Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

Η ΓΗ ΘΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΕΩΣ ΚΑΙ 3,25 ΔΙΣ. ΧΡΟΝΙΑ ΑΚΟΜΑ ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ ΘΑ... «ΨΗΘΕΙ»


Από 1,75 έως 3,25 δισεκατομμύρια θα συνεχίσει να φιλοξενεί μορφές ζωής η Γη σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις Βρετανών επιστημόνων.
Οι ερευνητές της Σχολής Περιβαλλοντικών Επιστημών του πανεπιστημίου East Anglia σημειώνουν, όμως, ότι μετά από αυτό το χρονικό διάστημα θα σημειωθεί ένα καθολικό «ολοκαύτωμα» λόγω της δραματικής κλιματικής αλλαγής, καθώς ο ολοένα πιο καυτός Ήλιος θα εξατμίσει κάθε σταγόνα νερού και θα «ψήσει» κάθε ζωντανό οργανισμό.
Στην έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό αστροβιολογίας «Astrobiology» σημειώνεται ότι οι τελευταίοι οργανισμοί που θα πεθάνουν πάνω στη Γη, η οποία θα «βράζει», θα είναι μάλλον μερικά σκληροτράχηλα μικρόβια.
Οι Βρετανοί επιστήμονες υπολόγισαν ότι η Γη μπορεί να παραμείνει στην φιλόξενη και κατοικήσιμη ζώνη του ηλιακού της συστήματος το πολύ έως 7,79 δισεκατομμύρια χρόνια. Η Γη έχει ήδη ηλικία περίπου 4,54 δισεκατομμυρίων ετών και η ζωή με την μορφή πολύ απλών κυττάρων εμφανίστηκε πριν από μάλλον τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια (ή και νωρίτερα). Συνεπώς στη ζωή του πλανήτη μας απομένουν ακόμα έως 3,25 δισεκατομμύρια χρόνια το πολύ, αν και, σύμφωνα με το πιο απαισιόδοξο σενάριο, η ζωή δεν θα κρατήσει παραπάνω από άλλα 1,75 δισ. χρόνια σε σχέση με σήμερα.
Φυσικά, ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα, η πρόσκρουση ενός μεγάλου αστεροειδούς ή κομήτη, η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή ή κάποια άλλη ολική καταστροφή μπορεί να δώσει ένα τέλος στον ανθρώπινο πολιτισμό -και ίσως γενικότερα στη ζωή- πολύ νωρίτερα. Αλλά ακόμα κι αν τίποτε από αυτά δεν συμβεί, ένας συνδυασμός αστρονομικών και περιβαλλοντικών παραγόντων αναπότρεπτα θα καταστήσει κάποτε τη Γη ένα «τσουρουφλισμένο» από την ηλιακή «ανάσα» και στείρο από ζωή πλανήτη.
Οι υπολογισμοί των ερευνητών δείχνουν ότι, υπό την αυξανόμενη πίεση του Ήλιου, κάθε ένα δισεκατομμύριο χρόνια η κατοικήσιμη ζώνη στο ηλιακό μας σύστημα κινείται προς τα έξω, πέρα από τη Γη, με ρυθμό περίπου ένα δέκατο της αστρονομικής μονάδας (δηλαδή της απόστασης Γης-Ήλιου).
Έτσι, ο γειτονικός Άρης, σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις, θα παραμείνει εν δυνάμει κατοικήσιμος σχεδόν μέχρι το τέλος της ζωής του ίδιου του Ήλιου, δηλαδή για τα επόμενα περίπου έξι δισεκατομμύρια χρόνια. Συνεπώς αν ποτέ οι κάτοικοι του πλανήτη μας υποχρεώνονταν να εγκαταλείψουν τη Γη, η πιο λογική εναλλακτική λύση θα ήταν ο «κόκκινος πλανήτης».


H ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΥΦΥΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ


 Η κοινή πεποίθηση πως η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου αυξάνει την ευφυΐα των παιδιών και τα βοηθά να αποδίδουν καλύτερα στο σχολείο αμφισβητείται από ψυχολόγους. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι το γεγονός πως ορισμένα παιδιά που επιδεικνύουν μεγάλο ταλέντο στη μουσική και ταυτόχρονα είναι αριστούχοι μαθητές αποδίδεται στο ευρύτερο μορφωτικό επίπεδο του οικογενειακού τους περιβάλλοντος. Ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Γκλεν Σχέλενμπεργκ από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο, στον Καναδά, υποστήριξαν ύστερα από μελέτη που έκαναν ότι η ικανότητα των παιδιών να προσλαμβάνουν ευκολότερα τις γνώσεις, να αποκτούν κριτική σκέψη και να διευρύνουν τη μνήμη τους οφείλεται στην επίδραση που ασκούν πάνω τους οι γονείς τους.
Εφόσον οι γονείς εξακολουθούν να είναι ανοικτοί στη μάθηση, να έχουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο και να παρασύρουν τα παιδιά τους σε κάθε είδους δραστηριότητα που μπορεί που «ανοίγει» το μυαλό, τότε αυτά θα είναι πολύ πιο δραστήρια στο σχολείο και στις επιδόσεις τους.
Ο δρ Σχέλενμπεργκ και οι συνεργάτες του μελέτησαν μία ομάδα 130 παιδιών ηλικίας 10 έως 12 ετών. Από διάφορα τεστ στα οποία υπέβαλαν τα παιδιά διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε κάποιος ισχυρός δεσμός αποκλειστικά ανάμεσα στην εκμάθηση μουσικών οργάνων και στην ευφυΐα. Τα μουσικά μαθήματα, όπως διαπίστωσαν, μπορούσαν σε κάποιον βαθμό να καλλιεργούν ορισμένες δεξιότητες, όμως δεν μπορούσαν να υποκαταστήσουν τον ρόλο που διαδραματίζουν άλλοι παράγοντες στην ευρύτητα του πνεύματος των παιδιών. Ορισμένοι ειδικοί σχολίασαν τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής λέγοντας πως τα μαθήματα μουσικής δεν είναι άχρηστα και εφόσον γεμίζουν ικανοποίηση κάποια παιδιά, αυτά θα πρέπει για πολλούς λόγους να τα παρακολουθούν.



Η ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗΣ ΠΕΝΤΕ ΠΑΙΔΙΩΝ!


