Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

ΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ: ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ; ΚΟΥΤΑΜΑΡΕΣ ΛΕΝΕ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ


Στους ρυθμούς της μαγνητικής καταιγίδας που θα «χτυπήσει» τις επόμενες ώρες ζει η Ελλάδα, αλλά οι επιστήμονες διαψεύδουν όσα ακούγονται περί... κινδύνων. «Κουταμάρες», χαρακτήρισε τις φήμες πως η Ελλάδα κινδυνεύει άμεσα από κάποια ισχυρή ηλιακή γεωμαγνητική καταιγίδα ο διευθυντής του Πλανηταρίου του Ιδρύματος Ευγενίδου, Διονύσης Σιμόπουλος και τόνισε ότι «δεν υπάρχει καμία μαγνητική καταιγίδα», ενώ ανέφερε ότι κακώς δημιουργήθηκε το όλο θέμα από αναρμόδια πρόσωπα.
Ο Ήλιος επέδειξε πράγματι, περιστασιακά, έντονη δραστηριότητα πριν από αρκετές μέρες, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υπήρξαν -ούτε θα υπάρξουν- επιπτώσεις για τη χώρα. Σύμφωνα με τον κo Σιμόπουλο βρισκόμαστε κοντά στο μέγιστο σημείο του περιοδικού ηλιακού κύκλου (που πιθανώς θα συμβεί τον Αύγουστο), αλλά αναμένεται να είναι το ασθενέστερο μέγιστο των τελευταίων 100 ετών.
Όπως ανέφερε, το μόνο αξιοσημείωτο που συνέβη πρόσφατα, ήταν μια έξαρση της ηλιακής δραστηριότητας στις 13 Μαΐου, χωρίς κάποια επίπτωση για τη Γη ή την Ελλάδα ειδικότερα, στις περίπου τρεις μέρες που χρειάστηκαν τα φορτισμένα σωματίδια του ήλιου για να φθάσουν στον πλανήτη μας.
Ο καθηγητής Διαστημικής Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιάννης Δαγκλής (μέχρι πριν λίγες μέρες διευθυντής του Αστρονομικού Ινστιτούτου του Αστεροσκοπείου Αθηνών) χαρακτήρισε και αυτός «σαχλαμάρες» τα περί μαγνητικής καταιγίδας αυτήν τη στιγμή. «Δεν συμβαίνει απολύτως τίποτε», τόνισε. Είπε, πάντως, ότι όντως το 2013 είναι ένα έτος έξαρσης του ήλιου, με αποτέλεσμα να υπάρχουν αυξημένες πιθανότητες για μαγνητικές καταιγίδες φέτος.
Ο καθηγητής Φυσικής του Διαστήματος και διευθυντής του Εργαστηρίου Αστροφυσικής καθώς και του Αστεροσκοπείου του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ξενοφών Μουσάς διαβεβαίωσε πως «δεν υπάρχει κανένα θέμα με μαγνητική καταιγίδα» και χαρακτήρισε το όλο θέμα «παρεξήγηση». Ακόμα, εμφανίστηκε καθησυχαστικός ότι δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας ούτε για το μέλλον. Όπως είπε, η Ελλάδα είναι μακριά από τους μαγνητικούς πόλους της Γης και αυτό την προστατεύει. Άλλωστε, πρόσθεσε, ο ήλιος βρίσκεται σιγά-σιγά στην καθοδική πορεία του κύκλου του. Ακόμα κι αν, αργότερα φέτος, υπάρξουν έντονες ηλιακές εκρήξεις, είναι απίθανο αυτές να επηρεάσουν τη χώρα, όπως εκτίμησε.
Τέλος, ο Κώστας Αλυσσανδράκης, καθηγητής Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων διαβεβαίωσε, με ανακοίνωσή του, ότι «καμία επίσημη πρόγνωση ή προειδοποίηση για ενδεχόμενη έντονη μαγνητική καταιγίδα δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε για το προηγούμενο διάστημα, παρά μόνον μικρές διαταραχές.
Εξάλλου, η ηλιακή δραστηριότητα βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα, παρά το ότι είμαστε κοντά στο μέγιστο του ηλιακού κύκλου. Οφείλουμε ακόμα να τονίσουμε ότι γεωμαγνητικές καταιγίδες που μπορεί να επιδράσουν στην ανθρώπινη δραστηριότητα είναι αρκετά σπάνιες». «Εντυπωσιάζει, βέβαια, η ανευθυνότητα με την οποία τέτοια τερατολογήματα παράγονται και διαδίδονται», κατέληξε.




ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΥΦΥΕΣΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ!


Αν ένας Αθηναίος του 1000 π.Χ. ερχόταν πίσω στη ζωή σήμερα, το πιθανότερο είναι ότι θα ήταν ευφυέστερος από όλους εμάς, υποστηρίζει ο Dr. Gerald Crabtree, κορυφαίος γενετιστής του Πανεπιστημίου Stanford των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, πρόσφατη έρευνα του οποίου αποκαλύπτει ότι ο άνθρωπος, με την πάροδο του χρόνου γίνεται όλο και λιγότερο ευφυής.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του αυστραλιανού τύπου, ο Αμερικανός επιστήμονας υποστηρίζει ότι αναπόφευκτες αλλαγές στο γενετικό μας σύστημα, σε συνδυασμό με τεχνολογικές εξελίξεις, είχαν ως αποτέλεσμα να καταλήξουμε σε ένα ακρωτηριασμένο σώμα του πρώην εαυτού μας και πολύ λιγότερο ευφυείς από τους προγόνους μας.
Ο ίδιος θα πει ότι ο άνθρωπος βρισκόταν στην ακμή του όταν ήταν αναγκασμένος να παλέψει μ' όλες του τις δυνάμεις για να επιβιώσει, δεδομένου ότι τότε ήταν υποχρεωμένος να βασιστεί στο μνημονικό του, στο πρακτικό πνεύμα του και την ψυχολογική ισορροπία που του επέτρεπαν να εμπιστεύεται το ένστικτό του και να προσαρμόζεται στις περιστάσεις γρήγορα.
Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, υποστηρίζει ο διακεκριμένος επιστήμονας, έχει άλλες απαιτήσεις από το σώμα και το μυαλό μας, η τεχνολογία όμως έχει αντικαταστήσει την ανάγκη να βασιζόμαστε στις φυσικές ικανότητες και τα ένστικτά μας.
Επίσης, οι βιομηχανοποιημένες τροφές, δεν είναι ακριβώς η καλύτερη επιλογή για το σύστημά μας. Αξίζει να σημειωθεί ότι Βρετανοί επιστήμονες ανακάλυψαν πρόσφατα ότι τροφές που περιέχουν υψηλά επίπεδα φρουκτόζης ενδέχεται να μειώσουν δραστικά το IQ μας.



ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΑΓΚΡΑΤΙΔΗ:


ΤΟ ΘΡΙΛΕΡ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΕΝΕΠΝΕΥΣΕ ΤΟ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΘΒΕ

«Μια πολιτεία είναι ευνομούμενη, όταν κάθε πολίτης αντιμετωπίζει το έγκλημα που έγινε στον πλησίον του σαν έγκλημα στον εαυτό του».
Σόλων

Στις 20 Ιανουαρίου του 1959, δύο αιμόφυρτα σώματα σε αφασία ανασύρονται από το δάσος του Σέιχ Σου. Το έγκλημα κινητοποιεί το μεγαλύτερο ανθρωποκυνηγητό στην ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας και ταυτόχρονα την πλέον αναπόδεικτη καταδίκη δολοφόνου κατά συρροήν. Πόση από την «γκρίζα» ζωή της πόλης κρύβεται πίσω από το θρύλο του «δράκου του Σέιχ Σου»; Περίπου μισόν αιώνα μετά τη σύλληψη και την ομολογία του Αριστείδη Παγκρατίδη, αναμοχλεύουμε τα γεγονότα και τη μυθοπλασία μιας εποχής που ενέπνευσε τον Θωμά Κοροβίνη να γράψει τον ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ και να κερδίσει στη συνέχεια το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2011. Σήμερα, το έργο παρουσιάζεται από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη.

Η ΑΡΧΗ ΜΙΑΣ ΙΔΕΟΛΗΨΙΑΣ
Η Θεσσαλονίκη των τελών της δεκαετίας του ’50 έχει ανάγκη από έναν δολοφόνο κατά συρροήν. Πόλη-ανίσχυρο σμήνος, κινούμενη στο δικό της κυκλοθυμικό ρυθμό, τροφοδοτείται από δεισιδαιμονίες και εμφυλιοπολεμικά κατάλοιπα, απρόθυμη να αποκτήσει συνείδηση και ενιαία κοινωνική υφή. Ήδη από τα χρόνια του ’20 μαίνεται η ψιθυρολογία γύρω από το «στοιχειό του Βάντζου», του φαντάσματος της έφηβης καλλονής που αναδύεται από το νεκροταφείο της Ευαγγελίστριας, για να πλευρίσει θαμώνες παρακείμενου εξοχικού κέντρου. Η προϊστορία αυτή γρήγορα βρίσκει ρεαλιστική διέξοδο μέσα από μία σειρά περιστατικών.
Μάρτιος 1957: Καθηγήτρια του Αμερικανικού Κολεγίου δέχεται επίθεση με πέτρα και απόπειρα βιασμού στο δάσος του Σέιχ Σου. Τελικά σώζεται χάρη στη διέλευση περαστικών.
Οκτώβριος 1958: Σύζυγος απόστρατου αξιωματικού μέσα σε ταξί -σεξουαλικό ραντεβού με το σοφέρ υπό το ρομαντικό δείλι του Σέιχ Σου. Επίθεση με πέτρες από άγνωστο, καθώς ο εραστής αφήνει το πίσω κάθισμα, για να ξαναπεράσει στο τιμόνι. Ο οδηγός σωριάζεται ημιθανής, συμπλοκή της γυναίκας με το δράστη και ταυτόχρονη έκκληση σε βοήθεια ο άγνωστος σπεύδει να εξαφανιστεί.
Νοέμβριος 1958: Επίθεση σε νεαρό ζευγάρι, πιστή αντιγραφή των προηγουμένων και πάλι στο δάσος του Σέιχ Σου. Των υποθέσεων προΐσταται ο αστυνομικός διευθυντής Θεσσαλονίκης Νίκος Μουσχουντής, γνωστός ακροδεξιός, αλλά και λαοφιλής διώκτης του εγκλήματος με άνετη πρόσβαση στα στέκια του υποκόσμου. Ο Μουσχουντής πρώτος εξυφαίνει τη θεωρία του «δράκου». Παρά την κατεστραμμένη υγεία και την άρρωστη καρδιά του, επιμένει, μετά το τέλος της υπηρεσίας του, να περιπολεί καθημερινά με ένα τζιπ της αστυνομίας το δάσος του Σέιχ Σου. Κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας περιπολίας ο καταβεβλημένος αστυνομικός διευθυντής πεθαίνει...

ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΚΑΙ ΣΑΧΛΟΚΟΥΒΕΝΤΕΣ
Έτσι πέρασε εκείνο το φθινόπωρο. Στο φόντο του προκατασκευασμένου εφιάλτη, πολιτικά γεγονότα και νεκροφιλικές υπομανίες παραμονεύουν -είναι νωρίς για όλα αυτά. Η Θεσσαλονίκη αμπαρώνεται, το Σέιχ Σου ερημώνει, η έκτακτη έκδοση επιχαίρει.
Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 21 Ιανουαρίου 1959: «Σκοτεινόν παραμένει το χθεσινόν διπλούν έγκλημα του Σέιχ Σου. Άγνωστοι εθρυμμάτισαν τα κεφάλια ζεύγους ερωτευμένων […]. Παραμένουν άγνωστοι οι δράσται και τα ελατήρια». Ένας νέος -ο κυρίως- κύκλος αίματος ανοίγει. Η ιστορία: Τα θύματα είναι ο 33χρονος λεβητοποιός Αθανάσιος Παναγιώτου και η συνομήλικη φίλη του Ελεονώρα Βλάχου. Βαριά τραυματισμένοι, σε αφασία και οι δύο, σώζονται, γιατί η παγωνιά διακόπτει τη φοβερή αιμορραγία τους. Τα ρούχα της Βλάχου είναι ξεσκισμένα, απ’ το λαιμό ως την κοιλιά. Στο έδαφος βρίσκονται σκόρπια διάφορα μικροαντικείμενα.
6 Μαρτίου 1959: Το έγκλημα της Μίκρας. Περαστικός φορτηγατζής ανακαλύπτει τα πτώματα του ίλαρχου Κωνσταντίνου Ραΐση, 31 χρονών, παντρεμένου, πατέρα τριών παιδιών, που υπηρετούσε στην 20ή Μοίρα Τεθωρακισμένων, και της κατά δέκα χρόνια μικρότερης ερωμένης του Ευδοξίας Παλιογιάννη. Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: «Διπλό κακούργημα συνεκλόνισε την Θεσσαλονίκην […]. Περισσότεροι του ενός οι δράσται. Ενώ εψυχορράγη, η νέα εβιάζετο υπό των κακούργων […]. Ο ίλαρχος επάλαισε απεγνωσμένα με τους στυγερούς δράστες». Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΒΟΡΡΑΣ: «Εις αναβρασμόν η πόλις […]. Άγνωστοι κακοποιοί, προφανώς ανώμαλοι και διεφθαρμένοι ψυχικώς, οι δράσται».
Ευρήματα και στοιχεία: Πρώτον. Η εκδοχή των δύο δραστών θεωρείται δεδομένη από την αστυνομία και τον ιατροδικαστή. Τα πτώματα μεταφέρθηκαν, χωρίς να συρθούν, σε απόσταση οχτώ μέτρων (της κοπέλας) και 28 (του λοχαγού). Δεύτερον. Βρέθηκαν αποτυπώματα, τα περισσότερα αιματοβαμμένα, στο γυμνό στήθος της Βλάχου, στης οποίας «… τα ανοικτά σκέλη υπάρχουν ίχνη πελμάτων και γονάτων ατόμου γονατίσαντος διά διενέργειαν πράξεως σεξουαλικής». Τρίτον. Το δείγμα αίματος ενός από τους δράστες. Τέταρτον. Η μαρτυρία δύο Θεσσαλών φαντάρων (του Γιώργου Πατούνη και του Γιώργου Χονδροδήμου), οι οποίοι γυρόφερναν την περιοχή και συναντήθηκαν με το ζευγάρι.
Προκύπτουν τα εξής ερωτήματα: Πώς βρέθηκε η χακί κλωστή, η οποία δεν ταίριαζε με τα ρούχα των θυμάτων, στον προφυλακτήρα του αυτοκινήτου του Ραΐση; Γιατί ο λοχαγός πέθανε με τον αναπτήρα κρατημένο στην αριστερή παλάμη του; Μήπως προσπάθησε να προσφέρει φωτιά σε κάποιον γνωστό; Γιατί οι δύο φαντάροι, οι οποίοι υπηρετούσαν στη Σχολή Πολέμου της Θεσσαλονίκης, σε απόσταση δυο τριών χιλιομέτρων από τον τόπο του εγκλήματος, αντιφάσκουν στις ομολογίες τους; Το πρόχειρο πόρισμα: Οι φαντάροι διέπραξαν τους φόνους. Ο εύλογος συλλογισμός: Κανείς δεν τα βάζει με το στράτευμα τη δεκαετία του ’60. Η υπόθεση παραμένει ανεξιχνίαστη…

