος Φεβρουάριος είναι ο μήνας-κλειδί για να σημειωθούν δύο μπλε φεγγάρια, τον Ιανουάριο και τον Μάρτιο.
Πάντως, οι αστρονόμοι χαρακτηρίζουν λανθασμένη την υιοθέτηση του όρου «μπλε φεγγάρι» για τη διπλή πανσέληνο μέσα στον χρόνο.


http://www.newsone.gr/paraxena/148139-blue-moon-ti-einai-to-mple-pheggari-poy-tha-kataklysei-ton-oyrano-apopse-paraskeye/


Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015











ΝΑΪΤΕΣ ΙΠΠΟΤΕΣ, Η ΠΡΩΤΗ ΜΥΣΤΙΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ



Το 1118, είκοσι περίπου χρόνια μετά την ίδρυση του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ από το Γοδεφρίγο ντε Μπουγιόν και τους Σταυροφόρους του, εννέα Γάλλοι ιππότες υπό την ηγεσία του Υγ ντε Πεγιέ, ενός ευγενή από την Καμπανία, έφθασαν στους Άγιους Τόπους κι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω από το Ναό του Σολομώντα, ονομάστηκαν Ιππότες του Ναού ή Ναΐτες και το τάγμα τους, Τάγμα του Ναού.
Αρχικά οι Ναΐτες ζούσαν στην απόλυτη φτώχια, ενώ ο επικεφαλής τους, Υγ ντε Πεγιέ, μοιραζόταν το ίδιο άλογο με έναν από τους εννιά ιππότες, το Ζωφρέ του Σαιν Ομέρ. Η δύναμη και η επιρροή τους δεν άργησε ωστόσο να μεγαλώσει, εφόσον ανταποκρίνονταν και στην «ιπποτική μόδα» της εποχής τους. Έτσι, δέκα χρόνια μετά την ίδρυση του Τάγματός τους, ο αριθμός των Ναϊτών έφθασε τους 300 ιππότες και ο στρατός τους αριθμούσε 3000 άνδρες.
Η δύναμή τους μεγάλωνε συνεχώς, όσο καιρό βρίσκονταν σε εξέλιξη οι Σταυροφορίες, οι «ιερές» εκστρατείες της χριστιανικής Δύσης, που αποσκοπούσαν στην απελευθέρωση -κι όχι μόνο- των Αγίων Τόπων από τους «απίστους». Στα πρώτα τους βήματα οι Ναΐτες είχαν την υποστήριξη μιας από τις μεγαλύτερες μορφές της εποχής, του Αγίου Βερνάρδου του Κλερβώ, που ήταν επικεφαλής του μοναχικού Κισκερκιανού Τάγματος. Ο Άγιος Βερνάρδος, χάρη στη μεγάλη του επιρροή, στην ευφράδεια και στην ασκητική ζωή του, κατόρθωσε να πείσει τον Πάπα Ονώριο ΙΙ΄ να δώσει την επίσημη αναγνώριση της Εκκλησίας στο Τάγμα του Ναού. Έτσι, το Συμβούλιο της Καθολικής Εκκλησίας, που συνεδρίασε το 1128 στο Τρουάγ της Γαλλίας, ενέκρινε το καταστατικό του νέου Τάγματος. Οι Ναΐτες είχαν πλέον και επίσημη εκκλησιαστική υπόσταση.
Το Τάγμα του Ναού βασιζόταν σε μια πολύ κλειστή αδελφότητα ανδρών με αριστοκρατική καταγωγή. Η αδελφότητα αυτή συνοδευόταν από ιππότες, ιπποκόμους, υπηρέτες κι από μεγάλο αριθμό τεχνητών και χειρονακτών, τους οποίους και παραχωρούσαν οι βασιλείς στο Τάγμα. Επικεφαλής του Τάγματος ήταν ο Μάγιστρος. Επόμενος στην ιεραρχία και πληρεξούσιος του Μαγίστρου ήταν ο Πρωτόγερος. Ακολουθούσε ο Στρατάρχης και κατόπιν ο Αρχηγός. Το Τάγμα του Ναού ήταν χωρισμένο διοικητικά σε επαρχίες, όπου ο αρχηγός της κάθε επαρχίας υπάκουε στην ίδια ιεραρχική δομή. Το Τάγμα απαλλασσόταν από φόρους προς τις εκκλησιαστικές αρχές των περιοχών δράσης του κι απολάμβανε δικαστική αυτονομία. Στις σχέσεις του με την εκκλησία ήταν υπόλογο μόνον στον Πάπα κι αντιδρούσε μονάχα στις δικές του προσταγές.
Για να εισέλθει ένας υποψήφιος στο Τάγμα του Ναού έπρεπε να πληρεί ορισμένες προϋποθέσεις. Καταρχήν έπρεπε να είναι τέκνο νόμιμου γάμου, ανύπαντρος, ενήλικας, ελεύθερος από δεσμεύσεις και χρέη και να μην είναι μέλος κάποιου άλλου Τάγματος, τις ίδιες δηλαδή προϋποθέσεις που ζητούν ακόμα και σήμερα ορισμένα εσωτερικά Τάγματα. Εκτός από αυτές τις προϋποθέσεις ο υποψήφιος Ναΐτης, προκειμένου να γίνει δεκτός, έπρεπε να υποστεί ορισμένες δοκιμασίες: να περάσει μια μεγάλη περίοδο προετοιμασίας, στη διάρκεια της οποίας θα έπρεπε να αποδείξει την ευσέβεια και τη δύναμη του χαρακτήρα του. Επίσης, ήταν υποχρεωμένος να παραδώσει όλη την προσωπική του περιουσία στο Τάγμα, που έτσι γινόταν όλο και πιο πλούσιο με την είσοδο νέων μελών. Ο νεοεισερχόμενος έδινε όρκους αγνότητας και υπακοής: Ορκίζομαι να αφιερώσω τις σκέψεις, την ενέργεια και τη ζωή μου στην υπεράσπιση της ενότητας του Θεού και των μυστηρίων της πίστης... Υπόσχομαι να είμαι ταπεινός και υπάκουος στο Μεγάλο Διδάσκαλο του Τάγματος. Ακόμη, τα μέλη του Τάγματος έδιναν όρκο πενίας, έτρωγαν τροφές μόνο από δημητριακά κι απαρνούνταν το κυνήγι κι άλλες στρατιωτικές απολαύσεις. Όταν δεν πολεμούσαν, ασχολούνταν με τη συντήρηση του οπλισμού τους παράλληλα με προσευχές, μετάνοιες κι άλλες θρησκευτικές ασχολίες, όπως κι οι απλοί μοναχοί.
Η σημαία των Ναϊτών ήταν ένας κόκκινος σταυρός μέσα σ’ ένα λευκό και μαύρο πλαίσιο. Η σφραγίδα του Τάγματος απεικόνιζε δύο ιππότες καβάλα στο ίδιο άλογο και συμβόλιζε τόσο τη φτώχια όσο και τη συντροφικότητά τους. Η πολεμική κραυγή τους ήταν:
Non nobis, Domine, non nobis, sed Nomini Tuo da gloriam – πολεμική κραυγή των Ναϊτών Ιπποτών - Όχι σε μας Κύριε, όχι σε μας, αλλά στο όνομά Σου δώσε τη δόξα.