Για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, όποιος οδηγεί στην Route 16 κοντά στο Fayetteville της Δυτικής Βιρτζίνια, βλέπει μια πινακίδα με τις φωτογραφίες πέντε παιδιών. Του 14χρονου Maurice, της 12χρονης Martha, του 9χρονου Louis, της 8χρονης Jennie και της 5χρονης Betty. Κάτω από τις φωτογραφίες είναι μια ιστορία με το τι μπορεί να τους συνέβη.
Το Fayetteville ήταν πάντα μια μικρή πόλη και ο κεντρικός της δρόμος δεν ξεπερνά τα 90 μέτρα. Οι φήμες δίνουν και παίρνουν και ποτέ οι κάτοικοι της δεν συμφώνησαν αν τα παιδιά είναι νεκρά ή ζωντανά. Το μόνο σίγουρο είναι πως, την Παραμονή των Χριστουγέννων του 1945, ο George και η Jennie Sodder -Ιταλοί μετανάστες και οι δύο- και τα εννιά από τα δέκα παιδιά τους έπεσαν για ύπνο (ο ένας γιος ήταν στον Στρατό). Γύρω στη μια το πρωί ξέσπασε φωτιά. Ο George, η Jennie και τα τέσσερα παιδιά τους κατάφεραν να γλυτώσουν, αλλά τα άλλα πέντε δεν τα είδε ποτέ κανείς.
Ο George προσπάθησε να σώσει τα παιδιά του. Προσπάθησε να μπει από μια εξωτερική σκάλα στα πάνω δωμάτια που ήταν τα παιδιά, αλλά μυστηριωδώς αυτή έλειπε. Αποφάσισε να ανέβει με ένα από τα φορτηγά του, τα οποία ενώ την προηγούμενη δούλευαν κανονικά, εκείνη την ώρα δεν δούλεψαν. Προσπάθησε να ρίξει νερό από ένα βαρέλι, αλλά το βρήκε άδειο.
Η κόρη του Marion έτρεξε στους γείτονες να καλέσει την Πυροσβεστική, αλλά το κέντρο δεν απαντούσε. Ένας γείτονας από μια παρακείμενη ταβέρνα προσπάθησε να τηλεφωνήσει και αυτός αλλά ούτε αυτός κατάφερε να πάρει κάποια απάντηση. Ένας άλλος γείτονας πήγε και βρήκε τον επικεφαλής της Πυροσβεστική ο οποίος έβαλε μπρος τον συναγερμό για φωτιά. Ο ένας πυροσβέστης τηλεφωνούσε και ειδοποιούσε τον άλλο! Ενώ το κέντρο της Πυροσβεστικής ήταν μόλις 2,5 μίλια μακριά, η Πυροσβεστική έφτασε στις 8 το πρωί και αφού το σπίτι είχε γίνει στάχτες.
Ο George και η Jeannie υπέθεσαν πως τα παιδιά τους ήταν νεκρά, αλλά μια σύντομη έρευνα στο έδαφος δεν έδειξε κανένα απομεινάρι. Ο αστυνόμος πρότεινε πως η φωτιά ήταν πολύ ισχυρή που έλιωσε τα κορμάκια τους. Ένας πολιτειακός επιθεωρητής της αστυνομίας απέδωσε την φωτιά σε ελαττωματική καλωδίωση. Ο George κάλυψε την περιοχή με μπάζα για να μην μετατραπεί σε μνημείο ο χώρος και εκδόθηκαν πέντε πιστοποιητικά θανάτου λόγω «φωτιάς ή ασφυξίας».
Οι Sodder όμως άρχισαν να σκέφτονται αν τα παιδιά ζούσαν ή ήταν νεκρά. Η οικογένεια του Sodder ήταν αξιοσέβαστη στην τοπική κοινωνία και ο George ήταν ισχυρογνώμων σε όλα ποτέ όμως δεν μιλούσε για το συνέβη και έφυγε από την Ιταλία. Λίγους μήνες πριν το συμβάν είχε εμφανιστεί ένας άγνωστος ψάχνοντας για δουλειά. Έφερε μια βόλτα στο πίσω μέρος του σπιτιού και έδειξε δυο ασφάλειες λέγοντας, «Κάποια μέρα αυτές θα προκαλέσουν φωτιά» κάτι που πρόσφατα η τοπική εταιρία παροχής ρεύματος τις είχε κρίνει κατάλληλες. Την ίδια εποχή, κάποιος άλλος προσπάθησε να τους πουλήσει ασφάλειες ζωής και νευρίασε όταν ο George αρνήθηκε. «Το καταραμένο σπίτι σας θα γίνει καπνός και τα παιδιά σας θα καταστραφούν. Θα πληρώσετε για τις βρομιές σας με τον Μουσολίνι», φώναξε. Ο μεγαλύτερος γιος θυμήθηκε κάτι ακόμα. Πριν τα Χριστούγεννα ένας άντρας είχε παρκάρει στον Αυτοκινητόδρομο 21 και παρακολουθούσε τα μικρά που επέστρεφαν από το σχολείο.
Γύρω στις 12:30 το πρωί χτύπησε το τηλέφωνο και μια άγνωστη γυναικεία φωνή ζήτησε λάθος όνομα. Η Jennie που το σήκωσε άκουσε ένα τραχύ γέλιο και τσούγκρισμα ποτηριών στην άλλη άκρη της γραμμής. Ενώ γύριζε στο κρεβάτι, πρόσεξε πως όλα τα φώτα και οι κουρτίνες στον κάτω όροφο του σπιτιού ήταν ανοικτά και η πόρτα ξεκλείδωτη. Είδε τον Marion να κοιμάται στον καναπέ και υπέθεσε πως τα άλλα παιδιά είχαν πάει για ύπνο. Αφού έκλεισε τα φώτα και τις κουρτίνες και κλείδωσε έπεσε ξανά για ύπνο. Λίγο αργότερα άκουσε έναν δυνατό θόρυβο στη σοφίτα και μετά κάτι να κυλάει. Μια ώρα μετά το δωμάτιο της είχε γεμίσει καπνό.
Η Jennie δεν μπορούσε να καταλάβει πως δεν απέμεινε τίποτα από τα παιδιά της και έκανε μερικά πειράματα με κοτόπουλα, βοδινό και χοιρινό κρέας και κόκαλα. Πάντα κάτι έμενε. Ένας εργάτης σε κρεματόριο την ενημέρωσε πως ακόμα και αν καεί κάποιος στους 2000 βαθμούς για δυο ώρες τα κόκαλα παραμένουν. Το σπίτι κάηκε μέσα σε 45 λεπτά.
Ένας εργάτης στις τηλεπικοινωνίες τους είπε πως το καλώδιο του τηλεφώνου τους είχε κοπεί. Πως μπορεί να προκλήθηκε φωτιά από βραχυκύκλωμα, όπως ανέφεραν οι αρχές και όμως είχαν ρεύμα; Ένας μάρτυρας ανέφερε πως είδε κάποιον στην σκηνή της φωτιάς με κάτι σαν ανυψωτικό μηχανής. Μήπως γι' αυτό δεν έπαιρναν μπρος τα φορτηγά του George; Μια μέρα που επισκέφτηκαν το μέρος, η Sylvia βρήκε κάτι λαστιχένιο. Αμέσως θυμήθηκαν τον θόρυβο και την κύλιση που άκουσε η Jennie. Ο George ανέφερε πως ήταν μια βόμβα ναπάλμ.
Μια γυναίκα ανέφερε πως την ώρα της φωτιάς είδε μέσα σε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο τα εξαφανισμένα παιδιά. Μια άλλη γυναίκα με κατάστημα είδε τα παιδιά την επόμενη μέρα 50 μίλια δυτικά της μικρής πόλης. «Τα σερβίρισα πρωινό. Υπήρχε ένα αυτοκίνητο με πινακίδες από την Φλόριντα». Μια άλλη με ξενοδοχείο ανέφερε πως είχε δει τα τέσσερα από τα πέντε μια εβδομάδα μετά την φωτιά με δυο γυναίκες και δυο άντρες με ιταλική προφορά.
Το 1947, ο George και η Jennie έστειλαν επιστολή στο FBI και έλαβαν απάντηση από τον ξακουστό J. Edgar Hoover: «Αν και θα ήθελα να σας εξυπηρετήσουμε, το θέμα φαίνεται να είναι τοπικού χαρακτήρα και δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα των ερευνών αυτού του γραφείου». Οι πράκτορες του Hoover είπαν πως θα πηγαίναν αμέσως αν τους το επέτρεπαν οι τοπικές αρχές, κάτι που δεν έγινε.
Έπειτα οι Sodder προσέλαβαν τον ιδιωτικό ντετέκτιβ C.C. Tinsley, ο οποίος ανακάλυψε ότι ο ασφαλιστής που απείλησε τον George ήταν μέλος της επιτροπής του ιατροδικαστή, που θεώρησε την πυρκαγιά ατύχημα. Επίσης άκουσε μια περίεργη ιστορία για τον επικεφαλής της Πυροσβεστικής, F.J. Morris. Αν και ο Morris δήλωσε πως δεν υπήρχαν απομεινάρια, υποτίθεται ότι εκμυστηρεύτηκε ότι είχε βρει «μια καρδιά» στις στάχτες, την έβαλε σε ένα κουτί και την έθαψε στις στάχτες. Ο Tinsley έπεισε τον Morris να βρουν το κουτί. Πήγαν την "καρδιά" σε έναν νεκροθάφτη, που δήλωσε πως ήταν η «καρδιά» ήταν ένα άκαο βοδινό συκώτι. Οι Sodder άκουσαν κάποιες φήμες πως ο πυροσβέστης το έκανε αυτό για να σταματήσει η οικογένεια τις έρευνες.
Αργότερα ο George είδε μια φωτογραφία ενός παιδιού σε μια εφημερίδα της Νέας Υόρκης και ήταν σίγουρος πως ήταν η Betty. Πήγε στο Μανχάταν να βρει την μικρή, αλλά οι γονείς της δεν τον δέχτηκαν. Τον Αύγουστο του 1949, έκαναν νέα έρευνα στον τόπο της καταστροφής με τη βοήθεια του παθολόγου Oscar B. Hunter, ο οποίος βρήκε πολλά θραύσματα σπονδύλων. Στην αναφορά του έγραψε: «Τα ανθρώπινα οστά αποτελούνται από τέσσερις οσφυϊκούς σπονδύλους που ανήκουν σε ένα άτομο. Ταιριάζουν σε άτομο ηλικίας 16 ή 17 χρονών. Τα οστά δείχνουν μεγαλύτερη σκελετική ωρίμανση από ό, τι θα περίμενε κανείς από ένα 14χρονο αγόρι (το μεγαλύτερο αγόρι των Sodder). Μπορεί όμως ένα αγόρι γύρω στα 14 1/2 να δείχνει με 16χρονο ή 17χρονο».
Τα οστά δεν φαίνεται να έχουν εκτεθεί σε φωτιά και είναι παράξενο που δεν βρέθηκαν άλλα κόκαλα. Τίποτα δεν το δικαιολογεί αυτό μιας και το σπίτι κάηκε μέσα σε μισή ώρα. Τα κόκαλα μάλλον προήλθαν από τα μπάζα που έριξε ο George.
Ο George και η Jennie έστισαν την ταμπέλα στην Route 16, μοίρασαν φυλλάδια και πρόσφεραν 5.000 δολάρια αμοιβή για πληροφορίες. Σύντομα ανέβασαν την αμοιβή στα 10.000 δολάρια. Ένα γράμμα από μια γυναίκα από το St. Louis έφτασε λέγοντας πως το μεγαλύτερο κορίτσι, η Martha, ήταν σε μια μονή στην περιοχή. Ένας ιδιοκτήτης μπαρ ανέφερε μια ιστορία που κάποιος ανέφερε μια φωτιά παραμονή Χριστουγέννων στη Δυτική Βιρτζίνια. Κάποιος στη Φλόριντα είπε πως τα παιδιά ζουν με έναν συγγενή της Jennie. Ο George πήγε μέχρι εκεί αλλά χωρίς αποτελέσματα.
Το 1968, η Jennie βρήκε ένα γράμμα χωρίς αποστολέα από το Kentucky. Μέσα υπήρχε μια φωτογραφία ενός 20χρονου. Από πίσω χειρόγραφα έγραφε «Louis Sodder. Σ' αγαπώ αδερφέ Frankie. Ilil Boys. A90132 ή 35». Ο νεαρός έμοιαζε με τον Louis. Προσέλαβαν ξανά ντετέκτιβ και τον έστειλαν στο Kentucky. Δεν είχαν ποτέ νέα του. Οι Sodder φοβούμενοι μην πάθει τίποτα ο γιος τους δεν ανέφεραν τίποτα. Αντ’ αυτού έβαλαν την νέα φωτογραφία του στην πινακίδα.
Ο George πέθανε το 1968 και η Jennie το 1989. Η πινακίδα τελικά κατέβηκε. Τα παιδιά και τα εγγόνια τους συνέχισαν τις έρευνες και βρήκαν νέες θεωρίες. Η τοπική μαφία προσπάθησε να στρατολογήσει τον George που αρνήθηκε. Προσπάθησαν να του πάρουν χρήματα και αρνήθηκε. Τα παιδιά απήχθησαν από κάποιον γνωστό, μπήκε από την πόρτα, είπε για την φωτιά και «προσφέρθηκε» να τα σώσει. Μπορεί να μην ήρθαν σε επαφή με τους γονείς τους για να τους σώσουν.
Η Sylvia, σήμερα 69 χρονών, δεν πιστεύει πως τα αδέρφια της χάθηκαν στη φωτιά.
 