3 Απριλίου 1959 (Κατάθεση υπαλλήλου του Δημοτικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης Φανής Τσαμπαζή): «Γύρω στις 7 το βράδυ της ημέρας εκείνης, ενώ βρισκόμουνα στη βρύση του αυλόγυρου του νοσοκομείου μαζί με μια συνάδελφό μου, πήρε το μάτι μου μια σκιά να κινείται σε μια κοντινή συστάδα δέντρων. Φώναξα «ποιος είναι κει», έριξα μια δυο πέτρες, αλλά δεν πήρα απάντηση. Η συνάδελφός μου με ειρωνεύτηκε: «Όλο σκιές φαντάζεσαι», μου είπε. Λίγο μετά, μαζί με τη συνάδελφό μου κατευθυνθήκαμε προς το σπιτάκι του εγκλήματος, όπου βρήκα μόνη την Πατρικίου να γευματίζει και να ετοιμάζεται να κοιμηθεί. Καθίσαμε μια ώρα μαζί της κουβεντιάζοντας, έως ότου τέλειωσε την υπηρεσία της και η αδελφή μου, που υπηρετούσε ως προϊσταμένη στο ίδιο νοσοκομείο, οπότε γύρω στις 9 φύγαμε αφήνοντάς την μόνη. Έφαγα μαζί με την αδελφή μου κι άλλες συναδέλφους και, κατά τις 10, αποφάσισα να πάω να κοιμηθώ στο σπιτάκι. Επειδή φοβόμουνα, προσφέρθηκε η αδερφή μου να με συνοδεύσει. Δεν ήθελα να την βάλω σε κόπο, γι’ αυτό της είπα να με παρακολουθεί απλώς από μακριά, χωρίς να έλθει μαζί μου. Έτσι κι έγινε. Όταν πλησίασα στο σπιτάκι, είδα ότι υπήρχε μέσα φως. Σκέφτηκα ότι δεν θα είχε κοιμηθεί ακόμα η Πατρικίου και φώναξα στην αδερφή μου να φύγει, γιατί δεν συνέβαινε τίποτα. Μόλις έφτασα στο σπιτάκι και θέλησα ν’ ανοίξω την πόρτα, ένιωσα το πόμολο να μένει στα χέρια μου. Με μια απλή ώθηση, η πόρτα υποχώρησε. Μπήκα στο δωμάτιο και τότε βρέθηκα αντιμέτωπη μ’ έναν άντρα 24 με 26 χρονών, που στεκόταν όρθιος στη μέση του δωματίου. Μόλις μ’ αντίκρισε, με ύφος σίγουρο για τον εαυτό του, μου είπε: «Και τώρα, εσύ τι θέλεις εδώ»; Πριν μου μιλήσει, η πρώτη μου εντύπωση ήταν ότι επρόκειτο για κάποιον γνωστό κάποιας συναδέλφου, γιατί τίποτα το εγκληματικό δεν παρουσίαζε η όλη εμφάνισή του. Με ένα βλέμμα που έριξα στο δωμάτιο, είδα τα αίματα στο δάπεδο και το κρεβάτι. Η φίλη μου έλειπε, κατάλαβα λοιπόν αμέσως περί τίνος επρόκειτο. Έκανα να φύγω από την ανοιχτή πόρτα, καλώντας συγχρόνως σε βοήθεια, αλλά δεν πρόφτασα παρά ν’ ακούσω την αδελφή μου -φαίνεται πως δεν είχε μπει στο δωμάτιό της- να φωνάζει: «Μη φοβάσαι, ερχόμαστε». Ο δολοφόνος με πρόλαβε στο πλατύσκαλο του δωματίου, μ’ άρπαξε από το μπράτσο, μ’ έβαλε μέσα και με μια σπρωξιά μ’ έριξε χάμω. Αστραπιαία, αντελήφθην ότι στο δεξί του χέρι κρατούσε μια μεγάλη πέτρα, έτοιμος να με χτυπήσει. Παρά τη ζάλη μου από το πέσιμο, πρόλαβα, από ένστικτο μάλλον, να χώσω το κεφάλι μου κάτω από ένα κρεβάτι που βρισκόταν δίπλα. Ένιωσα την πέτρα να με χτυπά στην ωμοπλάτη. Αισθάνθηκα συγχρόνως τις κλωτσιές του δολοφόνου στα πόδια και το σώμα μου. Φαίνεται όμως ότι ο δράστης κατάλαβε ότι έρχονταν προς το σπίτι η αδελφή μου και άλλοι. Κι ενώ εγώ βρισκόμουν σχεδόν αναίσθητη στο δάπεδο, εκείνος μ’ ένα άλμα δρασκέλισε τα τέσσερα σκαλιά του δωματίου κι εξαφανίστηκε στο σκοτάδι».