Η ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ ΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΝΑΪΤΩΝ 
Όχι πολύ καιρό μετά την ίδρυσή του το Τάγμα του Ναού έγινε υπολογίσιμη δύναμη τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στην Ευρώπη. Όπως ήταν φυσικό, η επιρροή και ο πλούτος του αυξανόταν συνεχώς, όσο διαρκούσαν οι Σταυροφορίες. Πολλοί γόνοι αριστοκρατικών οικογενειών της Ευρώπης έσπευδαν να ενταχθούν στους Ναΐτες, προτιμώντας την ασκητική ζωή του πολεμιστή-μοναχού από εκείνη του ευγενή χωρίς φέουδο. Αρκετοί βασιλιάδες, φιλικά προσκείμενοι προς το Τάγμα, του παραχώρησαν περιουσίες, όπως ο βασιλιάς της Αραγονίας, που κληροδότησε στους Ναΐτες το 1/3 της επικράτειάς του!
Το 12ο αιώνα οι Ναΐτες ήταν πανίσχυροι, καθώς κατείχαν γη, περιουσίες, λιμάνια και στόλους. Για κάποιο διάστημα, μάλιστα, υπήρξαν και οι τραπεζίτες της Ευρώπης. Σε μια εποχή που η διακίνηση εμπορευμάτων και ιδιαίτερα χρημάτων ήταν εξαιρετικά επισφαλής, οι Ναΐτες εγγυούνταν κι αναλάμβαναν, με το αζημίωτο φυσικά (κρατούσαν ως και το 20% του ποσού), τις ριψοκίνδυνες χρηματαποστολές στον άναρχο κόσμο του Μεσαίωνα. Μάλιστα, για να αποφεύγουν τους κινδύνους από τη μετακίνηση χρηματικών ποσών, άρχισαν να εκδίδουν πιστωτικά σημειώματα, με τα οποία έδιναν την εντολή ο ένας στον άλλο να πληρώσουν το διακινούμενο ποσό στον παραλήπτη του. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι οι Ναΐτες υπήρξαν και οι εφευρέτες της επιταγής! Όπως λοιπόν οι περισσότεροι τραπεζίτες, το Τάγμα του Ναού έγινε γρήγορα πολύ πλούσιο κι άρχισε να δανείζει χρήματα σε ευγενείς και βασιλιάδες. Σύντομα, αρκετοί βασιλείς βρέθηκαν χρεωμένοι στους «πένητες» ιππότες, γεγονός που αύξησε και τη δυσαρέσκεια απέναντί τους. Την περίοδο ωστόσο που το Τάγμα αύξανε τον πλούτο και την επιρροή του στην Ευρώπη, έχανε τα ερείσματά του στους Αγίους Τόπους.
Η αποτυχία της 2ης Σταυροφορίας υπήρξε μοιραία για τους Ναΐτες. Ειδικότερα, η συντριπτική τους ήττα στη μάχη του Χάττιν (04/07/1187) από τις αραβικές δυνάμεις του Σαλαντίν, σήμανε την αρχή του τέλους της ευρωπαϊκής και βεβαίως της ναϊτικής παρουσίας στους Άγιους Τόπους. Τον επόμενο αιώνα οι περισσότερες μάχες χάθηκαν για τους χριστιανούς και τα προπύργιά τους στην Παλαιστίνη έπεσαν το ένα μετά το άλλο στα χέρια των Μουσουλμάνων. Το 1244 έπεσε η Ιερουσαλήμ και το 1291 το λιμάνι του Αγίου Ιωάννη της Άκρα, το τελευταίο οχυρό των Χριστιανών στους Αγίους Τόπους. Διαισθανόμενοι το τέλος της παρουσίας τους στη Μέση Ανατολή, οι Ναΐτες είχαν ήδη μεταφέρει το κέντρο βάρους της δύναμής τους από την Παλαιστίνη στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στη Γαλλία. Εκεί απόλαυσαν για κάποιο διάστημα την κοσμική ζωή, ώσπου ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος ΙV΄, γνωστός ως Φίλιππος ο Ωραίος, άρχισε να μηχανεύεται την εξόντωσή τους. Χρεωμένοι στους Ναΐτες, ζηλεύοντας τη δημοτικότητά τους και εποφθαλμιώντας τη μεγάλη περιουσία τους, ο βασιλιάς της Γαλλίας, σε συνεργασία με τον Πάπα της Ρώμης Κλημέντιο Ε΄, αποφάσισε να καταστρέψει το Τάγμα του Ναού και να ιδιοποιηθεί τους θησαυρούς του.
Έτσι στις 13 Οκτωβρίου του 1312, ο Φίλιππος κατηγόρησε τους Ναΐτες ως αιρετικούς και διέταξε τη σύλληψή τους. Στα επτά χρόνια των διώξεων που ακολούθησαν, συνελήφθησαν τα περισσότερα μέλη του Τάγματος στη Γαλλία και καταδικάστηκαν σε θάνατο από πρόχειρες «ιεροεξεταστικές» δίκες. Ο τελευταίος Μάγιστρος του Τάγματος, Ζακ ντε Μολέ, που το 1297 είχε εκλεγεί 22ος Μέγας Διδάσκαλος των Ναϊτών, φυλακίστηκε για πεντέμισι χρόνια. Τελικά, ύστερα από προσωπική διαταγή του ίδιου του βασιλιά της Γαλλίας, ο Ζακ ντε Μολέ κάηκε στην πυρά στις 18 Μαρτίου του1314. Υπάρχει μάλιστα φήμη, που διασώθηκε μέχρι τις μέρες μας ως θρύλος, ότι μόλις άναψαν οι φωτιές, ο τελευταίος Μάγιστρος των Ναϊτών είπε τα εξής στο πλήθος: «Η απόφαση που μας καταδικάζει είναι μια άδικη απόφαση, αλλά στον ουρανό υπάρχει ένα σεβαστό δικαστήριο, στο οποίο οι αδύναμοι δεν καταφεύγουν ποτέ μάταια. Στο δικαστήριο αυτό καλώ, μέσα σε σαράντα μέρες, το Ρωμαίο Ποντίφικα. Ω Φίλιππε, βασιλιά μου, σε συγχωρώ, αν και ανώφελα, γιατί η ζωή σου είναι καταδικασμένη στο δικαστήριο του Θεού. Μέσα σ’ ένα χρόνο σε περιμένω και σένα». Και πράγματι, τρεις εβδομάδες αργότερα, ο Πάπας προσβλήθηκε από μια παράξενη ασθένεια και πέθανε. Όσο για το βασιλιά της Γαλλίας, εκείνος κατέρρευσε, πριν περάσει καν ένας χρόνος και έσβησε μέσα σε φρικτούς πόνους...

ΟΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΝΑΪΤΩΝ
Η πραγματική ή αν θέλετε η μυστική αποστολή των Ναϊτών ήταν ανέκαθεν αντικείμενο διαφωνίας και ατελείωτων συζητήσεων ανάμεσα στους μελετητές και μέχρι σήμερα έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες. Σύμφωνα λοιπόν με τη Ναϊτική παράδοση, υπήρχαν δύο επίπεδα στο τάγμα: Από τη μία ένα μυστικό συμβούλιο με κάποιον επικεφαλή, γνωστό μόνο σε ένα κύκλο μυημένων κι από την άλλη μια εξωτερική οργάνωση και μια συγκεκριμένη ιεραρχία με επικεφαλή τον Μάγιστρο. Η μυστικιστική πλευρά των ναϊτικών δραστηριοτήτων οφειλόταν κυρίως στην επίδραση του ευεργέτη τους, του Αγίου Βερνάρδου του Κλερβώ, για τον οποίο λέγεται ότι είχε μυηθεί στις μυστικές διδασκαλίες των Πατέρων της Εκκλησίας.
Για τους Ναΐτες Ιππότες κι όχι μόνο η Ιερουσαλήμ ήταν ένα μέρος με τεράστια συμβολική σημασία. Η ιερή πόλη των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών (ιουδαϊσμός, χριστιανισμός, και μωαμεθανισμός) ήταν κατά την περίοδο των Σταυροφοριών τόπος θρησκευτικού συγκρητισμού. Πλάι στους καθολικούς Σταυροφόρους υπήρχαν ορθόδοξοι, κόπτες, και μονοφυσίτες Χριστιανοί. Και μαζί τους Μουσουλμάνοι όλων των ειδών και φυσικά πολλοί Εβραίοι. Εφόσον μάλιστα ο ιουδαϊσμός, ο χριστιανισμός και ο μουσουλμανισμός κατάγονταν από τον ίδιο γενάρχη, τον Αβραάμ, τι πιο φυσικό για τους Ναΐτες να συμπεράνουν, ότι Γιαχβέ, Θεός και Αλλάχ ήταν Ένα και το Αυτό πρόσωπο; Σε κάποια φάση λοιπόν της εξέλιξης τους οι Ναΐτες μετατράπηκαν σε φορείς του αυθεντικού μονοθεϊσμού και γι’ αυτόν το λόγο κατηγορήθηκαν από τους εχθρούς τους, ότι επιδίωκαν τη σύσταση μιας νέας θρησκείας που θα ένωνε χριστιανισμό, μουσουλμανισμό και ιουδαϊσμό σε μια απόλυτα μονοθεϊστική θρησκεία. Αυτή ίσως να ήταν και η μεγαλύτερη «αίρεση» των Ναϊτών: η ανακάλυψη ότι ο εβραϊκός, ο χριστιανικός και ο μουσουλμανικός Θεός ήταν ουσιαστικά ο ίδιος! Αναμφίβολα, οι μουσουλμανικές επιρροές στους Ιππότες του Ναού ήταν αρκετά έντονες. Πολλοί Ναΐτες ήταν γνώστες μυστικών της Τέχνης των οικοδόμων και τους άρεσε να κατασκευάζουν ναούς, όπως για παράδειγμα ορισμένοι καθεδρικοί στη Γαλλία. Είναι πλέον παραδεκτό ότι τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά των γοτθικών ναών φανερώνουν, σιωπηλά έστω, ισλαμικές αρχιτεκτονικές επιδράσεις, που εισήχθησαν στη δυτική Ευρώπη μέσω των Ναϊτών και των υπολοίπων Σταυροφόρων. Πολλά έχουν ειπωθεί για τη σχέση μεταξύ των Ναϊτών και των περιβόητων Ασσασίνων. Φαίνεται ότι υπήρχε μια μυστική συμφωνία ανάμεσα στο Μάγιστρο του Τάγματος και το Γέρο του Βουνού, που επέτρεπε στις δύο οργανώσεις να συνεργάζονται φανερά ή κρυφά απέναντι στους κοινούς εχθρούς. Επίσης κάποιες ομοιότητες ανάμεσα στις διδασκαλίες των Ναϊτών και του σουφισμού οδηγούν στο συμπέρασμα ότι αρκετές πρακτικές των Σούφι ίσως υιοθετήθηκαν από τους Ναΐτες.
Πέρα από τις μουσουλμανικές επιδράσεις, ένα τμήμα των Ναϊτών είχε πιθανότατα επηρεαστεί από τον ινδουισμό, καθώς και άλλες ανατολικές θεωρίες και πρακτικές. Ζώντας στη Μέση Ανατολή, στη γενέτειρα της Αλχημείας, αρκετοί Ναΐτες μυήθηκαν στην τέχνη της και ρίχτηκαν έτσι στο κυνήγι της «φιλοσοφικής λίθου» και του «ελιξιρίου της μακρωζωίας». Ακόμη και η Καμπάλα, η εσωτερική πλευρά του Ιουδαϊσμού, δεν ήταν άγνωστη στους Ναΐτες. Είναι γεγονός άλλωστε, ότι εκείνη την εποχή η Παλαιστίνη ήταν ένα μέρος θρησκευτικού συγκρητισμού, όπου δεν υπήρχαν σαφή όρια μεταξύ θρησκείας, φιλοσοφίας, μυστικισμού και μαγείας.
Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι οι εννέα ιδρυτές ιππότες του Τάγματος δεν είχαν σκοπό απλά να προστατεύσουν τους χριστιανούς προσκυνητές. Σύμφωνα με τους θρύλους, ο κρυφός σκοπός τους ήταν ν’ ανακαλύψουν στοιχεία και ιερά αντικείμενα από την περιοχή του Ναού του Σολομώντα και να τα στείλουν στους μυστικούς αρχηγούς τους στη Γαλλία. Κάποιοι άλλοι θρύλοι βέβαια τους θέλουν να είναι και φύλακες του μυθικού Γκρα, του Αγίου Δισκοπότηρου, το οποίο στην ουσία συμβόλιζε ένα είδος εσωτερικής γνώσης που αναζητούσαν διακαώς τα μέλη πολλών μυστικών εταιριών. Ορισμένοι βέβαια υποστηρίζουν ότι το λεγόμενο Άγιο Δισκοπότηρο δεν ήταν τίποτε περισσότερο από κάποιο μυστικό Ευαγγέλιο, που υποτίθεται ότι έγραψε ο Χριστός. Σύμφωνα με τους ίδιους αυτό το μυστικό Ευαγγέλιο αποτελούσε και την εσωτερική παράδοση των Ναϊτών.
Μια άλλη σημαντική πλευρά της αποστολής των Ναϊτών ήταν το εμπόριο των «ιερών λειψάνων» που αποτελούσε την εποχή εκείνη μια αρκετά προσοδοφόρα επιχείρηση, στη οποία βεβαίως πρωτοστατούσαν οι ίδιοι οι «προστάτες» των Αγίων Τόπων. Πολλά λείψανα χριστιανών Αγίων, που η κατοχή τους σήμαινε στον προληπτικό κόσμο του Μεσαίωνα δύναμη και θεϊκή εύνοια, «ταξίδεψαν» τότε από τους Άγιους Τόπους στις αυλές των βασιλέων της Ευρώπης. Το ίδιο φυσικά συνέβη και με την άλωση της Πόλης, της επονομαζόμενης Νέας Ιερουσαλήμ, από τους Σταυροφόρους (1204), οι οποίοι προέβησαν σε ανείπωτες λεηλασίες κι αρπαγές λειψάνων στις αυλές των Ευρωπαίων βασιλιάδων, με αποτέλεσμα η τιμή τους να πέσει δραματικά.
Οι Ναΐτες που σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές «μολύνθηκαν» από το γνωστικιστικομανιχαϊστικό «αιρετικό ιό» της Ανατολής, φαίνεται ότι πήραν ένα τμήμα από τη -μετέπειτα- τεκτονική τους γνώση από κάποιες πανάρχαιες συριακές αδελφότητες που δρούσαν την εποχή εκείνη γύρω από το όρος Λίβανος. Ορισμένοι μάλιστα ερευνητές, όπως ο συγγραφέας και ιστορικός του τεκτονισμού Μάικλ Μπέιτζεντ, υποστηρίζουν ότι οι Ναΐτες κατείχαν μια μορφή απαγορευμένης γνώσης, την οποία και χρησιμοποιούσαν για να εκβιάζουν την Καθολική Εκκλησία. Σύμφωνα με το συγγραφέα του βιβλίου Holy Blood, Holy Grail αυτοί οι ιππότες-μοναχοί ήταν ένα είδος προέκτασης μιας αρχαίας Μυστικής Κοινωνίας -ίσως του «Βασιλείου του Δισκοπότηρου»- που ίδρυσε τον περιβόητο Ναό της Σιών, δημιούργημα του οποίου ήταν και το Τάγμα του Ναού. Στη διάρκεια του 13ου αιώνα ο Ναός της Σιών, που σχετίζεται και με την αίρεση των Καθαρών, πήρε οριστικό «διαζύγιο» από τους Ναΐτες, το Τάγμα των οποίων έπεσε σε δυσμένεια και στη συνέχεια διαλύθηκε.
Ιδιαίτερα δημοφιλής στους κύκλους των ερευνητών της ναϊτικής ιστορίας είναι η άποψη ότι οι Ναΐτες πήγαν στους Αγίους Τόπους με σκοπό να αποκτήσουν πρόσβαση σ’ ένα είδος «Ανώτερης Γνώσης», που πίστευαν ότι υπήρχε στην περιοχή. Αυτή η άποψη στηρίζεται στο λεγόμενο έγγραφο Ρουμπάντ, που πήρε το όνομά του από το συντάκτη του και φέρει την ημερομηνία 11 Απριλίου 1308. Σύμφωνα με το παραπάνω έγγραφο, που σε ορισμένα σημεία του παρουσιάζει ασάφειες, ο εσωτερικός κύκλος των μυημένων του Τάγματος ήταν επιφορτισμένος με την ευθύνη να κατανοήσει την καθολική Γνώση των πάντων. Συγκεκριμένα, σ’ ένα σημείο του το απαγορευμένο αυτό έγγραφο αναφέρει: Οι Ναΐτες ήταν αναμφισβήτητα πιο εξελιγμένοι από ‘μας εξαιτίας της Μυστικής Γνώσης, που είχαν ανακαλύψει μέσα σε βιβλία. Είχαν ανακαλύψει μια απόλυτη καθολική γνώση....

ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα κίνητρα πίσω από τη δίωξη των Ναϊτών ως «αιρετικών» ήταν στη βάση τους οικονομικά και πολιτικά. Ο Βασιλιάς της Γαλλίας, της χώρας που φιλοξενούσε και τα περισσότερα μέλη του Τάγματος. Φίλιππος ο Ωραίος, όντας καταχρεωμένος στους Ναΐτες και εποφθαλμιώντας τα αμύθητα πλούτη τους, δεν έβλεπε τη στιγμή να τους ξεφορτωθεί. Έχοντας απολέσει τις θέσεις τους στους Αγίους Τόπους (άρα και τον πρωταρχικό λόγο της ύπαρξής τους), οι Ναΐτες ήταν πλέον ευάλωτοι στις διαθέσεις των βασιλέων των χωρών που τους φιλοξενούσαν. Ο Φίλιππος συνέλαβε ένα σχέδιο για την εξόντωσή τους, το οποίο του υπαγόρευσε ένας σατανικά έξυπνος ακόλουθός του, ο Γκιγιώμ ντε Νογκαρέ. Η όλη ιδέα βασιζόταν στη «δαιμονοποίηση» των Ναϊτών στα μάτια του Πάπα Κλημέντιου Ε’ που χρωστούσε άλλωστε την εκλογή του στον παπικό θρόνο στο βασιλιά της Γαλλίας, και ο οποίος θα τους αποκήρυττε ως αιρετικούς και ως ανταμοιβή θα μοιραζόταν τα πλούτη τους από κοινού με το Φίλιππο.
Υπάρχει ωστόσο και μια άλλη συνωμοσιολογική εκδοχή για τους πραγματικούς λόγους της δίωξης των Ναϊτών. Σύμφωνα με αυτή, ολόκληρη η ιστορία της Δυτικής Ευρώπης είναι μια αδιάκοπη αντιπαράθεση, ανάμεσα στη βόρεια τευτονο-σιωνιστική (Τ/Σ) και στη νότια ιησουϊτική κλίκα. Οι Ναΐτες φαίνεται ότι είχαν δεχθεί βαθιές επιρροές από τη βόρεια Τ/Σ κλίκα (Τεύτονες, Σκανδιναβούς και Αγγλοσάξωνες). Οι νότιοι οίκοι των Ναϊτών, σε συνδυασμό με τους αδελφούς Νοσοκόμους (Hospitallers) πλησίασαν το χρεωμένο σ’ αυτούς Βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο IV΄, με μια λίστα διεκδικήσεων. Ζητώντας στην ουσία την υποταγή του στη βόρεια Τ/Σ κλίκα. Εκείνος όμως, γνωρίζοντας από πριν το σχέδιό τους, αντέδρασε δυναμικά, τους κατηγόρησε ως αιρετικούς και διέταξε τη σύλληψή τους.
Στα χρόνια των διώξεων που ακολούθησαν, οι Ναΐτες εξαφανίστηκαν από όλη την Ευρώπη, εκτός από την κέλτικη Σκωτία, όπου κατέφυγαν για να υπηρετήσουν καλύτερα τα συμφέροντα της βόρειας Τ/Σ κλίκας. Όσοι παρέμειναν στο νότο προσχώρησαν στο τάγμα των Νοσοκόμων. Η νότια κλίκα κυριαρχούνταν πλέον από μια δύσκολη συμμαχία Γάλλων και Λατίνων αριστοκρατών. Η εξολόθρευση πάντως των Ναϊτών Ιπποτών και ο περιορισμός των οικονομικών δραστηριοτήτων των Νοσοκόμων δημιούργησε ένα κενό στον εμβρυακό τραπεζικό τομέα της Ευρώπης, που καλύφθηκε από την οικονομική κλίκα των Μπαρντί της Ρώμης και αργότερα από τους περιβόητους Μεδίκους.
Μια άλλη αφορμή για τη δίωξη των Ναϊτών ως αιρετικών φαίνεται ότι υπήρξε η στενή σχέση τους με τους Καθαρούς. Αυτή η γνωστικομανιχαϊστικοβογομιλική αίρεση που μέσω Βουλγαρίας και Βοσνίας -διαμέσου δηλαδή του κλασσικού δρόμου, που ακολουθούσαν οι προσκυνητές προς τους Αγίους Τόπους- διαδόθηκε στη δυτική Ευρώπη, γνώρισε, μεγάλη απήχηση στις κοιλάδες της νότιας Γαλλίας.
Ο Χριστιανισμός, ενώ στην Ανατολή επικράτησε εξαιτίας της λαϊκής του απήχησης, στη Δύση επιβλήθηκε τις περισσότερες φορές δυναμικά από την εξουσία, καταστρέφοντας τους αρχαίους θεούς. Χαρακτηριστικό είναι το γλυπτό του Μουασάκ στη Νότια Γαλλία, ο καλλιτέχνης του οποίου προσπάθησε να αποδώσει το τρομακτικό μεγαλείο στο πρόσωπο του Ιησού. Στην πρόσφατα εκχριστιανισμένη Γαλλία της εποχής εκείνης, η εικόνα του Ιησού, σταυρωμένου και γυμνού, θεωρούνταν σκάνδαλο. Οι επιφανειακά και βίαια εκχριστιανισμένοι Κέλτες έβλεπαν τον Ιησού περισσότερο ως έναν τιμωρό κι εκδικητικό Θεό παρά ως έναν μάρτυρα.
Σε αυτές τις περιοχές η διδασκαλία του Χριστού άργησε να γίνει εσωτερικό βίωμα πράγμα που διευκόλυνε την ανάπτυξη αιρέσεων και παρερμηνειών, που απλοποιούσαν το χριστιανισμό κι αποκτούσαν έτσι μεγάλη λαϊκή και κοινωνική βάση. Μια από τις σημαντικότερες αιρέσεις ήταν το κίνημα των Καθαρών που στρατολογούσε οπαδούς στους κόλπους των δυσαρεστημένων (αγρότες, τεχνίτες, αστούς, κ.αλ) κηρύσσοντας μια αυστηρά ηθική στάση προς τη ζωή. Οι Καθαροί, το ιδεολογικό υπόβαθρο των οποίων ήταν πάντα βογομιλικό και μανιχαϊστικό, έγιναν απειλή για την ενότητα της Καθολικής εκκλησίας στις αρχές του 13ου αιώνα, όταν αρκετοί ευγενείς της νότιας Γαλλίας προσχώρησαν στο κίνημα. Το 1209 μ.Χ. ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ κήρυξε Σταυροφορία εναντίον τους και 30 χρόνια αργότερα ανέλαβε η Ιερά Εξέταση την οριστική τους εξαφάνιση. Έτσι οι συγκρατημένοι και σεμνοί άνθρωποι, που έζησαν τον 13ο αιώνα στη νότιο Γαλλία, των οποίων ο πρακτικός κανόνας ήταν η πενία και ιδανικό τους η Αγάπη, αφανίστηκαν... (Μωρίς Μαγκρ).
Ωστόσο οι Καθαροί δεν εξαφανίστηκαν από προσώπου γης με τη διαταγή και μόνον ad oboledam (να χαθεί) του Πάπα. Αντίθετα σκόρπισαν σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στα μέσα του 13ου αιώνα περίπου 4000 Τέλειοι, δηλαδή οι ανώτεροι μυημένοι του κινήματος, περιπλανούνταν στην Ευρώπη, μεταμφιεσμένοι σε τροβαδούρους, εμπόρους, γυρολόγους, και ταξιδιώτες. Επίσης ένας σημαντικός αριθμός Καθαρών που επέζησαν, βρήκαν καταφύγιο και προστασία στο Τάγμα του Ναού, πράγμα που δεν άρεσε καθόλου στους διώκτες τους. Δεν αποκλείεται λοιπόν αρκετοί Ναΐτες του 13ου αιώνα να ήταν στην πραγματικότητα «μεταμφιεσμένοι Καθαροί». Άλλωστε και το Τάγμα του Ναού ήταν, ως ένα βαθμό, επηρεασμένο από τις μανιχαϊστικές δοξασίες της Ανατολής. Όπως και να ’χει πάντως, Ναΐτες και Καθαροί φαίνεται ότι συνεισέφεραν από κοινού στη δημιουργία του μετέπειτα καλβινιστικού υπόβαθρου στη Γαλλία, θέτοντας έτσι τις βάσεις του σύγχρονου προτεσταντισμού.
Το επιχείρημα πάνω στο οποίο στήριξε ο Βασιλιάς της Γαλλίας και το υποχείριό του, ο Πάπας Κλημέντιος Ε’, τη δίωξη των Ναϊτών, ήταν ότι αυτοί είχαν καταντήσει αιρετικοί, δηλαδή ότι δεν είχαν πλέον με το επίσημο χριστιανικό δόγμα. Κι αυτό δεν ήταν ψέμα. Οι Ναΐτες είχαν όντως απομακρυνθεί από το στενό κεφάλαιο «Καθολικό Δόγμα» κι είχαν ξανοιχθεί και προς άλλες θρησκείες, δόγματα κι αιρέσεις, αναζητώντας την Απόλυτη Γνώση. Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, οι Ναΐτες υποστήριζαν το «συγκερασμό» του χριστιανισμού με τον ιουδαϊσμό, από τον οποίο άλλωστε και προήλθε ο πρώτος. Ο ίδιος ο τελευταίος Μάγιστρος του Τάγματος φαίνεται ότι ήταν έτοιμος ν’ αποκαλύψει το μυστικό των Ναϊτών, δηλώνοντας στις 26 Νοεμβρίου του 1308 στους ιεροεξεταστές που τον βασάνιζαν: Θα σας έλεγα κάποια πράγματα, αν δεν είσαστε αυτοί που είστε, κι αν είχατε την εξουσιοδότηση να τα ακούσετε.
Η προσπάθεια συγκερασμού χριστιανισμού-ιουδαϊσμού δόθηκε τελικά ως παρακαταθήκη από τους Ναΐτες στους μετέπειτα οπαδούς της θρησκευτικής μεταρρύθμισης κι έτσι επιτεύχθηκε η σύμπραξη Διαμαρτυρομένων και Εβραίων, που επέτρεψε στους δεύτερους να ευημερήσουν στο περιβάλλον των ατλαντικών χωρών και ν’ αποκτήσουν τη σημερινή τους δύναμη.
Η επτάχρονη καταδίωξη των Ναϊτών καλύφθηκε πρόχειρα κάτω από διάφορες ιεροεξεταστικές δίκες, που στηρίζονταν σε ψεύτικες ή κατασκευασμένες ομολογίες. Δύο εγκληματίες, πρώην Ναΐτες, που σάπιζαν στα υπόγεια των φυλακών, δέχτηκαν να ψευδομαρτυρήσουν και να κατηγορήσουν το Τάγμα του Ναού για ν’ αποκτήσουν την ελευθερία τους. Έτσι αυτοί κατηγόρησαν τους Ναΐτες ότι αρνιούνται το Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους και ότι στην πραγματικότητα είναι ειδωλολάτρες, που ασκούν κανιβαλισμό, μαύρη μαγεία και σεξουαλικά όργια!
Ένας άλλος Ναΐτης, ο Ντεοντά Ζοφρέ, ομολόγησε, κάτω από την «έμπνευση» των πυρωμένων λαβίδων, ότι το τάγμα τιμούσε ένα είδωλο, που ήταν το κεφάλι του Μπαφομέτ. Έτσι η κύρια κατηγορία εναντίον των Ναϊτών κατέληξε να είναι ότι βλασφήμισαν εναντίον του Ιησού, πιστεύοντας σ’ έναν δαίμονα με το όνομα του Μπαφομέτ. Ωστόσο όμως η λέξη Μπαφομέτ (Mafumat στα Ισπανικά, Bafomet στα προβηγκιανά) ίσως ήταν στην πραγματικότητα προφορά του Μαχομέτ ή Μουχαμάντ (Μωάμεθ). Κατά μια άλλη εκδοχή, η αραβική λέξη Abu Fihamat (Πατέρας της Γνώσης), είναι τίτλος του αρχηγού των Σούφι, με τους οποίους οι Ναΐτες φαίνεται ότι διατηρούσαν στενές σχέσεις. Επίσης η λέξη Μπαφομέτ ανταποκρίνεται, σύμφωνα μ’ έναν πρώιμο ελληνιστικό κώδικα, στην ελληνική Σοφία, τη βάση του γνωστικισμού. Είναι γνωστό τέλος ότι και ο μεγάλος Μάγος (ή τσαρλατάνος...) του 20ου αιώνα Άλιστερ Κρόουλυ, χρησιμοποιούσε αυτή τη λέξη ως έναν από τους τίτλους του (το μυητικό του όνομα στο Ο.Τ.Ο. ΧΙ).