 

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΙ ΘΡΥΛΟΙ ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΒΑΣΙΣΜΕΝΟΙ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ


Ίσως τελικά ο φόβος να μην είναι και τόσο ανεπιθύμητο συναίσθημα...
Αν αναρωτιέστε ποιοι «τρελοί» διαδίδουν αστικούς μύθους και λατρεύουν να ακούν τρομακτικές ιστορίες, σκεφτείτε ότι η βιομηχανία των κινηματογραφικών θρίλερ είναι μία από τις πιο επικερδείς. κατά βάθος, μας αρέσει να τρομάζουμε.
Όταν μάλιστα ξέρουμε πως ο τρόμος είναι επίπλαστος, την ώρα που βρισκόμαστε στην ασφάλεια του σπιτιού μας ή της παρέας μας, τότε… μια συζήτηση περί τρομακτικών ιστοριών και η ανταλλαγή spooky αστικών θρύλων, όπως οι παρακάτω, δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν. Ίσα-ίσα, προσφέρουν δόσεις σκοτεινής αλλά απολαυστικής διασκέδασης.

Διαβάστε παρακάτω τέτοιες ιστορίες από όλο τον κόσμο… για να έχετε να λέτε.

ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ-ΚΛΟΟΥΝ

Μια νεαρή babysitter που φροντίζει τα παιδιά ενός ζευγαριού τα έχει βάλει για ύπνο και κάθεται στο σαλόνι. Κάτι όμως… δεν την αφήνει να ησυχάσει. Τηλεφωνεί στο ζευγάρι και τους ζητά την άδειά τους να σκεπάσει το άγαλμα-κλόουν που έχουν στο δωμάτιο. «Απλώς με κάνει να ανατριχιάζω κάπως, μιας και είμαι μόνη μου», τους λέει. Το ζευγάρι παγώνει: «Ποιο άγαλμα», την ρωτά ο πατέρας. «Δεν έχουμε κανένα άγαλμα στο σαλόνι. Πάρε τα παιδιά, πηγαίνετε στην γειτόνισσα και καλέστε την αστυνομία αμέσως», της φωνάζει. Εκείνη, αφού τα κάνει όλα αυτά, ξανακαλεί τον πατέρα της οικογένειας και τον ρωτά τι συμβαίνει. Εκείνος της εξηγεί ότι δεν έχουν στο σπίτι κανένα άγαλμα-κλόουν και πως τα παιδιά τις τελευταίες μέρες παραπονιούνται πως ένας κλόουν τους παρακολουθεί όσο κοιμούνται. Φυσικά οι γονείς τους πίστεψαν πως απλώς πρόκειται για παιδικές φαντασιώσεις.
Τι είχε όμως συμβεί στ’ αλήθεια; Στην πραγματικότητα, το «άγαλμα» ήταν ένας άστεγος νάνος, ο οποίος είχε μεταμφιεστεί σε κλόουν και μην έχοντας πού να μείνει, μπήκε στο συγκεκριμένο σπίτι, το οποίο ήταν τόσο μεγάλο, ώστε να μπορεί να αποφεύγει εύκολα «ανεπιθύμητες συναντήσεις». Όταν τον έπιασε η αστυνομία, μάλιστα, τους αποκάλυψε πως έμενε στο σπίτι επί δύο εβδομάδες. Τα βράδια πήγαινε στο παιδικό δωμάτιο, ενώ τις υπόλοιπες ώρες κρυβόταν σε άλλα δωμάτια. Την ώρα που η babysitter μπήκε στο σαλόνι, εκείνος δεν το περίμενε και για να μην τον αντιληφθεί «πέτρωσε» επιτόπου και παρίστανε το άγαλμα.

ΤΟ ΠΙΣΤΟ ΣΚΥΛΙ

Βρισκόμαστε σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, όπου ζει ένα ζευγάρι με την όμορφη κόρη του και τον πιστό τους σκύλο-φύλακα. Μια μέρα το ζευγάρι φεύγει από την πόλη για δουλειές και αφήνει την κόρη στο σπίτι, υπό το άγρυπνο βλέμμα του σκύλου τους.
Το βράδυ, εκείνη ξαπλώνει στο κρεβάτι να κοιμηθεί και βάζει, όπως συνηθίζει, το χέρι της κάτω από το κρεβάτι, όπου περνά τα βράδια του ο σκύλος. Εκείνος της γλείφει το χέρι. Ωστόσο, η κοπέλα ακούει θόρυβο από σταγόνες που στάζουν και ξανασηκώνεται. Πηγαίνει στο μπάνιο, σφίγγει τις βρύσες καλά και επιστρέφει στο κρεβάτι. Ξαπλώνει και πάλι, βάζει το χέρι της κάτω από το κρεβάτι και ο σκύλος της γλείφει το χέρι.
Οι σταγόνες όμως ακούγονται ακόμα. Σηκώνεται, πηγαίνει και σφίγγει τις βρύσες όλου του σπιτιού και επιστρέφει. Ξαπλώνει, βάζει και πάλι το χέρι κάτω από το κρεβάτι και ο σκύλος το γλείφει. Ο θόρυβος εξακολουθεί να ακούγεται. Η κοπέλα σηκώνεται, αφουγκράζεται καλά και αντιλαμβάνεται ότι οι σταγόνες πέφτουν… μέσα στην ντουλάπα της. Τρέχει, ανοίγει την ντουλάπα και αντικρίζει ένα φρικιαστικό θέαμα: Ο σκύλος της κρεμασμένος, με αίματα να στάζουν στο κάτω μέρος της ντουλάπας.
Εκεί, βρίσκει ένα σημείωμα, το οποίο λέει: «Και οι άνθρωποι γλείφουν». Εκείνη τη στιγμή, κάτω από το κρεβάτι της, εμφανίστηκε ο δολοφόνος… Αυτός ο αστικός μύθος αποτελεί μια ευφάνταστη παραλλαγή του γνωστού σημειώματος: «Καλώς ήρθες στον κόσμο του AIDS» και έγινε «μόδα» ως γράμμα-αλυσίδα την δεκαετία του ’60.