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΟΛΗ
Περνάνε τέσσερα χρόνια που δεν φωτίζονται από συλλήψεις. Το 1963 η Θεσσαλονίκη χρειάζεται έναν δολοφόνο κατά συρροήν περισσότερο από ποτέ. Κοινή γνώμη, Τύπος και αστυνομία αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι οι φόνοι είναι ανόμοιοι μεταξύ τους, άρα η θεωρία του «δράκου» δεν ευσταθεί. Το Σέιχ Σου χρησιμεύει ως τόπος αμαρτωλών ραντεβού και πεδίο αναψυχής μανιακών. Έχει άνετη πρόσβαση από το κέντρο. Δέντρα και θάμνοι καμουφλάρουν τη δράση. Το Σέιχ Σου ανοίγει φωλιές, εκεί όπου το σεξ και ο ζόφος είναι το παραπέτασμα καπνού για μια πραγματικότητα ακόμη πιο δολερή. Καύσωνας 43 βαθμών επίκειται σε συνδυασμό με τη δολοφονία Λαμπράκη. Υπόθεση: Τελικά το Σέιχ Σου είναι καλό -προσφέρεται ως εναλλακτικό περιβάλλον εγκλήματος και μέσον μαζικής χειραγωγίας.
Οι βρόμικοι πρωταγωνιστές: Δεξιό παρακράτος και κομμουνιστοφάγοι μπάτσοι. Υποστράτηγος Κωνσταντίνος Μήτσου, επιθεωρητής Χωροφυλακής Βορείου Ελλάδος, πανίσχυρος παράγοντας σε ολόκληρη την περιοχή. Συνταγματάρχης Ευθύμιος Καμουτσής, διευθυντής της Αστυνομίας Θεσσαλονίκης. Αντισυνταγματάρχης Μιχαήλ Διαμαντόπουλος, υποδιευθυντής Αστυνομίας. Ταγματάρχης Κωνσταντίνος Δόλκας, διοικητής Εθνικής Ασφαλείας. Όλοι τους εμπλεκόμενοι στις έρευνες για την υπόθεση του «δράκου» και με ένα πιεστικό καθήκον για το βράδυ της 22ης Μαΐου 1963: Να συντονίσουν επιτυχώς το μποϊκοτάζ της νόμιμης συγκέντρωσης των ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ, με κύριο ομιλητή το βουλευτή Ε.Δ.Α. Γρηγόρη Λαμπράκη. Στην υπηρεσία των μεγαλοαστυνομικών: οργανωμένοι παρακρατικοί της Θεσσαλονίκης, αποτελούμενοι από μπράβους, δοσίλογους, ανώμαλους, κλέφτες, παιδεραστές, υπό την ανοχή δύναμης 180 αντρών της χωροφυλακής. Στις 22:00 μ.μ. ο Λαμπράκης συνοδευόμενος από όμιλο υποστηρικτών του διασχίζει πεζός τη διασταύρωση Ερμού-παρόδου Σπανδώνη…

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ «ΚΟΚΚΙΝΟΥ» ΜΑΗ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, Πέμπτη 23 Μαΐου: «Ο Λαμπράκης βουλευτής της Ε.Δ.Α. ψυχορραγεί εις το νοσοκομείον της ΑΧΕΠΑ. Η επιστήμη δεν ελπίζει ότι δύναται να σωθή».
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 23 (Reuters): «Ανεκοινώθη εκ της αστυνομίας ότι οι βουλευταί του αριστερού κόμματος της Ε.Δ.Α. κ.κ. Γρηγ. Λαμπράκης και Γεωρ. Τσαρουχάς ετραυματίσθηκαν σοβαρώς κατά την διάρκειαν συγκρούσεως μεταξύ αριστερών και δεξιών στοιχείων. Αι ταραχαί έλαβον χώραν εις κεντρικήν οδόν της Θεσσαλονίκης, κατ’ αυτάς δε ετραυματίσθηκαν ελαφρώς έτερα 20 άτομα. Τα επεισόδια προκλήθηκαν κατά την διάρκειαν συγκεντρώσεως «διά την ειρήνην» οργανωθείσης υπό των αριστερών». Η ανακοίνωσις της Αστυνομίας: «Η διεύθυνσις της αστυνομίας Θεσσαλονίκης, εν σχέσει προς τα επεισόδια τα λαβόντα χώραν τας βραδυνάς ώρας της χθες, έξωθεν των γραφείων του Δ.Κ.Σ., ανακοινοί τα κάτωθι: 500 περίπου οπαδοί της επιτροπής Δ.Υ.Ε. συνεκεντρώθησαν εις την αίθουσαν του Δ.Κ.Σ. επί της διασταυρώσεως των οδών Βενιζέλου-Ερμού. Οι ομιληταί των τοποθετήσαντες, παρά την σύστασιν της αστυνομίας, μεγάφωνον εις παράθυρον της αιθούσης, ηκούοντο εντόνως από τας χιλιάδας των κατ’ αυτήν την ώραν διερχόμενων πολιτών. Πολλαί εκατοντάδες εκ τούτων αγανακτήσαντες εκ των εκ της αιθούσης μεταδιδομένων συνθημάτων, συνεκρότησαν αντισυγκέντρωσιν προ της αιθούσης του Δ.Σ.Κ. και ήρξαντο αποδοκιμάζοντες με ανάλογα συνθήματα τους εν τη αιθούση συγκεντρωμένους. Επηκολούθησαν μικροσυμπλοκαί […]. Τελικώς η τάξη αποκατεστάθη […]. Ατυχώς, οι οργανωταί της συγκεντρώσεως δεν απεδέχθησαν την αστυνομικήν πρότασιν, περί αποχωρήσεώς των διά λεωφορείων, αποχωρήσαντες πεζοί εν μέσω προστατευτικής αστυνομικής ζώνης. Ενώ ούτως απεχώρουν οι συγκεντρωθέντες, αυτοκίνητον τρίκυκλον, αιφνιδίως εμφανισθέν εκ της παρόδου Σπανδωνή και οδηγούμενον υπό του Κοτζαμάνη Σπυρίδωνος, κατοίκου Θεσσαλονίκης, παρέσυρε τον κατ’ εκείνην την στιγμήν μετ’ άλλων προ της παρόδου ευρεθέντα βουλευτήν Πειραιώς κ. Λαμπράκην και ετραυμάτισε τούτον σοβαρώς. Αστυνομικά όργανα τη συνδρομή και πολιτών κατεδίωξαν τον τραπέντα εις φυγήν οδηγόν και τον συνέλαβον». Εκ της διευθύνσεως αστυνομίας.
Δηλώσεις του υφυπουργού των Εσωτερικών. Αθήναι, 23: «Ο υφυπουργός των εσωτερικών κος Δαβάκης αναφερόμενος εις τα σημειωθέντα εις Θεσσαλονίκην αιματηρά επεισόδια […] εξέφρασεν την λύπην του δι’ αυτά και προσθέτει ότι των ανακρίσεων επελήφθη η δικαστική αρχή, το πόρισμα των οποίων και αναμένει. Εις ην περίπτωσιν, ως ετόνισεν ο κος Δαβάκης, διαπιστωθούν ευθύναι εις την αστυνομικήν αρχήν, θα επιβληθούν ανάλογες κυρώσεις».
Η Ένωσις Κέντρου: «Διά της ανακοινώσεως η οποία θα εκδοθεί το Κέντρον θα καταγγείλει την κυβέρνησιν ήτις διά των πρακτόρων της οργανώνει πολιτικάς δολοφονίας, όταν μάλιστα προηγουμένως και οι αστυνομικαί αρχαί είχον ειδοποιηθεί περί της συγκεντρώσεως και ήχον ζητήσει παρ’ αυτών όπως λάβουν μέτρα προστασίας».
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, Δευτέρα 27 Μαΐου 1963: «Ο Λαμπράκης απέθανε την 1 και 22΄ πρωινήν. Μεγάλαι δυνάμεις στρατού και ολόκληρη η χωροφυλακή ετέθησαν σε επιφυλακήν. Σπαρακτικαί σκηναί εξετυλίχθησαν εις τον χώρον του νοσοκομείου της ΑΧΕΠΑ. Ενετάθησαν από της 3ης πρωινής τα έκτακτα μέτρα εις Θεσσαλονίκην. Αγανάκτησις εις το πανελλήνιον, διαμαρτυρίαι, ψηφίσματα».

Ο ΦΤΩΧΟΥΛΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Αριστείδης Παγκρατίδης του Χαραλάμπους και της Ελένης, γεννηθείς εις Λαγκαδίκια Θεσσαλονίκης, 24 ετών, άγαμος, της Β΄ δημοτικού, χριστιανός ορθόδοξος. Κίναιδος, ενεργητικός ομοφυλόφιλος, τρόφιμος αναμορφωτηρίου, ηδονοβλεψίας, κλέφτης, πότης, περιστασιακός μαστούρης. Ένα πεντάχρονο αγόρι που βλέπει να σφάζουν τον πατέρα του μπροστά στα ίδια του τα μάτια, ένα πεντάχρονο καχεκτικό αγόρι που εξασφαλίζει την τροφή του από τα θελήματα της γειτονιάς και που οι άλλοι το «έκαναν ό,τι ήθελαν». Η παρακατιανή θέση του τον συνοδεύει μέχρι το θάνατό του. Σε ηλικία δώδεκα ετών γίνεται το βρόμικο πανί που χρησιμοποιεί ένας παιδεραστής χημικός, για να ξεσπά τις ορμές του: Ο Απόστολος Λύτης πρώτος ασελγεί στον έφηβο επί του ποσού των 50 δραχμών. Ο Παγκρατίδης δεν ηδονίζεται από την παθητική ομοφυλοφιλική πράξη, αλλά και δεν την αποφεύγει, όποτε αδυνατεί να εργαστεί στα οικεία του λεμονάδικα, στο πρακτορείο Χαλκιδικής ή στο «γύρο του θανάτου». Αρσενική πόρνη του λιμανιού, εκδίδεται στις βάρκες των ψαράδων, στα βουνά ή στα εβραϊκά μνήματα για 20 δραχμές ή ακόμη και για ένα πιάτο φαγητό. Οι γυναίκες του αρέσουν, αλλά «οι γυναίκες θέλουν λεφτά κι αυτός ποτέ του δεν είχε». Αγράμματος και φοβητσιάρης, ανίκανος να εκτιμήσει σωστά ή να διεκδικήσει τα δικαιώματά του, καλείται κάποτε να παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο του αιμοσταγούς παρανοϊκού σε μια κωμωδία σαχλή: Την υπόθεση Σέιχ Σου. Συλλαμβάνεται στις 7 Δεκεμβρίου του 1963. Η κατηγορία: απόπειρα βιασμού.

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΑΝΕΠΑΡΚΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ
Σαββατόβραδο: Ο Παγκρατίδης φεύγει νωρίς από τη δουλειά του (το λούνα παρκ του Πρόδρομου Χαλεπλή) και πηγαίνει κατευθείαν σε μια ταβέρνα της πλατείας Δικαστηρίων. Πρόθεσή του: σεξ και πιοτό. Επί ένα εξάωρο κάθεται εκεί πίνοντας συντροφιά με άλλους τέσσερις άντρες και μια κοπέλα. Μια ώρα μετά τα μεσάνυχτα, πηγαίνουν στην Εγνατία για πατσά. Πίνουν κι άλλο. Κάποιος προθυμοποιείται να τον πάει σπίτι του. Ο κάποιος είναι παθητικός ομοφυλόφιλος. Πείθει τον Παγκρατίδη να τον ακολουθήσει στο πατρικό του, αλλά την τελευταία στιγμή τον διώχνει, φοβούμενος μην ξυπνήσουν οι γονείς του. «Ήταν τόσο μεθυσμένος, όταν έφευγε», καταθέτει αργότερα, «ώστε εγώ του φόρεσα τα παπούτσια που είχε βγάλει, για να μην κάνει θόρυβο». Έξω στο δρόμο, ο Παγκρατίδης δεν ξέρει τι να κάνει. Η ώρα κοντεύει τέσσερις. Κρυώνει.
Σκέφτεται να πάει στο λιμάνι, αλλά απορρίπτει την ιδέα. Τέτοια ώρα και σ’ αυτή την κατάσταση, θα τον τσιμπήσουν για αλητεία. Μια ολονυχτία συσσωρευμένης πόσης μπουκώνει το μυαλό του με τρελές δυνατότητες. Έχει ακούσει για τις τροφίμους του ορφανοτροφείου ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ. Ξέρει πως, αν καταφέρει να πηδήξει το μαντρότοιχο, πιθανότατα θα βρει κάποια, για να πλαγιάσει απόψε. Μπαίνει στο κτίριο από ένα ανοιχτό παράθυρο στο ισόγειο. Ανεβαίνει στο χολ του δευτέρου πατώματος. Πλησιάζει μια ανοιχτή πόρτα που φωτίζεται και βλέπει έναν μεγάλο θάλαμο, όπου κοιμούνται κοπέλες. Σε αυτό το σημείο είναι πια τόσο λιώμα, ώστε αδυνατεί να ανακαλέσει τους αρχικούς συνειρμούς που τον οδήγησαν εκεί. Πέφτει στο πρώτο άδειο κρεβάτι που βρίσκει μπροστά του και κοιμάται. Η τρόφιμος Δέσποινα Νικολαΐδου ξυπνά αναστατωμένη από το ροχαλητό του. «Τι θέλεις εδώ», τον ρωτά. «Μη φοβάσαι, θα φύγω», της απαντάει και απομακρύνεται χωρίς να την πειράξει. Η Νικολαΐδου ξυπνά δυο τρία άλλα κορίτσια και τις λέει ότι ένας άντρας είναι μέσα στο κτίριο, όμως αυτές την περιγελάνε: «Στον ύπνο σου τον είδες. Άσε μας να κοιμηθούμε». Λίγα λεπτά αργότερα, ακούγονται ουρλιαχτά από το αναρρωτήριο. Η δωδεκάχρονη Αικατερίνη Σούρλα εμφανίζεται τρομαγμένη με ανακατεμένα μαλλιά και ξεσκισμένη πιτζάμα, φωνάζοντας πως ένας άντρας «ήρθε στο κρεβάτι, για να της κάνει κακά πράγματα». Στο μεταξύ, ο Παγκρατίδης έχει ήδη πηδήξει από τη βεράντα, δρασκελίζει το μαντρότοιχο και τρέχει. Στο δρόμο συμπλέκεται με έναν εισπράκτορα λεωφορείου. Ξεφεύγει. Ο εισπράκτορας τηλεφωνεί στο 100 και καταγγέλλει το περιστατικό. Ο Παγκρατίδης φτάνει στο σπίτι του και πέφτει για ύπνο. Στις 5 το πρωί, ένας υπομοίραρχος τον συλλαμβάνει. Οδηγείται ξανά στο ορφανοτροφείο, όπου, ενώπιον εισαγγελέα και αξιωματικών ομολογεί την πράξη του. Από δω και πέρα, ανήκει στην Ασφάλεια.