ΟΙ ΝΑΪΤΕΣ ΚΑΙ Ο ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΚΩΤΙΑΣ
Αν και ο επικεφαλής του Τάγματος, ο τελευταίος Μάγιστρός του Ζακ Ντε Μολέ, ρίχτηκε στην πυρά, πάνω σ’ ένα μικρό νησί του Σηκουάνα στις 18 Μαρτίου 1314, εντούτοις δε χάθηκε μαζί του και το Τάγμα. Παρ’ όλη την καταδίωξή τους σ’ ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη αρκετοί Ναΐτες κατόρθωσαν να επιβιώσουν είτε μεταμφιεσμένοι είτε ως ένα «υπόγειο κίνημα», το οποίο θα υπόσκαπτε εν τέλει τα σαθρά θεμέλια της Καθολικής Εκκλησίας.
Κάποιες ομάδες Ναϊτών κατέφυγαν στην Κύπρο, παίρνοντας μαζί τους τμήμα του περιβόητου «θησαυρού» τους, που για πολλούς δεν ήταν παρά βιβλία και ιερά κείμενα που εμπεριείχαν τις μυστικές τους δοξασίες. Άλλοι κατέφυγαν στους Ιωαννίτες Ιππότες, που κατείχαν τότε τη Ρόδο και τη Μάλτα. Στην Ισπανία και στην Πορτογαλία οι Ναΐτες, κάτω από την ανοχή των βασιλέων των δύο χωρών, ίδρυσαν νέα Τάγματα και συγκεκριμένα το Τάγμα της Μοντέσα (Ισπανία) και το Τάγμα του Χριστού (Πορτογαλία), στους κόλπους των οποίων βρήκαν προστασία από τους διώκτες τους. Και τα δύο αυτά Τάγματα εξακολουθούν να υπάρχουν ως τις μέρες μας.
Η από ξηράς καταδίωξη των Ναϊτών ήταν σχετικά εύκολη υπόθεση για τους διώκτες τους, ωστόσο όμως δε συνέβη το ίδιο και στην περίπτωση των ναυτικών τους δυνάμεων. Συνειδητοποιώντας τον κίνδυνο της ολοκληρωτικής τους εξαφάνισης, αρκετοί Ναΐτες της Γαλλίας και της Ιταλίας μαζί με το μεγαλύτερο μέρος του στόλου τους, απέπλευσαν από τα λιμάνια της Μεσογείου και μέσω Γιβραλτάρ, Πορτογαλικών ακτών και Ιρλανδίας έφτασαν τελικά στις ακτές της Σκωτίας (1307-1309). Την περίοδο εκείνη η κέλτικη Σκωτία ήταν σε διαρκή αναταραχή. Ξεσηκωμένοι από έναν φλογερό πατριώτη, τον Γουίλιαμ Γουάλας, οι Σκωτσέζοι αγωνίζονταν με πείσμα για ν’ απαλλαγούν από την επικυριαρχία του στυγνού βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Β΄. Τελικά έπειτα από μια σειρά αιματηρών πολέμων, που έμειναν στην ιστορία ως Πόλεμοι των Μπρους, οι Σκωτσέζοι κατόρθωσαν ν’ απελευθερώσουν την πατρίδα τους. Και σ’ αυτό η συμβολή των Ναϊτών ήταν καθοριστική.
Την εποχή εκείνη οι Άγγλοι, με πρόσχημα τη διάδοση του καθολικισμού, επιδίωκαν την «ενοποίηση», δηλαδή την κατάκτηση των Βρετανικών Νησιών. Αντιστεκόμενοι σ’ αυτή την επιθετική πολιτική της Αγγλίας, οι Σκωτσέζοι, με τη βοήθεια και των Ιρλανδών, αμφισβητούσαν τον καθολικισμό συνεχίζοντας τις παραδοσιακές δρυϊδικές τελετές τους. Κάτω από τις ευλογίες του Πάπα, ο πανούργος βασιλιάς Εδουάρδος επιχείρησε αρκετές πολεμικές εκστρατείες κατά της «κρυφοπαγανιστικής» Σκωτίας. Παρ’ ότι είχε επιτυχίες συχνά στις μάχες απέναντι στους μαχητικούς, αλλά ανοργάνωτους Σκοτσέζους δεν μπορούσε ωστόσο να κρατήσει τη χώρα τους υποταγμένη.
Ύστερα από κάθε αγγλική νίκη οι Σκωτσέζοι επαναστατούσαν και χτυπούσαν τους κατακτητές. Ταυτόχρονα, οι συνεχείς συγκρούσεις με τους καθολικούς Άγγλους έσπρωχναν τους Σκωτσέζους όλο και πιο πολύ προς την παγανιστική τους θρησκεία. Έτσι ο Ρόμπερτ Μπρους ανακηρύχτηκε βασιλιάς της Σκωτίας το 1304, εκμεταλλευόμενος το αντικαθολικό μένος του λαού του, στράφηκε σχεδόν ανοικτά προς τον πατροπαράδοτο κέλτικο Δρυϊδισμό. Και για να αποδείξει την απέχθεία του προς τον καθολικισμό, έσφαξε τον καθολικό του αντίπαλο, Τζων Κόμιν, μέσα σε μια χριστιανική εκκλησία, με βάση την κέλτικη τελετουργία, βεβηλώνοντας έτσι τα ιερά! Έχοντας πειστεί για τον αντικαθολικισμό του Μπρους, οι επιζήσαντες Ναΐτες αποφάσισαν να τον υποστηρίξουν στον αγώνα του κατά των Άγγλων. Έτσι, στην αποφασιστική μάχη του Μπάνοκμπερν, που έγινε τρεις μήνες μετά την εκτέλεση του Μάγιστρου Ζακ Ντε Μολέ και μάλιστα μια μέρα, που για το Τάγμα του Ναού θεωρούνταν ιερή (24/06/1314), ενώ η μάχη έγερνε υπέρ των Άγγλων εμφανίστηκαν από το πουθενά σιδερόφρακτοί ιππότες κι έπεσαν με φοβερή ορμή κατά των Άγγλων. Χάρη στην αποφασιστική συμβολή των Ναϊτών οι Άγγλοι έπαθαν πανωλεθρία και οι Σκωτσέζοι νίκησαν, αποκτώντας την πολυπόθητη ανεξαρτησία τους. Τελικά, το 1324 ο Πάπας αναγκάστηκε να αναγνωρίσει τον Μπρούς ως το νόμιμο βασιλιά της Σκωτίας.
Μετά τα γεγονότα αυτά, στη Σκωτία παρέμεινε τελικά ένας μεγάλος αριθμός κυνηγημένων Ναϊτών, οι οποίοι κι απέκτησαν στενές σχέσεις με ορισμένες ισχυρές οικογένειες Σκώτων ευγενών, όπως με τους Σινκλαίρ. Σύμφωνα με τους Μ. Μπέιτζαντ και Ρίτσαρντ Λέιγκ, συγγραφείς του βιβλίου Ο Ναός και η Στοά, οι απαρχές του σύγχρονου τεκτονισμού ανάγονται στη στενή σχέση Ναϊτών-Σινκλαίρ και στις μυστικές γνώσεις που οι πρώτοι μεταβίβασαν στους δεύτερους για να τις διαφυλάξουν. Οι Σινκλαίρ μυήθηκαν στις αρχιτεκτονικές και κατασκευαστικές γνώσεις των Ναϊτών, σε σημείο ώστε ο βασιλιάς της Σκωτίας Τζέημς Β΄ να διορίσει το 1441 το Λόρδο Σινκλαίρ ισόβιο προστάτη των Τεκτόνων (οικοδόμων) και μάλιστα με κληρονομικό δικαίωμα. Το 1630 τα κληρονομικά δικαιώματα του εκάστοτε αρχηγού των Σινκλαίρ στην ηγεσία των Τεκτόνων επιβεβαιώθηκαν με διάταγμα του βρετανικού θρόνου. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που μέλη της μεγάλης αυτής οικογένειας, σε όλη τη διάρκεια της βρετανικής ιστορίας, κατέλαβαν ανώτατα αξιώματα της αυτοκρατορίας...