Η ΝΥΦΗ ΤΟ ‘ΣΚΑΣΕ (;)

Ένα νεαρό ζευγάρι αποφασίζει να παντρευτεί και στήνει το γαμήλιο γλέντι στην παλιά αγροικία, όπου μεγάλωσε η νύφη. Μετά το μυστήριο και το γλέντι, η παρέα του γαμπρού και της νύφης έχει μια πρωτότυπη ιδέα: Να παίξουν όλοι μαζί… κρυφτό. Όλοι δέχονται και τρέχουν να βρουν κρυψώνες. Στο τέλος του παιχνιδιού, όλοι έχουν βρεθεί, αλλά ένα πρόσωπο δεν αποκαλύφθηκε ποτέ.
Ήταν η νύφη, που κανείς δεν μπορεί να τη βρει. Οι ώρες περνούν και ακόμη δεν υπάρχει κανένα σημάδι της. Περνούν οι μέρες και ο γαμπρός τρομοκρατημένος καταφεύγει στην αστυνομία να δηλώσει την εξαφάνιση. Ωστόσο ακόμη και η αστυνομία δεν την βρίσκει ποτέ. Αρκετά χρόνια αργότερα, η μητέρα της νύφης πεθαίνει. Ο άντρας της, αποφασίζει να ψάξει στα παλιά της πράγματα για να βρει ενθύμιά της. Ανεβαίνει λοιπόν στην επί χρόνια αχρησιμοποίητη σοφίτα της αγροικίας και πίσω από αρκετή σαβούρα, βρίσκει ένα παλιό μπαούλο.
Το ανοίγει και βρίσκει μέσα… το σε πλήρη αποσύνθεση πτώμα της κόρης του. Αυτό που είχε συμβεί ήταν πως η νύφη είχε σπεύσει να κρυφτεί στο μπαούλο, αλλά όταν το καπάκι του έπεσε, οι παλιές κλειδαριές του μπλόκαραν και παγιδεύτηκε εκεί. Κανείς δεν σκέφτηκε να ψάξει στο μπαούλο και η κοπέλα έμεινε εκεί, βρίσκοντας τραγικό θάνατο.

ΤΟ ΜΑΥΡΟ VOLGA

Βρισκόμαστε στην Βαρσοβία το 1960, τότε που αρκετοί μάρτυρες έκαναν λόγο για ένα παλιό μαύρο αυτοκίνητο Volga, στο πίσω μέρος του οποίου έβλεπαν να γίνονται περίεργα πράγματα.
Οι μαρτυρίες λένε για απαχθέντα παιδιά να βρίσκονται στο πίσω κάθισμα, με σοβιετικούς αξιωματούχους σκυμμένους από πάνω τους. Σύμφωνα με τον αστικό μύθο (ή την δυτική προπαγάνδα), υψηλά ιστάμενοι Σοβιετικοί αξιωματούχοι οδηγούσαν το μαύρο Volga μέχρι τη Μόσχα την δεκαετία του 1930, απάγοντας στον δρόμο νεαρά, όμορφα κορίτσια για να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές ορέξεις των αφεντικών. 
 

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

10 ΜΥΘΟΙ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ... ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Και ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο. Κάθε πολιτισμός έχει να παρουσιάσει μια ιστορία δημιουργίας.
Αρχέγονα πλάσματα ξεπηδούν από το …αρχαίο διάστημα, θεότητες και συχνά τέρατα, που άλλοτε μαλώνουν μεταξύ τους και άλλοτε ενώνονται για να δημιουργήσουν στρατιές αθάνατων πλασμάτων. Σε άλλους μύθους ο άνθρωπος μοιάζει σαν ένα παραπροϊόν αυτής της διαδικασίας, ενώ σε κάποιους φαίνεται πως ο κόσμος δημιουργήθηκε μόνο και μόνο για τον άνθρωπο. Θα δούμε στη συνέχεια 10 μύθους δημιουργίας. Του κόσμου, αλλά και των ανθρώπων.

10. Το σφυρί των Θεών: Νορβηγική Μυθολογία

Με την αφθονία της σε ρωμαλέους και εύρωστους θεούς παρέα με καλόβολες θεές, η αρχαία νορβηγική θρησκεία των σκανδιναβικών και γερμανικών χωρών προσφέρει τον ιδανικό δημιουργικό μύθο για τους λάτρεις των αγώνων πάλης, αλλά και της μουσικής Heavy Metal. Σύμφωνα με τις νορβηγικές παραδόσεις πριν από την ύπαρξη της Γης (Midgard) υπήρχε η Muspell, μια φλεγόμενη χώρα με φύλακες που κράδαιναν πύρινα σπαθιά, το αχανές κενό διάστημα (Ginnungagap) και το Niflheim που ήταν μια περιοχή σκεπασμένη με πάγο. Όταν το ψύχος του Niflheim άγγιξε τις φλόγες του Muspell ο γιγάντιος Ymir και η αγελάδα μεγαθήριο Auehumla αναδύθηκαν από τους λιωμένους πάγους. Στη συνέχεια η αγελάδα έγλειψε τον θεό Bor και τη γυναίκα του και τους έφερε στη ζωή. Το ζευγάρι γέννησε τον Buri που έκανε τρεις γιους, τους Odin, Vili και Ve. Οι γιοι μεγάλωσαν και σκότωσαν τον Ymir και από το σώμα του δημιούργησαν: από τη σάρκα του τη Γη, από τα οστά του τα βουνά, από τις τρίχες του τα δέντρα και από το αίμα του τα ποτάμια, τις λίμνες και τη θάλασσα. Τέλος, από το κρανίο του οι θεοί δημιούργησαν τον ουρανό με τα αστέρια.

9. Ζωροαστρισμός, η θρησκεία της αρχαίας Περσίας

Σύμφωνα με τις δοξασίες της μέσης εποχής της Περσίας ο κόσμος δημιουργήθηκε από τη θεότητα Ahura Mazda. Το μεγάλο βουνό Alburz μεγάλωνε για 800 χρόνια μέχρι που άγγιξε τον ουρανό. Τότε έπεσε βροχή που σχημάτισε τη θάλασσα Vourukasha και δύο μεγάλους ποταμούς. Το πρώτο ζώο που ήταν ένας λευκός ταύρος έζησε στις όχθες του ποταμού Veh Rod. Όμως το κακό πνεύμα Angra Mainyu τον σκότωσε. Το σπέρμα του μεταφέρθηκε στη Σελήνη και εξαγνίστηκε κι έτσι δημιουργήθηκαν πολλά ζώα και φυτά. Δίπλα στον ποταμό ζούσε ο πρώτος άνθρωπος ο Gayomard, που ήταν φωτεινός σαν τον Ήλιο. Ο Angra Mainyu τον σκότωσε και εκείνον. Ο Ήλιος όμως εξάγνισε το σπέρμα του για 40 χρόνια απ’ όπου μετά βλάστησε το φυτό ραβέντι. Το φυτό μεγάλωσε και μεταμορφώθηκε στους Mashya και Mashyanag, τους πρώτους θνητούς. Αντί να τους σκοτώσει όμως ο Angra Mainyu τους ξεγέλασε και τους έκανε να τον λατρεύουν. Μετά από 50 χρόνια γέννησαν δίδυμα, αλλά τα δίδυμα αυτά κουβαλούν τις αμαρτίες των γονέων τους. Μετά από πολύ καιρό γεννήθηκαν άλλα δύο δίδυμα και από αυτά προήλθαν όλοι οι άνθρωποι και ιδιαίτερα οι Πέρσες.