ΤΟ ΠΑΖΛ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ
Το 1963 πλησιάζει προς το τέλος του με φουριόζικη ειδησεογραφία: Ο Κένεντι δολοφονείται («η τραγικότερη στιγμή του 20ού αιώνος»), ο Σινάτρα απαγάγεται από νεαρούς γκάγκστερ, ο Ρίτσαρντ Μπάρτον λαμβάνει διαζύγιο στο Μεξικό, ο Καραμανλής ετοιμάζεται να εγκαταλείψει την καταρρέουσα κυβέρνησή του και να φύγει στο Παρίσι. Απομένουν εννέα μέρες μέχρι την εντολή του εισαγγελέα για επανασύλληψη των Μήτσου, Καμουτσή, Διαμαντόπουλου, Καπελώνη για ηθική αυτουργία στο φόνο του Λαμπράκη. Το βάρος της ξηλωμένης, εξευτελισμένης αστυνομικής ηγεσίας είναι δυσβάσταχτο για την πόλη. Μια δραστική ασπιρίνη πρέπει να βρεθεί. Οι αρμόδιοι ανασυνθέτουν τον τρόμο του Σέιχ Σου, αναμειγνύουν τα χαρακτηριστικά των εγκλημάτων και σχηματίζουν ένα σχετικά πειστικό πλάνο του Παγκρατίδη. Του βάζουν λεζάντα: «Δράκος». Ιατροδικαστικές αβλεψίες, ατελείς καταθέσεις, ανεπαρκή στοιχεία, ανολοκλήρωτες έρευνες: τρελές υποθέσεις σ’ ένα τρελαμένο περιβάλλον. Έτσι προκύπτουν πολλές δυνατότητες. Απομένει μία ομολογία.
Επικεφαλής των ανακρίσεων τίθενται οι: διοικητής Ασφαλείας Τζαβάρας, ταγματάρχης Σταθουλόπουλος, μοίραρχος Χαρίτος, υπομοίραρχος Κλωνάρης. Συμμετέχει επίσης ως επόπτης ανακρίσεως ο αντιεισαγγελέας Πλημμελειοδικών Αθανασόπουλος (μετέπειτα υφυπουργός), καθώς και ο εμπλεκόμενος στην υπόθεση Λαμπράκη ιατροδικαστής Καψάσκης. Ο ψυχίατρος Αγαπητός Διακογιάννης διατάζει εγκεφαλογράφημα στον Παγκρατίδη και σκιαγραφεί το κατάλληλο ψυχοβιολογικό περίγραμμα του «δράκου»: ανώμαλος, τοξικομανής, διψομανής, πότης, αλήτης. «Ψυχοπαθητικό άτομο με πολλές διαστροφές». Η ανακριτική μέθοδος: πείνα, δίψα, κρύο. Τα βράδια τον βάζουν να στέκεται όρθιος στο γραφείο του υποδιοικητή, δίπλα στη σόμπα. Ψήνεται, ιδρώνει, διψάει, τα πόδια του πονάνε φρικτά. Παρακαλά να τον αφήσουν να βγάλει τα παπούτσια του, αλλά κι αυτό του το απαγορεύουν. Συχνά σωριάζεται λιπόθυμος, αλλά τον ξανασηκώνουν. Κατά τα ξημερώματα τον πετάνε στο παγωμένο κρατητήριο με μοναδικό σκέπασμα μια υγρή κουβέρτα. Την τέταρτη ημέρα, κι ενώ οι εφημερίδες αρχίζουν ν’ αναρωτιούνται (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «Ο δράκος που δεν είναι δράκος», ΕΘΝΟΣ: «Εξιλαστήριον θύμα ο Παγκρατίδης»), ο κατηγορούμενος ομολογεί –«εντελώς αβιάστως»- ότι «ίδιες πράξεις έχει ενεργήσει και κατά το παρελθόν».
Πώς πέφτει σ’ αυτό το σφάλμα; Ασφαλώς ο Παγκρατίδης έχει κάποιες ικανότητες, κατέχεται από το γονίδιο της επιβίωσης, αλλά δυστυχώς στερείται της διορατικότητας να ξεπεράσει τα ηλίθια όνειρά του: «Είσαι μικρός, ομολόγησε και θα σε γλιτώσουμε με δυο χρόνια στην Κασσάνδρα», του υπόσχεται ο εισαγγελέας Παπαντωνίου. Είναι Τρίτη 10 Δεκεμβρίου. Πλησιάζει Σάββατο, όταν ο εισαγγελέας θα ζητήσει την επανασύλληψη των Μήτσου και Σία. Την Κυριακή η Θεσσαλονίκη ξυπνά με το πρωτοσέλιδο της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ: «Ο δράκος ωμολόγησε τα φοβερά εγκλήματα και απεκάλυψε συγκλονιστικάς λεπτομερείας. Ανεπαρέστησε με μεγάλην απάθειαν: 1ον. Την επίθεσιν κατά του ζεύγους Παναγιώτου Βλάχου εις Σέιχ Σου. 2ον. Την δολοφονίαν του ιλάρχου Ραΐση και της Παλαιογιάννη. 3ον Την δολοφονίαν της ραπτρίας του Δημοτικού Νοσοκομείου».