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ «ΝΕΟΝΑΪΤΙΣΜΟΥ»
Διάφορα Τάγματα, που εμφορούνταν από εθνικιστικές τάσεις κι έδρασαν κυρίως στην κατακερματισμένη Γερμανία του 19ου αιώνα, επηρεάστηκαν σημαντικά από τις ιδέες των Ναϊτών, όπως αυτές μεταλλάχθηκαν μέσω του περιβόητου Τευτονικού Τάγματος, που σκορπούσε για αιώνες τον όλεθρο στις παγανιστικές ακόμη φυλές της Βαλτικής του Μεσαίωνα. Άλλωστε και ο Σταυρός στη σημαία της Αυτοκρατορικής Γερμανίας, που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1870 από το σιδερένιο καγκελάριο Όττο Βίσμαρκ, έχει σαφέστατα ναϊτική προέλευση.
Μία από τις νέες αποκρυφιστικές ομάδες στη Γερμανία, που διεκδικεί κάποιους, αδύναμους, έστω, δεσμούς με τους Ναΐτες, είναι το Τάγμα των Νέων Ναϊτών, που ιδρύθηκε στα τέλη του προηγούμενου αιώνα από το Γιοργκ Λαντζ φον Λίμπενφελς. Το Τάγμα αυτό συγχώνευσε κάποιες, ακαθόριστης προέλευσης, ναϊτικές τελετές και συμβολισμούς με το θρύλο του Γκράαλ. Επρόκειτο για μια καθαρά αντισημιτική οργάνωση, με βαθιά συντηρητικές και ρατσιστικές τάσεις, που βασίζονταν σε παρεξηγημένες αποκρυφιστικές ιδέες, πολύ πριν το ναζιστικό κόμμα καταλάβει την εξουσία. Ανάμεσα στην τεράστια βιβλιοθήκη του Λαντζ φον Λίμπενφελς υπήρχε και το δεκάτομο Βιβλιομυστικόν (Bibiomystikon), που οι φήμες λένε ότι επρόκειτο για ένα ακόμη σπάνιο μυστικό βιβλίο μεγάλης αξίας.
Είναι γνωστό ότι στις αρχές του 20ου αιώνα, ορισμένα μέλη του εν λόγω Τάγματος, δημιούργησαν και τη λεγόμενη Αριοσοφία (Ariosophy). Το 1907, σ’ έναν πύργο της Αυστρίας, ο Λίμπενφελς σχεδίασε μια σημαία, που είχε πάνω της τη σβάστικα, παραπέμποντας έτσι στους ιερούς για το γερμανικό λαό Ρούνους, καθώς και στην εσωτερική ιστορία της Αρίας φυλής. Ενδιαφέρον είναι πάντως ότι ο Λίμπενφελς, ψευδο-αποκρυφιστής που διεκδικούσε αριστοκρατική καταγωγή, συναντήθηκε το 1909 με το νεαρό Αδόλφο Χίτλερ στη Βιέννη. Αργότερα ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι ο Χίτλερ υπήρξε ένας από τους μαθητές του Τάγματος των Νέων Ναϊτών.
Όταν οι Ναζί κατέλαβαν την εξουσία και ο Χίτλερ επέστρεψε πλέον πανίσχυρος στην Αυστρία (1938), αυτό το ψευδοαποκρυφιστικό Τάγμα είχε περάσει ήδη στο περιθώριο, υπομένοντας την ίδια μοίρα με τις υπόλοιπες, αναγνωρισμένες εσωτερικές κι ερμητικές ομάδες στην Γερμανία. Στον Λίμπενφελς απαγορευόταν να δημοσιεύσει οτιδηπότε.
Η ναϊτική παράδοση ισχυρίζεται ότι διδάσκει την ουσία της κοινής κληρονομιάς της ανθρώπινης πνευματικής εμπειρίας. Αυτή η πνευματική γνώση αποτελεί και τον εσωτερικό κύκλο της ναϊτικής παράδοσης, που έχει διασωθεί ως τις μέρες μας. Το σημερινό Τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών είναι μια από τις εκδηλώσεις του Τάγματος του Ναού.
Οι σύγχρονοι Ναΐτες προσπαθούν ν’ αναβιώσουν σήμερα την παράδοση των προγόνων τους, πιστεύοντας ότι αποτελεί κεφαλαιώδες μνημείο της ανθρώπινης ιστορίας. Αποκαλούν αυτή την προσπάθεια Αναγέννηση του Τάγματος. Οι ίδιοι πιστεύουν ότι οι Ναΐτες έχουν να παίξουν σημαντικό ρόλο στη σημερινή περίοδο της μετάβασης από την εποχή του Ιχθύος στην εποχή του Υδροχόου. Ορισμένα μάλιστα ναϊτικά Τάγματα ισχυρίζονται ότι οι ψυχές των παλιών Ιπποτών του Ναού έχουν ενσαρκωθεί στη διάρκεια του αιώνα μας κι έτσι το Τάγμα θα συνεχίσει το έργο που σταμάτησε το 14ο αιώνα...