8. Από τους Ποταμούς της Βαβυλώνας

Ο βαβυλωνιακός δημιουργικός μύθος, το Enuma Elish, ξεκινά με τους θεούς των νερών, τον Apsu (φρεσκάδα) και την Tiamat (αλμύρα), που δημιούργησαν διάφορες γενιές θεών με αρχηγό τον Ea και τους πολλούς του αδελφούς. Αλλά αυτοί οι νέοι θεοί έκαναν τόσο θόρυβο, που οι Apsu και Tiamat δεν μπορούσαν να κοιμηθούν. Έτσι ο Apsu σχεδίασε να τους σκοτώσει, αλλά πρόλαβε και τον σκότωσε ο Ea. Η Tiamat ορκίστηκε εκδίκηση και δημιούργησε μια σειρά από τέρατα, μεταξύ των οποίων ήταν ο τρελός σκύλος και ο άνθρωπος σκορπιός. Ο Ea και η θεά Damkina έκαναν τον Marduk, έναν γιγάντιο θεό με τέσσερα μάτια και τέσσερα αυτιά για να τους προστατεύει. Παλεύοντας με την Tiamat ο Marduk χρησιμοποίησε τους ανέμους σαν όπλα του και εκτόξευσε έναν κακό άνεμο στο λαιμό της με αποτέλεσμα να την εξουδετερώσει. Τότε τη σκότωσε με ένα μοναδικό βέλος που της έριξε στην καρδιά. Χώρισε στη συνέχεια το σώμα της στα δύο και το χρησιμοποίησε για να φτιάξει τους ουρανούς και τη Γη. Αργότερα έφτιαξε τον άνθρωπο για να κάνει τις σκληρές δουλειές που οι θεοί αρνούνταν να κάνουν, όπως την καλλιέργεια της γης και την κτηνοτροφία.

7. Τα Πνεύματα της Αρχαίας Αιγύπτου

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν διάφορους μύθους δημιουργίας. Όλοι ξεκινούν με τα στροβιλώδη, χαοτικά νερά της Nun. Ο Atum ήρθε στη ζωή και στη συνέχεια δημιούργησε ένα βουνό, ώστε να υπάρχει ένα μέρος για να σταθεί. Δεν είχε φύλο και διέθετε ένα μάτι που μπορούσε να δει τα πάντα. Γέννησε έναν γιο τον Shu που ήταν ο θεός του αέρα. Στη συνέχεια έκανε εμετό μια κόρη την Tefnut, που ήταν η θεά της υγρασίας. Ο ρόλος τους ήταν να δημιουργήσουν τάξη από το χάος. Ο Shu και η Tefnut δημιούργησαν τον Geb και τη Nut που ήταν αντίστοιχα η γη και ο ουρανός. Στην αρχή ήταν ενωμένοι, αλλά στη συνέχεια ο Geb άφησε τη Nut να υψωθεί πάνω από αυτόν. Σταδιακά σχηματίστηκε η κοσμική τάξη, αλλά ο Shu και η Tefnut χάθηκαν στο σκοτάδι που είχε απομείνει. Ο Atum έβγαλε το μάτι του που έβλεπε τα πάντα και το έστειλε για να τους ψάξει. Όταν ο Shu και η Tefnut γύρισαν εξαιτίας του ματιού, ο Atum δάκρυσε από χαρά. Στα σημεία που έπεσαν τα δάκρυα ξεφύτρωσαν οι άνθρωποι.

6. Μεξικό, οι Αζτέκοι

Η γήινη μητέρα των Αζτέκων, η Coatlicue (φούστα από φίδια) απεικονίζεται με τρόπο που προκαλεί τρόμο, να φοράει ένα περιδέραιο από ανθρώπινες καρδιές και χέρια και μια φούστα από φίδια, όπως υποδηλώνει και το όνομά της. Η Coatlicue έμεινε έγκυος από ένα μαχαίρι από οψιδιανό και γέννησε την Coyolxauhqui, θεά της Σελήνης, και 400 γιους που έγιναν τα άστρα του νότιου ουρανού. Αργότερα έπεσε από τον ουρανό μία μπάλα από φτερά και η Coatlique τη μάζεψε και την έκρυψε στη ζώνη της κι έτσι έμεινε ξανά έγκυος. Η Coyolxauhqui και τα αδέλφια της στράφηκαν εναντίον στη μητέρα τους, θυμωμένοι και σοκαρισμένοι από τη δεύτερη εγκυμοσύνη της, που δεν ήξεραν από πού προήλθε. Ωστόσο, το παιδί που βρισκόταν μέσα της, ο Huitzilopochtli, θεός του πολέμου και θεός του ήλιου, πήδηξε από τα σπλάχνα της πλήρως μεγαλωμένος και οπλισμένος. Επιτέθηκε στην Coyolxauhqui και τη σκότωσε με τη βοήθεια ενός φλεγόμενου ερπετού. Της έκοψε το κεφάλι και το πέταξε στον ουρανό, όπου έγινε το φεγγάρι, πράγμα που ανακούφισε τη μητέρα του.

5. Κίνα, το Μέσο Βασίλειο

Ένα κοσμικό αυγό επέπλεε στο άχρονο διάστημα και περιείχε τις αντίθετες δυνάμεις του yin και του yang. Μετά από αιώνες επώασης το πρώτο ον, ο Pan Gu ήρθε στη ζωή. Τα βαριά τμήματα του αυγού (yin) παρασύρθηκαν προς τα κάτω σχηματίζοντας τη Γη. Τα ελαφρύτερα τμήματα (yang) υψώθηκαν και σχημάτισαν τον ουρανό. Ο Pan Gu φοβούμενος ότι τα τμήματα του αυγού θα επανενωθούν, στάθηκε επάνω στη Γη και κράτησε τον ουρανό. Ψήλωνε 3 μέτρα κάθε μέρα για 18.000 χρόνια, μέχρι που ο ουρανός έφτασε σε απόσταση 30.000 μιλίων ψηλά. Όταν τελείωσε η αποστολή του, πέθανε. Τα μέλη του μεταμορφώθηκαν σε στοιχεία του κόσμου, κάποια από αυτά έγιναν ζώα, κάποια έγιναν καιρικά φαινόμενα ή ουράνια σώματα. Κάποιοι λένε ότι οι ψύλλοι που κάθονταν πάνω του έγιναν άνθρωποι, αλλά υπάρχει και μια δεύτερη εκδοχή. Η θεά Nuwa ένιωθε μοναξιά και έτσι έφτιαξε τους ανθρώπους από λάσπη που βρήκε στον Κίτρινο Ποταμό. Αυτοί οι πρώτοι άνθρωποι τη γοήτευσαν, αλλά επειδή έπαιρνε πολύ χρόνο για να τους φτιάξει, σκόρπισε σταγόνες λάσπης σε όλη τη Γη και κάθε μία από αυτές έγινε ένας νέο άνθρωπος. Αυτοί οι βιαστικά φτιαγμένοι άνθρωποι έγιναν οι κοινοί άνθρωποι, ενώ οι προηγούμενοι ήταν οι εκλεκτοί.

4. Οι θεοί δημιούργησαν δύο θεϊκά αδέλφια τον Izanagi και την αδελφή του την Izanami που στάθηκαν πάνω σε μια γέφυρα που έπλεε στον αρχέγονο ωκεανό. Χρησιμοποιώντας την χρυσοποίκιλτη λόγχη των θεών τάραξαν τα νερά και αναδύθηκε το πρώτο νησί, το Onogoro. Τα δύο αδέλφια παντρεύτηκαν επάνω στο νησί και έκαναν τέσσερις απογόνους που ήταν παραμορφωμένοι. Οι θεοί το απέδωσαν σε κάποια παράβαση ενός πρωτοκόλλου. Κατά τη διάρκεια της τελετής του γάμου, η Izanami μίλησε πρώτη. Στην τελετή του γάμου τους τα δύο αδέλφια διεκδίκησαν τον σχηματισμό των νησιών της Ιαπωνίας, καθώς και τη δημιουργία μερικών ακόμα θεοτήτων. Ωστόσο, στη γέννα του Kagutsuchi Kami, του θεού της φωτιάς, η Izanami πέθανε. Συντετριμμένος ο Izanagi την ακολούθησε στο Yomi, τη χώρα των νεκρών. Η Izanami που είχε φάει την τροφή του Yomi δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω. Όταν ο Izanagi είδε ξαφνικά το σώμα της να αποσυντίθεται ένιωσε τρόμο και απομακρύνθηκε τρέχοντας. Η Izanami εξοργίστηκε και τον καταδίωξε παρέα με αποκρουστικές γυναίκες. Ο Izanagi πέταξε κατά πάνω τους προσωπικά αντικείμενα, τα οποία μετατράπηκαν σε διαστροφές. Διαφεύγοντας από τη σπηλιά που ήταν η είσοδος του Yomi την έφραξε με έναν ογκόλιθο και έτσι διαχώρισε για πάντα τη ζωή από το θάνατο.