«ΧΑΡΩΠΑ ΤΑ ΔΥΟ ΜΟΥ ΧΕΡΙΑ ΤΑ ΧΤΥΠΩ»
Ακολουθούν: Εισαγγελική απαγόρευση για οποιαδήποτε δημοσίευση σχετικά με την υπόθεση Παγκρατίδη προδικασμένες ετυμηγορίες πενταμελούς εφετείου (Κάθειρξη εννέα ετών για την απόπειρα βιασμού στο ορφανοτροφείο και «τετράκις εις θάνατον» για τα εγκλήματα του Σέιχ Σου. Παραλείπονται να εξετασθούν: δακτυλικά αποτυπώματα, ομάδα αίματος, πατημασιές του εγκλήματος της Μίκρας, καθώς και αποτυπώματα και τρίχες του δράστη από το έγκλημα του νοσοκομείου, παλλαϊκή συμπάθεια για τον καταδικασθέντα, παραπομπή 31 κατηγορουμένων για την παράλληλη υπόθεση Λαμπράκη συγκρούσεις Αμερικανών-Βιετναμέζων στο Ντα Ναγκ χούντα και ηθικόφρονες πρακτικές. Τέλος το σχετικό πρωτοσέλιδο της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ. 17 Φεβρουαρίου 1968: «Εις τον τόπον των στυγερών εγκλημάτων ο Παγκρατίδης εξετελέσθη εις το Σέιχ Σου. «Μανούλα μου, είμαι αθώος», ήταν οι τελευταία λέξεις του. Εννιά χρόνια έπειτα από τη διάπραξη των φοβερών εγκλημάτων και δύο από την καταδίκη του τετράκις σε θάνατο από το πενταμελές εφετείο Θεσσαλονίκης, ο Αριστείδης Παγκρατίδης εξετελέσθη χθες την αυγήν, στις 7.06 ακριβώς στο Σέιχ Σου, στο μέρος που συνδέθηκε με το όνομά του».
Η εποχή του τρόμου ήρθε και έφυγε, ωστόσο ο κόσμος ποτέ δεν έχει πάψει να ανακαλεί την υπόθεση Παγκρατίδη. Μια στημένη ανακριτική πλάνη σε βάρος ενός αξιολύπητου εξαθλιωμένου, γενετικά προγραμματισμένου για τον πάτο. Η πόλη χαμογελάει αυτάρεσκα: Κέρδισε το μεγαλύτερο, διαχρονικό μερίδιο του εφιάλτη.



Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ


Κολωνός: Φεβρουάριος 1952/
Ιανουάριος 1981
Το σπίτι είναι εδώ και πολλά χρόνια εγκαταλελειμμένο. Κανείς από όσους έμειναν δεν κατάφερε να περάσει ζωή φυσιολογική. Οι κάτοικοι αντιμετώπιζαν πολλά προβλήματα υγείας. Άλλοι πέθαιναν και άλλοι ήταν καταδικασμένοι σε μία ζωή μίζερη.
Το 1952 ένα μωρό δύο ετών παρουσίαζε συμπτώματα άσθματος. Οι γονείς του απελπισμένοι και αφού πρώτα είχαν συμβουλευτεί, χωρίς αποτέλεσμα, πολλούς γιατρούς, αποφάσισαν να εμπιστευτούν έναν εξορκιστή. «Κάτω από το σπίτι υπάρχει θαμμένο κάρβουνο. Αυτή είναι η αιτία του κακού. Σκάψτε να το βρείτε». Πραγματικά το κάρβουνο βρέθηκε και ύστερα από λίγο καιρό το μωρό θεραπεύτηκε. Δυστυχώς όμως το στοίχειωμα, όπως υποστηρίζουν οι ειδικοί, δεν εξαφανίζεται. Απλώς η ενέργεια που είναι συσσωρευμένη και το προκαλεί μετατοπίζεται και επιστρέφει πάλι εκεί απ’ όπου ξεκίνησε. Έτσι, λίγα χρόνια αργότερα ο πατέρας, η μητέρα και το μικρό παιδί σκοτώθηκαν ακριβώς έξω από το σπίτι τους. Μία νταλίκα παρέσυρε και τα τρία άτομα.
Μετά το 1952 πολλοί ένοικοι πέρασαν από το συγκεκριμένο σπίτι. Τρεις από αυτούς πέθαναν από καρκίνο. Ο πρώτος το 1961 σε ηλικία 36 ετών, ο δεύτερος το 1973 σε ηλικία 42 χρονών και το 1976 μία γυναίκα ενώ βρισκόταν στα 38 της.
Στις αρχές του 1977 το σπίτι νοικιάστηκε από μία τετραμελή οικογένεια. Τον Ιανουάριο του 1981 αυτή είχε φτάσει σε άθλια κατάσταση. Το ένα μετά το άλλο τα μέλη της έπεφταν στο κρεβάτι. Τη λύση έδωσε και πάλι ένας εξορκιστής. Αυτή τη φορά το στοίχειωμα οφειλόταν σε μία κακή γειτόνισσα. Η ζήλια της την είχε οδηγήσει να κρύψει στο υπόγειο τριμμένα οστά νεκρού, για να κάνει κακό στην οικογένεια. Ο εξορκιστής αποκάλυψε στους ανθρώπους την αλήθεια. «Κάποιος σας έχει κάνει μάγια. Δεν θα σας πω ποιος. Το αργότερο σε μία εβδομάδα ο υπεύθυνος για το στοίχειωμα θα είναι νεκρός». Πραγματικά ύστερα από λίγες ημέρες η γειτόνισσα πέθανε εντελώς ξαφνικά, χωρίς ποτέ να καταλάβει κανείς την πραγματική αιτία. Η οικογένεια συνήλθε, όμως μετά δύο χρόνια ο άντρας του σπιτιού πέθανε από καρκίνο.
Από το 1984 στο σπίτι δεν μένει κανείς.