http://aneksigita-fainomena.blogspot.gr/2013/04/blog-post_7378.html#.VO9yjY5fvms


Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΛΗΣΤΑΡΧΟΥ ΝΤΑΒΕΛΗ



του Μιχάλη Λαγάνη

Θρύλοι, δεισιδαιμονίες, περίεργα σύμβολα που παραπέμπουν σε παγανιστικές τελετές και φήμες για υπόγειες κατακόμβες που καταλήγουν στην Αθήνα εξυφαίνουν εδώ και δεκαετίες την ιστορία της διάσημης σπηλιάς του λήσταρχου Νταβέλη στην Πεντέλη.

Η σπηλιά βρίσκεται σε σχετικά μικρή απόσταση από τη Μονή του Αγίου Παντελεήμονα στη νοτιοδυτική πλευρά του όρους, στο τέλος ενός δύσβατου χωματόδρομου.

ΔΕΚΑΔΕΣ ΟΙ ΘΡΥΛΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΗΣΦΥΓΕΤΟ ΤΟΥ ΛΗΣΤΑΡΧΟΥ ΝΤΑΒΕΛΗ
Στα μέσα του 19ου αιώνα αιώνα ο διαβόητος ληστής Χρήστος Νταβέλης (το αληθινό του όνομα ήταν Χρήστος Νάτσιος) φέρεται να χρησιμοποιούσε τη σπηλιά ως κρησφύγετο και εφαλτήριο για τις επιδρομές του.
Η παράδοση αναφέρει ότι είχε κατορθώσει να εντοπίσει στη σπηλιά υπόγεια μονοπάτια, που τον οδηγούσαν στην «καρδιά» της Αθήνας. Λέγεται μάλιστα πως μέσω υπόγειας σήραγγας, έφτανε στη βίλλα της Δούκισσας της Πλακεντίας, όπου περνούσε ρομαντικές στιγμές μαζί της.
Πάντως, τόσο στην πρώτη εξερεύνηση του σπηλαίου (το 1936 από το ζεύγος Πετρόχειλου), όσο και σε μεταγενέστερες έρευνες δεν εντοπίστηκε καμία κρυφή διαδρομή. Σύμφωνα με έναν άλλο θρύλο ο Νταβέλης κατέβαινε στην Αθήνα μεταμφιεσμένος όπου έπινε καφέ και συζητούσε με τους πολίτες ανενόχλητος στα καφενεία της πόλης. 

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗ ΣΥΜΒΟΛΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
Ο θρύλος λέει πως ο ναός του Αγίου Νικολάου κτίστηκε για να ξορκίσει τα «κακά πνεύματα» που κρύβονται στα έγκατα της σπηλιάς.
Ιδιαίτερη εντύπωση στον παρατηρητικό επισκέπτη προκαλούν τα σύμβολα που είναι χαραγμένα στους τοίχους του ιερού ναού του Αγίου Νικολάου, που βρίσκεται στην είσοδο του σπηλαίου και είναι κτισμένος στους Βυζαντινούς χρόνους, εκεί όπου στην αρχαιότητα βρισκόταν ο ναός του Πάνα.
Κανένας ερευνητής δεν έχει κατορθώσει μέχρι σήμερα να αποκρυπτογραφήσει το νόημα των γραμμάτων του ελληνικού αλφαβήτου, καθώς και άλλων γραμμάτων που είναι χαραγμένα στους εξωτερικούς τοίχους του ναού, σχηματίζοντας ασύντακτες λέξεις και φράσεις που δεν βγάζουν νόημα.
Άλλωστε δεν είναι λίγοι αυτοί οι οποίοι πιστεύουν πως κατά περιόδους στους χώρους του σπηλαίου οργανώνονται σατανιστικές και παγανιστικές τελετές.



Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015




H ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΤΑ UFO ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΑΝ ΤΗΝ ΓΗ



Μήπως η 7η Ιουλίου του 1947 τελικά είναι μια από τις καθοριστικότερες ημερομηνίες για την ιστορία της ανθρωπότητας; Και ποιο μπορεί να είναι αυτό το γεγονός που θα μπορούσε να έχει τέτοια βαρύτητα; Φέτος συμπληρώνονται 68 χρόνια από τότε που εντοπίστηκε στην περιοχή Ροζγουελ στο Νέο Μεξικό, αυτό που κάποιοι αποκάλεσαν συντρίμμια ενός ιπτάμενου δίσκου. Επτά δεκαετίες αργότερα το ερώτημα για το τι πραγματικά βρήκε ένας ιδιοκτήτης ενός ράντσου που ονομαζόταν W.W. Brazel παραμένει αναπάντητο.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι ακριβώς εκείνη την ημέρα μπήκαν τα θεμέλια της θεωρίας, βάσει της οποίας δεν είμαστε μόνοι μας στο σύμπαν. Και ότι το μοιραζόμαστε με περίεργα τερατώδη πλάσματα που έχουν πρησμένες κοιλιές και τεράστια μάτια σαν αυτά που φιγουράριζαν στις πρώτες ασπρόμαυρες φωτογραφίες των εξωγήινων.
Ο ιδιοκτήτης του ράντσου ειδοποίησε τον σερίφη Γουϊλκοξ που ήταν επικεφαλής στην αστυνομία της περιοχής ότι πηγαίνοντας σε μια στάνη, άρχισε να βλέπει γύρω του - σκορπισμένα σε κάποια ακτίνα, υπολείμματα από λάστιχο, ξύλο, ταινία, χαρτί. Ο σερίφης μη γνωρίζοντας τι έπρεπε να κάνει, ειδοποίησε με την σειρά του τον στρατό και ένας αξιωματικός πήγε να κάνει μια αυτοψία στο σημείο. Ο ταγματάρχης Τζέσι Μαρσέλ πείστηκε ότι αυτό που είχε μπροστά του είναι ό,τι είχε απομείνει από έναν ιπτάμενο δίσκο. Με βάση την δική του μαρτυρία, ο αμερικανικός στρατός έβγαλε ένα δελτίο Τύπου με αυτόν τον ισχυρισμό.
Την επόμενη ημέρα η τοπική εφημερίδα του Ροζγουελ, δημοσίευσε ένα άρθρο στο οποίο έλεγε πως ο στρατός βρήκε τα κομμάτια ενός Αγνώστου Ταυτότητας Ιπτάμενο Αντικείμενο (ΑΤΙΑ) σε ένα ράντσο. Αλήθεια ή όχι, αυτή η δημοσίευση έκανε το Ροζγουελ να είναι η πόλη που αγαπούν περισσότερο όσοι πιστεύουν στην εξωγηϊνη ζωή. Και βέβαια όπως κάνει κάθε μέρος στην Αμερική που σέβεται τον ευατό του, η πόλη εξαργύρωσε με κάθε τρόπο την φήμη που απέκτησε.
Την ίδια ημέρα που η ιστορία είδε το φως της δημοσιότητας, ο στρατός αποφάσισε πως τα περίεργα συντρίμμια ανήκαν σε ένα κατεστραμμένο μετεωρολογικό μπαλόνι και έτσι την επομένη, ο τοπικός Τύπος αναγκάστηκε να επανορθώσει. Όλα αυτά θα είχαν ξεχαστεί εάν το 1978 ένας πυρηνικός φυσικός, ο Στάντον Φρίντμαν δεν είχε ασχοληθεί προσωπικά με την υπόθεση που είχε πια μπει στο αρχείο. Βρήκε τον Τζέσι Μαρσέλ, ο οποίος ακόμα πίστευε ότι είχε πέσει πάνω σε ένα διαλυμένο UFO. Ο Φρίντμαν συνέχισε να ψάχνει οτιδήποτε είχε σχέση με το γεγονός και έναν χρόνο αργότερα δημοσίευσε ένα βιβλίο που είχε τίτλο Το συμβάν του Ροζγουελ μαζί με τον συγγραφέα Τσάρλι Μπερλιτζ που είχε γράψει ένα άλλο πόνημα για το Τρίγωνο των Βερμούδων. Έγινε τεράστια επιτυχία και έβαλε το Ροζγουελ στον παγκόσμιο χάρτη.
Στα χρόνια που ακολούθησαν συνέβησαν δύο πράγματα. Η πόλη έγινε παγκοσμίως γνωστή στους λάτρεις των UFO και όχι μόνον. Παράλληλα άρχισαν να κυκλοφορούν και άλλα βιβλία που είχαν να κάνουν με το γεγονός. Σε ορισμένα υπήρχε η θεωρία ότι ο στρατός όντως πήρε μέρος σε μια επιχείρηση για την ανάκτηση εξωγήινου σκάφους και εξωγήινων όντων. Οι οπαδοί της άποψης αυτής, είχαν επίσης πεισθεί ότι έγινε εκφοβισμός των μαρτύρων. Βγήκαν στην φόρα οι περίφημες φωτογραφίες έδειχναν τα πτώματα των εξωγήινων.
Η περίπτωση του Ρόζγουελ εξακολουθεί να απασχολεί και σήμερα τους ειδικούς των ΑΤΙΑ. Μάλιστα τον περασμένο Μάιο, έγινε ολόκληρο συνέδριο με 10.000 θεατές. Παρουσιάστηκε μια έρευνα που αφορούσε κάποια από σλάιντ που είχαν τραβηχτεί το 1947 και έδειχναν το περίεργο πλάσμα με την πρησμένη κοιλιά. Κάποιοι θεώρησαν την ανακοίνωση ότι ήταν η πιο τρανή απόδειξη της ύπαρξης εξωγήινης ζωής. Άλλοι υπογράμμισαν ότι αυτό που φιγουράρει στην φωτογραφία μπορεί να είναι και η μούμια κάποιου παιδιού που ταριχεύθηκε την εποχή των Φαραώ (κανείς βέβαια δεν εξήγησε πως βρέθηκε στα χέρια όσων ήθελαν να στήσουν μια φάρσα). Στηρίζουν την τοποθέτησή τους στο γεγονός ότι σε κάποιες λήψεις φαίνεται να υπάρχει κάποια τομή στην κοιλιά του πλάσματος. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι είχαν αφαιρεθεί τα έντερα που ήταν κάτι σύνηθες στην πρακτική της ταρίχευσης.
Οι φωτογραφίες που βρέθηκαν στο επίκεντρο τραβήχτηκαν από έναν γεωλόγο που είδε το εξωγήινο πτώμα. Όμως ο Μπέρναρντ Ρέι όχι μόνο δεν έδωσε τότε τις φωτογραφίες στον Τύπο αλλά φύλαξε τα σλάιντ στο πατάρι του για περισσότερο από 50 χρόνια.
Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα τι συνέβη. Άλλωστε το Ροζγουελ έχει τόσο τουρισμό που μια διάψευση της ιστορίας θα του έκανε κακό. Όποιος πατά το πόδι του εκεί πηγαίνει στο Μουσείο και Ερευνητικό Κέντρο για το συμβάν με διάφορα εκθέματα. Κάθε Ιούλιο υπάρχουν και προγραμματισμένοι εορτασμοί, συνέδρια και παρελάσεις. Διοργανώνεται φεστιβάλ με τίτλο «Galaxy Fest» που συγκεντρώνει χιλιάδες συμμετέχοντες Ακόμα και ένας διαγωνισμός μπάρμπεκιου (με πραγματικά ανθρώπινα όντα) γίνεται στην περιοχή.
Σύμφωνα με τα στοιχεία τα έσοδα από τους φανατικούς των ΑΤΙΑ φτάνουν τα 5 εκατομμύρια κάθε χρόνο. Θα αναρωτηθεί κανείς τι σόι άνθρωποι πηγαίνουν εκεί. Η απάντηση είναι πως τις περισσότερες φορές είναι οικογενειάρχες που πηγαίνουν μαζί με τα παιδιά τους και τους αρέσουν τα αναψυκτικά, οι μηλόπιτες και τα μικρά πράσινα ανθρωπάκια. Και για χάρη των τεράτων αυτών είναι διατεθειμένοι να ξοδέψουν πολλά πράσινα χαρτονομίσματα, κοινώς δολάρια.