3. Ινδική Κοσμολογία, Ραντεβού με τον Brahma

Η ινδική κοσμολογία περιλαμβάνει πολλούς μύθους δημιουργίας και οι αρχικοί πρωταγωνιστές έχουν ανεβεί και κατεβεί σε σημαντικότητα κατά τη διάρκεια των αιώνων. Το αρχαίο βεδικό κείμενο, η Rig Veda, αναφέρεται σε ένα γιγάντιο ον, το Purusha, που είχε χίλια κεφάλια, μάτια και πόδια και μπορούσε να αγκαλιάσει τη Γη. Όταν οι θεοί το θυσίασαν, το σώμα του παρήγαγε καθαρό βούτυρο από το οποίο δημιουργήθηκαν τα πουλιά και τα ζώα. Τα μέλη του σώματός του μεταμορφώθηκαν στα στοιχεία του κόσμου και στους θεούς Agni, Vayu και Indra. Επίσης, από το σώμα του δημιουργήθηκαν οι τέσσερις κάστες της ινδικής κοινωνίας: οι ιερείς, οι πολεμιστές, οι πολίτες και οι υπηρέτες. Αργότερα στην ιστορία η τριάδα των Brahma (δημιουργός), Vishnu (διατηρητής) και του Shiva (καταστροφέας) απέκτησαν εξέχουσα θέση στην ινδική κοσμολογία. Ο Brahma εμφανίζεται επάνω σε έναν λωτό που ξεφυτρώνει από τον αφαλό του κοιμούμενου Vishnu. Ο Brahma είναι ο δημιουργός του σύμπαντος που διαρκεί για μια μέρα του Brahma ή 4,32 δισεκατομμύρια χρόνια. Μετά ο Shiva καταστρέφει το σύμπαν και ο κύκλος αρχίζει ξανά.

2. Οι Έλληνες και οι Τιτάνες

Οι αρχαίοι έλληνες ποιητές εξιστορούσαν πολλές κοσμογονίες. Αυτή που έχει διατηρηθεί καλύτερα είναι η Θεογονία του Ησιόδου. Στο έπος αυτό, μέσα από το αρχέγονο χάος ήρθαν οι πρώτες θεότητες, όπως η Γαία (η μητέρα Γη). Η Γαία δημιούργησε τον Ουρανό για να καλυφθεί. Γέννησαν μια ολόκληρη στρατιά θεών και τεράτων, ανάμεσα στους οποίους ήταν οι Εκατόγχειρες, 3 τέρατα με 50 κεφάλια και 100 χέρια που ονομαζόντουσαν Βριάρεως (στιβαρός), Κόττος (μανιώδης) και Γύης (αυτός που έχει ανίκητα μέλη) και οι Κύκλωπες που είχαν μόνο ένα μάτι στο κέντρο του μετώπου τους. Μετά ήρθαν οι Τιτάνες, 6 γιοι και 6 κόρες. Ο Ουρανός αντιμετώπισε με περιφρόνηση τα παιδιά τέρατα και τα φυλάκισε στα Τάρταρα, τα σπλάχνα της Γης. Η Γη εξοργισμένη έδωσε ένα τεράστιο δρεπάνι στο νεότερο γιο της τον Κρόνο, μαζί με οδηγίες. Όταν μετά ο Ουρανός εμφανίστηκε για να συνουσιαστεί με τη Γαία, ο Κρόνος ξεπήδησε και του έκοψε με το δρεπάνι τα γεννητικά όργανα. Εκεί όπου έπεσε το αίμα και τα τμήματα από τα όργανα του Ουρανού, δημιουργήθηκαν τέσσερα ακόμα πλάσματα, οι Γίγαντες, οι Ερινύες, οι Μελίες Νύμφες και η Αφροδίτη που γεννήθηκε από το σπέρμα του Ουρανού που έπεσε στην αφρισμένη θάλασσα. Αργότερα ο Κρόνος έγινε ο πατέρας της επόμενης γενιάς θεών, του Δία και κάποιων από τους Ολύμπιους.

1. Η Γένεση των Ιουδεοχριστιανικών και Ισλαμικών Θρησκειών

Η Γένεση είναι το πρώτο βιβλίο της εβραϊκής Torah και της χριστιανικής βίβλου και περιλαμβάνει δύο ιστορίες δημιουργίας, οι οποίες είναι αποδεκτές σήμερα σε μεγάλο βαθμό από Εβραίους, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους. Στην πρώτη ιστορία λέει ο θεός να γίνει Φως και εμφανίζεται το φως. Σε έξι ημέρες δημιουργεί τον ουρανό, τη γη, τα φυτά, τον ήλιο και το φεγγάρι, τα ζώα και όλα τα πλάσματα μαζί με τους ανθρώπους. Τους εύχεται να αυξάνονται και να πληθαίνουν, πράγμα το οποίο πράττουν. Την έβδομη ημέρα ο θεός ξεκουράζεται και συλλογίζεται το έργο του.
Στη δεύτερη ιστορία ο θεός δημιουργεί τον πρώτο άνθρωπο, τον Αδάμ, από την ίδια τη γη. Του φτιάχνει τον κήπο της Εδέμ, αλλά του απαγορεύει να φάει από το Δέντρο της Γνώσεως του Καλού και του Κακού. Ο Αδάμ απασχολείται με το να δίνει ονόματα στα ζώα, αλλά νιώθει μόνος. Έτσι, ο θεός τον αναισθητοποιεί και παίρνοντας ένα πλευρό του φτιάχνει την πρώτη γυναίκα, την Εύα. Αλλά ένα φίδι που μιλάει την πείθει να δοκιμάσει από τον απαγορευμένο καρπό και στη συνέχεια η Εύα πείθει τον Αδάμ να κάνει το ίδιο. Όταν το ανακαλύπτει ο θεός τους εξορίζει από τον κήπο και τους κάνει θνητούς.
 


ΜΥΣΤΙΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ ΚΑΙ «ΑΣΤΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ


του Γιώργου Στάμκου

Συχνά τα πράγματα δεν είναι αυτό που δείχνουν. Μια πόλη δεν είναι απλά μια μεγάλη συγκέντρωση πληθυσμού, κατοικιών και δραστηριοτήτων. Είναι πάνω απ’ όλα ένας ζωντανός μεγα-οργανισμός, που υπακούει σε χαοτικούς κανόνες. «Η πόλη δεν είναι παρά μια τρισδιάστατη αρχιτεκτονική των παραστάσεων του εγκεφάλου... Οι λαβύρινθοι της πόλης σχηματίζουν ένα αρχιτεκτονικό ιερογλυφικό, ένα αόρατο σύμβολο που χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως, ασυνείδητα από τους ενοίκους, συνειδητά από τους κρυφούς επόπτες τους, και από πειρατές που συνδέονται με το σύστημα...». Έτσι κωδικοποίησε ο Mauricio Santos-Lobos στο The Spider Glyph in Time τη σύνδεση εγκεφάλου-πόλης. Όπως και ο ανθρώπινος εγκέφαλος, έτσι και η πόλη είναι γεμάτη μυστήρια και μυστικά. Κι όπως υπάρχουν αυτοί που προσπαθούν να ξεκλειδώσουν τα μυστικά του εγκεφάλου μας, έτσι υπάρχουν και εκείνοι που προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν τα μυστικά των πόλεων που ζούμε, με εργαλείο την τέχνη της «μαγείας των μεγαλουπόλεων» (Megapolisomancy).
Παρά την αντίθετη πεποίθηση η Θεσσαλονίκη κάθε άλλο παρά συνηθισμένη πόλη είναι. Πριν από 2316 χρόνια μια ιδιότυπη συνομωσία της γεωγραφίας με την ιστορία, κατέστησε την πόλη «κλειδί» των Βαλκανίων για τους αιώνες που θα ακολουθούσαν. Από τότε η πόλη εξελίχτηκε δυναμικά, πέρασε πολλές ιστορικές φάσεις, έγινε σταυροδρόμι πολιτισμών και οι δρόμοι της στοίχειωσαν από μυστήρια και συνωμοσίες.
Πριν συνεχίσω θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν είμαι κανένα «ψώνιο» με τη συνωμοσιολογία. Δεν είμαι ούτε καν συνωμοσιολόγος, αν και έτυχε να γνωρίσω προσωπικά αρκετούς. Είμαι απλά ένας αναζητητής συγγραφέας κι έχω στο ενεργητικό μου κάποια βιβλία που ασχολούνται με το μυστήριο και το θαυμαστό. Θεωρώ πως εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολύ παράξενα όντα και ότι ο κόσμος που ζούμε είναι ένα πολύ παράξενο μέρος, γεμάτο γοητευτικά μυστήρια τα οποία η ματαιοδοξία μας κάνει να πασχίζουμε με το μυαλουδάκι μας να ξεδιαλύνουμε. Το μυστήριο βρίσκεται παντού. Μπορώ, αν θέλετε, να το ανακαλύψω για λογαριασμό σας...