http://thecuriosityofcat.blogspot.gr/2015/07/h-hmera-pou-ta-ufo-episkefthhkan-thn-gh..html#more


ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΡΑΠΕ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΣ...



Το γονιδίωμα του φυτού καφέ, ιδίως αυτού που χρησιμοποιείται στον φραπέ, αποκωδικοποίησε μια διεθνής ομάδα επιστημόνων, ρίχνοντας φως στα γενετικά μυστικά του. Το επίτευγμα αυτό μπορεί να βοηθήσει στο μέλλον, ώστε να υπάρξουν πιο ανθεκτικές καλλιέργειες απέναντι στις ασθένειες, την κλιματική αλλαγή και τις άλλες περιβαλλοντικές προκλήσεις. Επίσης, θα είναι δυνατό πλέον να βελτιωθεί με νέες μεθόδους η γεύση του καφέ, να αυξηθεί η ποσότητα της καφεϊνης ή, αντίστροφα, να παράγεται καφές χωρίς καφεϊνή με γενετικό τρόπο πλέον, δηλαδή με την απενεργοποίηση των σχετικών γονιδίων της καφεϊνης. Έως σήμερα η απομάκρυνση της καφεϊνης γίνεται με χημική επεξεργασία, πράγμα που επηρεάζει και τη γεύση του καφέ «ντεκαφεϊνέ».
Παράλληλα, η γενετική ανάλυση έρχεται να δώσει εξηγήσεις στο ερώτημα γιατί, στην πορεία εκατομμυρίων ετών, εξελίχθηκε η καφεϊνη, η κατ’ εξοχήν δραστική ουσία του καφέ και η πιο ευρέως καταναλούμενη ψυχοδραστική ουσία στον κόσμο. Παρά τη δημοφιλία της, έως σήμερα οι επιστήμονες δεν ξέρουν και πολλά πράγματα γι αυτήν, κάτι που αναμένεται να διορθωθεί μετά την ανάγνωση του γονιδιώματος του καφέ.
Οι 64 ερευνητές από πολλές χώρες, με επικεφαλής τον Φιλίπ Λασέρμ του Γαλλικού Ινστιτούτου Ερευνών και Ανάπτυξης (IRD), που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό Science, σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερς, τους Τάιμς της Νέας Υόρκης και το Nature, μελέτησαν το φυτό του καφέ Coffea canephora, από το οποίο παράγεται η ευρέως διαδεδομένη ποικιλία Ρομπούστα. Αυτή αποτελεί το 30% της παγκόσμιας παραγωγής καφέ και χρησιμοποιείται κυρίως στον στιγμιαίο (φραπέ κλπ). Μια δεύτερη γενετική έρευνα βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη για την δημοφιλέστερη και λιγότερο δυνατή ποικιλία Αράμπικα.
Η γενετική ανάλυση έδειξε ότι ο καφές συνολικά διαθέτει περίπου 25.500 γονίδια που παράγουν πρωτεϊνες, ένας μέσος αριθμός για φυτό. Σε σύγκριση όμως με άλλα φυτά, ο καφές διαθέτει περισσότερα γονίδια αλκαλοειδών και φλαβονοειδών ουσιών, που συμβάλλουν στην πλούσια γεύση του.
Όσον αφορά ειδικότερα στην καφεϊνη, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι, για τη δημιουργία της μέσα στο φυτό, εμπλέκονται πολλά ένζυμα (Ν-μεθυλοτρανσφεράσες), τα οποία είναι διαφορετικά και εξελίχθηκαν ανεξάρτητα από εκείνα που υπάρχουν στα φυτά του κακάο και του τσαγιού. Έτσι, τα γονίδια της καφεϊνης στο φυτό του καφέ βρίσκονται σε διαφορετικές θέσεις του γονιδιώματος από ό,τι στο κακάο και στο τσάι, ενώ έχουν και διαφορετικές γενετικές αλληλουχίες. Με άλλα λόγια, ο καφές ανέπτυξε ξεχωριστά τα δικά του γονίδια για την καφεϊνη και αυτά δεν προέρχονται από έναν κοινό πρόγονο-φυτό.
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η καφεϊνη εξελίχθηκε όχι για να βοηθά τους ανθρώπους να ξυπνούν το πρωί, αλλά για να προσελκύει ορισμένα έντομα-επικονιαστές, όπως οι μέλισσες, ώστε να επισκέπτονται ξανά το φυτό, καθώς η καφεΐνη τούς αρέσει πολύ, όπως και στους ανθρώπους. Αντίθετα, η ίδια ουσία αποθαρρύνει, άλλα φυτοφάγα έντομα να τρώνε τα φύλλα του φυτού, τα οποία τους φαίνονται τοξικά. Επίσης, όταν τα φύλλα του καφέ (που περιέχουν την μεγαλύτερη ποσότητα καφεϊνης από κάθε άλλο μέρος του φυτού) πέφτουν στο χώμα και σαπίζουν, διασπείρουν την καφεϊνη, εμποδίζοντας έτσι άλλα ανταγωνιστικά φυτά να φυτρώσουν τριγύρω.


http://www.ingossip.gr/paraxena/105037-ayto-gia-ton-phrape-sigoyra-den-to-gnorizes/


ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΕΚΤΗ ΜΑΖΙΚΗ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΣΤΗ ΓΗ...



Η Γη εισέρχεται στην έκτη φάση μαζικής εξαφάνισης, η οποία...
μπορεί να απειλήσει και την ύπαρξη της ανθρωπότητας, προειδοποιεί μια ομάδα Αμερικανών επιστημόνων.
Οι επιστήμονες ισχυρίζονται, ότι η έρευνά τους δείχνει «χωρίς σημαντικές αμφιβολίες», πως μπαίνουμε στην έκτη μεγάλη μαζική εξαφάνιση ειδών στην Γη. Σύμφωνα με την έρευνα, τα είδη εξαφανίζονται με ρυθμό 100 φορές γρηγορότερο απ’ ό,τι θα αναμενόταν υπό φυσιολογικές συνθήκες, επισημαίνοντας ότι πρόκειται για μια «συντηρητική εκτίμηση».
Μια τέτοια καταστροφική απώλεια ειδών ζώων παρουσιάζει μια πραγματική απειλή για την ανθρώπινη ύπαρξη, τονίζουν οι επιστήμονες, καθώς οι «υπηρεσίες» που προσφέρουν κρίσιμα οικοσυστήματα, όπως η επικονίαση των καλλιεργειών από τα έντομα και ο καθαρισμός του νερού στους υγροτόπους, βρίσκονται σε σοβαρό κίνδυνο.
Με το σημερινό ρυθμό απώλειας ειδών, οι άνθρωποι θα χάσουν πολλά οφέλη της βιοποικιλότητας μέσα σε τρεις γενεές, σύμφωνα με τον καθηγητή Πληθυσμιακών Μελετών στον τομέα της Βιολογίας, Paul Ehrlich και ανώτερο συνεργάτη στο ινστιτούτο για το Περιβάλλον Stanford Woods, ο οποίος ηγήθηκε της μελέτης. «Πριονίζουμε τα άκρα στα οποία καθόμαστε», σχολίασε χαρακτηριστικά ο ίδιος, σημειώνει δημοσίευμα της MailOnline.
Η μελέτη προειδοποιεί, ότι το παράθυρο για τη διατήρηση των απειλούμενων ειδών κλείνει γρήγορα. «Η έρευνα δείχνει, χωρίς σημαντική αμφιβολία, ότι εισερχόμαστε στην έκτη μεγάλη μαζική εξαφάνιση ειδών», είπε ο καθηγητής. Τα συμπεράσματα της μελέτης δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Science Advances και δείχνουν, ότι ακόμη και με εξαιρετικά συντηρητικές εκτιμήσεις, τα είδη συνεχίζουν σήμερα να εξαφανίζονται με περίπου 100 φορές πιο γρήγορο από το κανονικό ρυθμό μεταξύ των μαζικών εξαφανίσεων.


http://www.newsone.gr/paraxena/133362-rchetai-e-ekte-mazike-exaphanise-ste-ge/

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015










H ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ



Σαν σήμερα το 1982 το πλοίο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ξεβράζεται στην πιο διάσημη παραλία της Ζακύνθου. Πώς όμως έφτασε εκεί;
Η παραλία ναυάγιο, η πιο γνωστή παραλία της Ζακύνθου, είναι δημιούργημα μιας ιδιοτροπίας της φύσης και ενός ναυτικού ατυχήματος υπό μυθιστορηματικές συνθήκες. Η ιδιοτροπία της φύσης είναι οι σεισμογενείς δυτικές ακτές της Ζακύνθου και τα βαθιά νερά του Ιόνιου πελάγους που τις σμιλεύουν αιώνες τώρα.
Το ναυτικό ατύχημα είναι το ναυάγιο του εμπορικού πλοίου ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, που στις 30 Σεπτεμβρίου 1982 με παράνομο φορτίο κούτες με αφορολόγητα τσιγάρα, προσάραξε στην συγκεκριμένη παραλία. Ο μοναδικός αυτός συνδυασμός της ανέγγιχτης από το ανθρώπινο χέρι παραλίας με το σκουριασμένο σκαρί στο μέσον της δημιούργησε το πιο πολυφωτογραφημένο θέμα στην Ζάκυνθο.
Το πλοίο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ανήκε σε έναν Κεφαλλονίτη, ονόματι Χαράλαμπο Κομποθέκλα και μετέφερε λαθραία τσιγάρα, που παραλάμβανε από λιμάνια της Γιουγκοσλαβίας και της Αλβανίας, τα οποία μεταφόρτωνε σε μικρά ταχύπλοα πλοιάρια με προορισμό τη γειτονική μας Ιταλία. Καπετάνιος και πλήρωμα ήταν επίσης από την Κεφαλλονιά, ενώ το παράνομο φορτίο συνόδευαν κάθε φορά και δύο Ιταλοί λαθρέμποροι, οι οποίοι και επέβλεπαν την παράδοση. Το «ναυάγιο» ξεκίνησε από πειρατεία…
Καπετάνιος και πλήρωμα συνέλαβαν τους Ιταλούς συνοδούς του φορτίου, τους έκλεισαν σε μια καμπίνα και αφού συνεννοήθηκαν με διαφορετικούς μεσολαβητές, αποφάσισαν να πουλήσουν για λογαριασμό τους το παράνομο εμπόρευμα. Οδήγησαν το πλοίο στο σημείο που γνωρίζουμε, τον όρμο του Σπυριλή και περίμεναν. Λόγω όμως των κακών καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν, προσάραξαν στα αβαθή του όρμου.
Άρχισαν τότε να ξεφορτώνουν στη μικρή αμμουδιά τις κούτες με τα τσιγάρα, μήπως και κατορθώσουν και αποκολλήσουν το σκάφος. Όμως τα πράγματα δυσκόλεψαν, δεν μπόρεσαν να τα καταφέρουν, ενώ παράλληλα αρκετές κούτες με τσιγάρα παρασύρθηκαν από τα κύματα, με αποτέλεσμα να εκβραστούν στη γύρω περιοχή. Στη συνέχεια, οι ναυτικοί του πλοίου, αφού ελευθέρωσαν τους δύο Ιταλούς, το εγκατέλειψαν και σκαρφαλώνοντας την απόκρημνη πλαγιά βρήκαν τρόπο να φθάσουν στην πόλη της Ζακύνθου.
Στο μεταξύ και, αφού είχε πλέον ξημερώσει, οι κάτοικοι των Βολιμών είδαν τα επιπλεόντα τσιγάρα στη θάλασσα και άρχισαν να τα μαζεύουν και να τα μεταφέρουν στα χωριά τους. Πρέπει να αναφερθεί ότι τα πακέτα ήταν με τέτοιο τρόπο συσκευασμένα, ώστε να μη καταστρέφεται το περιεχόμενό τους από το θαλασσινό νερό, αν για κάποιο λόγο κατέληγαν στη θάλασσα. Αποθήκευσαν τα τσιγάρα λοιπόν όπου μπορούσαν, σε αποθήκες, κατοικίες, φούρνους, στάβλους, λινούς.
Σαν μαθεύτηκε το γεγονός από τις Αρχές, οι ναυτικοί συνελήφθησαν και ύστερα από έρευνες εντοπίστηκαν και τα τσιγάρα στα σπίτια των χωρικών, και από εκεί μεταφέρθηκαν στο τελωνείο του νησιού. Αργότερα ακολούθησε δίκη, όπου καταδικάστηκαν ο πλοιοκτήτης και οι πειρατές-λαθρέμποροι, τα δε τσιγάρα πουλήθηκαν σε πλειστηριασμό και οι Ιταλοί απελάθηκαν στην πατρίδα τους.
Ακολούθησε στη συνέχεια η λεηλασία του πλοίου. Όποιος ήθελε, πήγαινε στο προσαραγμένο πλοίο και αποσπούσε ό,τι μπορούσε να μεταφερθεί από αυτό. Τα πάντα έγιναν φύλλο και φτερό. Έμεινε σκέτο κουφάρι, να χτυπιέται από τον αγέρα, να σκουριάζει και να κατατρώγεται από την αλμύρα του θαλασσόνερου. Παράλληλα, τα κύματα συσσώρευαν σιγά σιγά όλο και περισσότερα βότσαλα μεγαλώνοντας την σπιάντσα και αποκόβοντας την επαφή του πλοίου με τη θάλασσα. Κάπου εκεί τραβήχτηκαν και οι πρώτες φωτογραφίες και φανερώθηκε στους πολλούς η ομορφιά του τοπίου. Η ομορφιά εκείνη, που είχε γενναιόδωρα χαρίσει η Ζακυνθινή φύση, και την προσδιόριζε πληθωρικά μια εικόνα γεμάτη από φως και χρώμα.
Με την ανάπτυξη του τουρισμού και με δεδομένη την ύπαρξη των σπηλαίων της περιοχής, που ήταν γνωστά από τα παλαιότερα χρόνια, εντάξανε οι βαρκάρηδες και την επίσκεψη στον όρμο του ναυαγίου, όπως πλέον ονομάστηκε ο όρμος του Σπυριλή. Άς κάνουμε όμως ένα ταξίδι στο παρελθόν.
Προτού συμβεί το ναυάγιο, η περιοχή ήταν γνωστή στους ψαράδες της δυτικής ορεινής περιοχής και σε κάποιους υποψιασμένους αναζητητές της φυσικής ομορφιάς του νησιού, έτσι όπως προσφερόταν από ψηλά, από τους απόκρημνους γκρεμούς, σαν έφταναν εκεί για να ξεκουράσουν το μάτι τους, να αναπνεύσουν τον αγέρα του βουνού και της θάλασσας, και να θαυμάσουν το μοναδικά στολισμένο με μύρια χρώματα ηλιοβασίλεμα. Σε όσους δηλαδή έφταναν στις πέρα του Αγίου Γεωργίου στα Γκρεμνά, απόκρημνες πλαγιές των βουνών.

ΤΡΟΠΟΙ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ
Το Ναυάγιο μπορεί να είναι δύσβατο, όμως, οι μικρές κρουαζιέρες που γίνονται καθημερινά στη Ζάκυνθο και κάνουν τον περίπλου του νησιού, με αφετηρία, είτε το λιμάνι της πόλης της Ζακύνθου, είτε τις Αλυκές, είτε τον κόλπο του Λαγανά, κάνουν την παραλία προσιτή στον καθένα.
Για όσους θέλουν να θαυμάσουν την παραλία με το ναυάγιο από ψηλά, πρέπει να φτάσουν μέχρι το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου των Γκρεμνών. Λίγο πιο κάτω από το μοναστήρι υπάρχει μια σιδερένια εξέδρα που κρέμεται στο κενό, από εκεί θα θαυμάσετε με δέος την πανέμορφη παραλία με το ναυάγιο και τις γύρω απόκρημνες ακτές.