ΥΠΑΡΧΕΙ «ΚΑΤΙ» ΣΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί η πόλη που ζούμε αποπνέει μια απροσδιόριστη οσμή μελαγχολίας; Μη μου πείτε τώρα ότι δεν το έχετε καν αντιληφθεί. Η Θεσσαλονίκη είναι φημισμένη, ακόμη και στους ξένους περιηγητές, για τη μελαγχολική της ατμόσφαιρα, όπως είναι φημισμένη και για τα πανέμορφα ηλιοβασιλέματά της. Αν είστε αρκετά ευαίσθητοι και ρομαντικοί, μπορείτε σχετικά εύκολα να αφουγκραστείτε τους μυστικούς ψίθυρους και να διαισθανθείτε τα «ενεργειακά ρεύματα» της Θεσσαλονίκης. Προσωπικά διαισθάνομαι αυτή την απροσδιόριστη οσμή μελαγχολίας να σέρνεται ανάμεσα στις γκρίζες πολυκατοικίες, να γλύφει τα πανάρχαια τείχη, τις θλιβερές μεσαιωνικές εκκλησίες και να τρυπώνει ακόμη και μέσα στο διαμέρισμα μου και είναι, πιστέψτε με, χειρότερη κι από την υγρασία της θάλασσας!
Η μελαγχολική ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης δεν γίνεται αντιληπτή από τον καθένα. Πρέπει οι «δέκτες» σου να είναι ανοικτοί και καταλλήλως συντονισμένοι για να την «πιάσουν». Να μπορείς να διαισθάνεσαι την πόλη ως έναν «χρονο-οργανισμό», όπου παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι ένα. Όσοι άνθρωποι έζησαν σε μια πόλη άφησαν σ’ αυτήν το «στίγμα» τους. Τα αρχαία τείχη, οι εκκλησίες, τα εγκαταλειμμένα σπίτια, οι προπολεμικές πολυκατοικίες έχουν εγκλωβίσει τις σκεπτομορφές των ανθρώπων που έζησαν μέσα τους.
Ο ποιητής της μυστικής Θεσσαλονίκης Μαρίνος Χαραλάμπους λέει ότι στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν 500.000 πρόσγειοι, δηλαδή βρυκόλακες και μάλλον έχει δίκιο. Αυτοί οι λεγόμενοι «πρόσγειοι» είναι ψυχές Θεσσαλονικέων που έζησαν ανά τους αιώνες στην πόλη μας και αφού πέθαναν δεν μπόρεσαν να αποχωριστούν τα όσα αγάπησαν σ’ αυτήν. Ακόμη και μετά θάνατον είναι δεμένοι με τη Θεσσαλονίκη. Γιατί λοιπόν να μην είμαστε δεμένοι μαζί της κι εμείς οι ζωντανοί Θεσσαλονικείς;

ΟΙ «ΑΣΤΙΚΟΙ ΘΡΥΛΟΙ» ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Μελαγχολική ή όχι η Θεσσαλονίκη ανήκει σ’ εκείνη την προνομιακή ομάδα μεγαλουπόλεων, που βρίθουν «αστικούς θρύλους» (Urban Legends). Διαθέτει μια πληθώρα θρύλων, που όλοι μαζί συγκροτούν το λαβύρινθο μιας «μυστικής» πόλης, η οποία κρύβεται περίτεχνα πίσω από την καθημερινή, πουδραρισμένη όψη της Θεσσαλονίκης. Σχεδόν οι πάντες γνωρίζουν για το περιβόητο «στοιχειωμένο σπίτι», που βρίσκεται στην οδό Βασιλίσσης Όλγας 263 και τους θρύλους που το ζώνουν. Λίγοι ωστόσο γνωρίζουν για τα παράξενα κομβικά μνημεία και «τόπους δύναμης» της Θεσσαλονίκης. Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν οι μυστηριώδεις Κήποι του Πασά, ένα μνημείο του οθωμανικού τεκτονισμού, που βρίθει από περίεργα σύμβολα και θεωρείται κομβικό γεωμαγνητικό σημείο από τους οπαδούς της Ιερής Γεωγραφίας. Στην άνω πόλη ξεχωρίζει η «μυστική» πλατεία Τερψιθέας, όπου βρίσκεται ο τουρμπές (μαυσωλείο) του Μαυσά Μπαμπα. Κυκλοφορεί η φήμη ότι είναι στοιχειωμένος από το φάντασμα του δερβίση φύλακα του τεκέ. Είναι πάντως ένα μέρος με ισχυρή σούφικη ενέργεια, κάτι που διαισθάνεται όποιος έχει ανοικτές τις «κεραίες» του.
Ένα άλλο παράξενο μνημείο της Θεσσαλονίκης είναι και η λεγόμενη «στήλη των όφεων», που βρίσκεται στο πεζοδρόμιο έξω από τον υποσταθμό της Δ.Ε.Η. στην Αγίου Δημητρίου. Είναι το μοναδικό όρθιο ελληνιστικό μνημείο της πόλης και ο θρύλος λέει ότι προκαλούσε τα φίδια. Κάποτε στην περίοδο της τουρκοκρατίας η περιοχή γύρω της γέμισε από φίδια και απαιτήθηκε η παρέμβαση ενός εξορκιστή χότζα για να τα απομακρύνουν...
Στην οδό Λαγκαδά υπάρχει το συμμαχικό νεκροταφείο του Ζέϊτενλικ, που φιλοξενεί 22.000 κρανία στρατιωτών του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, κυρίως Σέρβων. Πρόκειται για τον ιερότερο τόπο προσκυνήματος των Σέρβων στον ελλαδικό χώρο. Ακόμη και σήμερα το επισκέπτονται χιλιάδες Σέρβοι, που πολέμησαν στα πεδία των μαχών στη Βοσνία και στο Κόσοβο, προσπαθώντας να εντοπίσουν τα οστά των παππούδων τους που σκοτώθηκαν στο Μακεδονικό Μέτωπο. Στην ιερή γεωγραφία των Σέρβων το Ζέϊτενλικ θεωρείται κομβικό σημείο, που δείχνει το δρόμο της θυσίας...
Και τι να πει κανείς για την εκπληκτική ηχητική της Ροτόντας, που μοιάζει μ’ ένα αρχαίο μεγαφωνικό σύστημα με «έκο θριαμβικό»; Πρέπει να ακούσετε ένα περιστέρι να φτερουγίζει μέσα της. Μοιάζει σαν το πέταγμα αγγέλου. Μήπως γι’ αυτό λεγόταν η Ροτόντα και «Ναός των Αγίων Αγγέλων»;
Αλλά ακόμη και τα πεζοδρόμια της πόλης κρύβουν τα δικά τους μυστικά. Πρόκειται για καπάκια υπονόμων με παράξενα σύμβολα. Ποιος μπορεί ν’ αποκρυπτογραφήσει αυτές τις «αστικές σημαδούρες», που ίσως σχετίζονται με τη χαρτογράφηση των ενεργειακών δικτύων και των τελλουρικών ρευμάτων; Ίσως ακόμη τα καπάκια αυτά να οδηγούν απλά σ’ ένα υπόγειο δίκτυο στοών, έναν ανήλιαγο κόσμο προσιτό μονάχα σ’ ελάχιστους τολμηρούς.

ΕΝΑΣ ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

Η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη των κάστρων, των πύργων, των βυζαντινών εκκλησιών, των αρχαίων ερειπίων, των νεκροταφείων και των υπόγειων στοών. Κάτω από τα πόδια μας υπάρχει μια υπόγεια Θεσσαλονίκη, που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Κάποτε αυτή η υπόγεια Θεσσαλονίκη ήταν ένα αρκετά πολυσύχναστο μέρος, ενώ σήμερα σώζονται μόνον κάποια μεμονωμένα τμήματα της. Και δεν μιλάμε απλά για κρύπτες, όπως εκείνη στα υπόγεια του Αγίου Δημητρίου ή η κρύπτη του Μακεδονικού Αγώνα κάτω από τη Μητρόπολη. Μιλάμε για ένα καλά οργανωμένο δίκτυο στοών, που ανάγεται στην ελληνιστική εποχή.
Αρχικά υπήρχαν δύο στρατιωτικές σήραγγες, η Φαρδιά και η Στενή που διέτρεχαν την πόλη. Η Στενή σήραγγα (1,7 μέτρα πλάτος και 2 μέτρα ύψος) ξεκινούσε από το λιμάνι, διέτρεχε λοξά τα τείχη, περνώντας κοντά από την εκκλησία των Δώδεκα Αποστόλων και κατέληγε στο σημερινό Επταπύργιο. Η Στενή ξεκινούσε μέσα από τα τείχη, δεξιά από την αριστερή «Πορτάρα», περνούσε κάτω από το Διοικητήριο και κατέληγε στα θαλάσσια στόμια των πύργων του Τοπ Χανέ. Αυτές τις ελληνιστικές στρατιωτικές σήραγγες επέκτειναν αργότερα οι Ρωμαίοι.
Την περίοδο της Pax Romana οι στρατιωτικές σήραγγες περιέπεσαν σε αχρηστία. Η ύπαρξη τους όμως παρακίνησε τους πρώτους Χριστιανούς να δημιουργήσουν ένα παράλληλο δίκτυο κατακομβών, που χρησιμοποιούνταν ως τόποι θρησκευτικής λατρείας και μυστικής συνάθροισης. Οι κατακόμβες αυτές συνέδεαν τους πρωτοχριστιανικούς ναούς μ’ ένα λαβυρινθώδες δίκτυο στοών και κατακομβών, που το ξεπερνούσε μονάχα εκείνο της Ρώμης. Ακόμη και σήμερα σώζονται κάποια τμήματά του. Στο δάπεδο του Όσιου Δαβίδ υπάρχει μια καταπακτή, που οδηγεί σ’ αυτόν τον υπόγειο κόσμο...
Τις σήραγγες τις χρησιμοποιούσαν και οι βυζαντινοί Αυτοκράτορες για τις «υπερκόσμιες» εμφανίσεις τους: ενώ το πλήθος τους έβλεπε κατά τη διάρκεια της λειτουργίας στον Άγιο Δημήτριο, ξαφνικά, χωρίς να φύγουν από εκεί, εκείνοι εμφανίζονταν στην Αγία Σοφία! Υπήρχε επίσης και η λεγόμενη Στοά των Κάστρων, που διέτρεχε τα τείχη από το Λευκό Πύργο ως το Επταπύργιο και χωρούσε ολόκληρη άμαξα. Τμήμα αυτής της Στοάς σώζεται μέσα στο σούπερ μάρκετ Μερκάτο στην Ιπποδρομίου.
Τον 19ο αιώνα κατασκευάστηκε από «λαγουμτζήδες» η τελευταία υπόγεια σήραγγα στη Θεσσαλονίκη, για να διευκολύνει τη διαφυγή ανθρώπων, κρυφά από τον έλεγχο των πυλών. Βρισκόταν στην Άνω Πόλη, ξεκινούσε από ένα σπίτι μέσα από τα τείχη και έβγαινε σ’ έναν οίκο ανοχής έξω από τα τείχη! Τα «διόδια» ήταν δύο λίρες...
Τι να σώζεται άραγε από αυτό τον υπόγειο κόσμο της Θεσσαλονίκης; Μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο σώζονταν αρκετά τμήματα των υπόγειων στοών. Ορισμένα χρησιμοποιούνταν ως καταφύγια για τους βομβαρδισμούς, ενώ κάποια άλλα ήταν μια ατραξιόν για τολμηρούς τουρίστες, που έντρομοι άκουγαν κάτω από την Εγνατία τον ήχο του διερχόμενου τραμ, που έμοιαζε σαν κεραυνός! Η εργολαβική επέλαση των δεκαετιών του 1950 και του 1960 μείωσε δραματικά τις υπόγειες στοές της πόλης μας, αλλά δεν τις εξαφάνισε. Η κατασκευή του Μετρό είναι σίγουρο ότι θα μας φέρει προ εκπλήξεων...

Ο «ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ» ΤΩΝ ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΩΝ

Η Θεσσαλονίκη είναι πράγματι μια Terra Incognita, που ξέρει καλά να φυλά τα μυστικά της. Οι επίδοξοι ερευνητές των μυστηρίων της διατρέχουν τον κίνδυνο να χαθούν μέσα σ’ έναν αχαρτογράφητο χώρο, όπου ενδημούν οι θρύλοι και οι φήμες και λιγότερο η αντικειμενική πληροφόρηση. Οι ιστοριοδίφες μπορούν εύκολα να μπερδευτούν από την πληθώρα των γεγονότων που συνέβησαν ανά τους αιώνες στην πόλη. Οι μόνοι τυχεροί ίσως πρέπει να θεωρούνται οι συνωμοσιολόγοι, καθώς η Θεσσαλονίκη είναι ένας «παράδεισος» γι’ αυτούς. Όπως τα μέρη που έχουν την ιδιότητα να συγκεντρώνουν αστραπές και καταιγίδες, έτσι και ο μυχός του Θερμαϊκού έχει την τάση να συγκεντρώνει πολιτικά πάθη, μίση, υπερβολές, μυστικιστικές τάσεις και μπόλικες συνωμοσίες.
Και ως γνωστόν οι συνωμοσίες αγαπούν το σκοτάδι. Τη νύχτα η Θεσσαλονίκη αλλάζει. Ένας άλλος εαυτός αναδύεται μέσα από το παιχνίδισμα των σκιών. Το μυστήριο τριγυρνά στους δρόμους της, συχνά μάλιστα αρκετά αδιάκριτα. Η Θεσσαλονίκη μοιάζει ν’ αποστρέφεται το φως της ημέρας και να βυθίζεται αυτάρεσκα στον αχαρτογράφητο κόσμο της νύχτας. Μιας νύχτας που ξεγελά το μυαλό των διαβατών, παίζοντας περίτεχνα με σκιές, μνήμες και όνειρα.
Στην ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης υπάρχει μια παράξενη ενεργειακή φόρτιση, ιδιαίτερα αντιληπτή από τους ρομαντικούς και τους μυστικιστές, που προδιαθέτει για εσωτερικές ενατενίσεις, ιδεολογικές ζυμώσεις, συνθέσεις και συγκρητισμούς. Καθόλου τυχαίο που στην πόλη μας γεννήθηκαν ιδεολογίες και κινήματα, τα οποία άλλαξαν το ρου της ιστορίας της περιοχής.

ΤΟ «ΑΛΧΗΜΙΣΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ» ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

Όπως και στις αρχές του 20ου αιώνα έτσι και σήμερα η Θεσσαλονίκη ξαναγίνεται το «κλειδί» για τα Βαλκάνια και ως τέτοιο βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο συνωμοσιών, παρασκηνιακών διαβουλεύσεων και μυστικών συμφωνιών. Η πόλη δεν αποτελεί μόνον έδρα οργανισμών περιφερειακής εμβέλειας, όπως ο Οργανισμός για την Ανασυγκρότηση των Βαλκανίων και η Τράπεζα Παρευξείνιας Συνεργασίας. Είναι και έδρα επίσημων Forum, αλλά και μυστικών συναντήσεων, στις οποίες συμμετέχουν πολύ σημαντικά πρόσωπα, τα οποία καθορίζουν με τις αποφάσεις τους το μέλλον της Βαλκανικής.
Πολλοί από εμάς ίσως να μην το έχουν αντιληφθεί, όμως στους δρόμους της Θεσσαλονίκης κυκλοφορούν μυστικοσύμβουλοι, εμπειρογνώμονες, ερευνητές αγοράς, ειδικοί μάνατζερ πολυεθνικών και κατάσκοποι κάθε εθνικότητας. Όλοι έχουν την ιδιότητα να «οσμίζονται το μέλλον» και με τις πληροφορίες που συλλέγουν είναι σε θέση να το σχεδιάζουν κιόλας! Το μέλλον των Βαλκανίων παίζεται τώρα και μαζί τους και το μέλλον της πόλης μας. Κατά τη γνώμη μου το ραντεβού της Θεσσαλονίκης με τον 21ο αιώνα θα έχει ως αποτέλεσμα την ανάδειξη μιας μοναδικής κοσμοπολίτικης μητρόπολης στο στερέωμα της νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Αρκεί βέβαια οι ίδιοι οι Θεσσαλονικείς ξεπεράσουν το στείρο τοπικισμό τους, απαλλαγούν από τη μίζερη και αδιέξοδη ελλαδοκεντρική αυτολαγνεία που χαρακτηρίζει την αθηναϊκή ελίτ, αποκτήσουν ένα όραμα, που δένει με το κοσμοπολίτικο παρελθόν της πόλης τους και ανοιχτούν άφοβα προς το μέλλον. Η τύχη βοηθά τους τολμηρούς. Πόσο μάλιστα αν είναι Θεσσαλονικείς...