Κολωνός: Αύγουστος 1996
Οι μαρτυρίες για περίεργα φαινόμενα στο συγκεκριμένο σπίτι είναι πολύ συχνές. Οι γείτονες δηλώνουν ότι ακόμα και σήμερα ακούν χαμηλές φωνές από το εσωτερικό του, άλλοτε να συζητούν μεταξύ τους και άλλοτε να βρίζονται. Πολλές φορές έχουν καλέσει την αστυνομία. Το αποτέλεσμα πάντα είναι το ίδιο: μόλις πατήσει κάποιος μέσα στο σπίτι, βλέπει έναν τεράστιο χώρο εγκαταλελειμμένο. Το μόνο που βλέπεις με γυμνό μάτι είναι μερικές σκισμένες καρέκλες, απομεινάρια από το παρελθόν. Πολλοί έχουν επισκεφτεί το σπίτι για να δοκιμάσουν την αντοχή τους. Κανείς όμως ποτέ δεν είχε το θάρρος να το κάνει μόνος του.
Πριν από τρία καλοκαίρια μία παρέα έξι ατόμων αποφάσισε να περάσει μία νύχτα στο σπίτι. Ήθελε να αποδείξει ότι όλα αυτά που ακούγονταν ήταν μόνο ένα πολύ ωραίο παραμύθι. Αν και όλα αρχικά έδειχναν νορμάλ, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν φυσιολογικά. Οι φίλοι έπαιζαν χαρτιά μέσα στο σπίτι προκειμένου να κρύψουν την αμηχανία τους και να περάσουν οι δύσκολες ώρες. Ο χαβαλές κόπηκε απότομα. Ένα παράξενο σύρσιμο τους πάγωσε το αίμα. Στη συνέχεια ακούστηκε ένα ουρλιαχτό. Η ατμόσφαιρα είχε γίνει κρύα και τίποτε δεν θύμιζε καλοκαίρι. Μία περίεργη ομίχλη συμπλήρωσε το σκηνικό του τρόμου. Η νεανική παρέα είχε ήδη μετανιώσει για την επιλογή της. Φαίνεται πως οι φήμες δεν ήταν και τόσο αβάσιμες. Όσα άκουγαν και δεν τα πίστευαν ήταν μπροστά τους. Μέσα από την ομίχλη φάνηκε μία γυναικεία μορφή. Από μακριά ακούστηκαν γέλια. Οι έξι νέοι κοιτάχτηκαν με τρόμο. Η γυναικεία μορφή είχε εξαφανιστεί. Οι πρωταγωνιστές αποφάσισαν να φύγουν αμέσως. Η επόμενη ημέρα τούς βρήκε να διηγούνται με τρόμο την παράξενη εμπειρία στους φίλους τους.
Οι γείτονες, που είχαν ακούσει τις φήμες, δεν παραξενεύτηκαν. Όσοι πάλι θεωρούσαν την ιστορία του σπιτιού παραμύθι για παιδιά άρχισαν να το ξανασκέφτονται. Κανείς δεν τόλμησε να ρισκάρει ξανά. Το σπίτι παραμένει από τότε χωρίς επισκέπτη. Φωνές ακούγονται ακόμη κατά διαστήματα, για να θυμίζουν σε όλους ότι η είσοδος απαγορεύεται.

Ακαδημία Πλάτωνος: Δεκέμβριος 1998
Παράξενες οπτασίες, νεκρές γυναίκες με πλούσια φορέματα, κραυγές. Το σπίτι στην Ακαδημία Πλάτωνος έχει στοιχειώσει εδώ και πολλά χρόνια. Από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 οι γείτονες άκουγαν τα παραθυρόφυλλα να χτυπούν χωρίς να μπορούν να δώσουν καμία εξήγηση. «Είναι κλειδωμένα από μέσα. Δεν είναι λογικό», έλεγαν στην αρχή, Άλλες φορές ακούγονταν βήματα μέσα από το σπίτι. Στα δύο δωμάτιά του όμως υπήρχαν μόνο ένα ξύλινο μισοσπασμένο τραπέζι, μία παλιό σόμπα και μερικά ρούχα, που είχαν ξεχάσει οι τελευταίοι ένοικοι. Πολλοί το είχαν επισκεφτεί, αλλά κανείς δεν είχε δώσει μια πειστική εξήγηση- κανείς δεν τόλμησε να πάρει έστω και ένα από τα ρούχα.
Δύο πιτσιρικάδες πήραν το ρίσκο να δοκιμάσουν την τύχη τους. Κίνητρό τους, να αποδείξουν στους φίλους τους ότι δεν κωλώνουν. Οι ώρες περνούσαν βαρετά. Ξαφνικά άκουσαν τους πρώτους θορύβους. Ήταν όμως αποφασισμένοι να μην κάνoυν, πίσω. Μπροστά τους εμφανίστηκε μια λευκή οπτασία με τη μορφή ενός στρατιώτη. «Είμαι δεμένος. Σας παρακαλώ, ελευθερώστε με. Η κυρία με το πορτοκαλί φόρεμα μου έχει κάνει μάγια». Οι πιτσιρικάδες έμειναν κόκαλο. Η φωνή από το στόμα τους δεν έβγαινε. Ο στρατιώτης επανέλαβε τη φράση του, εκλιπαρώντας για βοήθεια. Τότε εμφανίστηκε η κυρία με το πορτοκαλί φόρεμα: «φύγετε αμέσως», διέταξε τα παιδιά και οι δύο μορφές εξαφανίστηκαν. Τα πόδια των δύο παιδιών είχαν καρφωθεί στη θέση τους. Το μυαλό τους δεν μπορούσε να χωρέσει αυτό που είχαν δει. Η επιχείρησή τoυς όμως δεν σταμάτησε εκεί. Ήθελαν να ξαναπάνε την επόμενη μέρα για να τραβήξουν φωτογραφία, να αποδείξουν την τόλμη τους και να εκμεταλλευτούν το θέμα. Η επόμενη ημέρα έμοιαζε ατελείωτη. Ξεκίνησαν έχοντας πάρει μαζί τους και τις φωτογραφικές μηχανές για να απαθανατίσουν τις οπτασίες, αν φυσικό αυτές εμφανίζονταν και πάλι. Η οπτασία με τη μορφή του στρατιώτη φάνηκε ξανά. Ήταν δεμένος με αλυσίδες. Ο ένας πιτσιρίκος τράβηξε αμέσως τη μηχανή του και άρχισε να φωτογραφίζει. Ο φαντάρος εξαφανίστηκε και οι δύο νεαροί έφυγαν, σίγουροι ότι κρατούν στα χέρια τους το κλειδί του μυστηρίου. Τα φιλμ για εμφάνιση και οι ημέρες της αναμονής, ατελείωτες. Τα αποτελέσματα όμως δεν ήταν αυτό που περίμεναν τα δύο αγόρια. Οι φωτογραφίες έδειξαν μόνο το εσωτερικό του σπιτιού, χωρίς σ’ αυτές να υπάρχει η μορφή του στρατιώτη. Στο πρώτο σοκ είχε προστεθεί ένα δεύτερο, πολύ μεγαλύτερο. Οι δύο νεαροί άρχισαν να σκέφτονται μήπως έπεσαν απλώς θύματα κάποιου που προσπάθησε να παίξει μαζί τους. Στο μεταξύ είχαν προλάβει να πουν την εμπειρία τους στους υπόλοιπους φίλους τους, αλλά και στους γείτονες. Το πρωί της επόμενης ημέρας οι γείτονες άκουσαν και πάλι κάποιον να περπατά στο ερειπωμένο σπίτι. Όταν μπήκαν μέσα, είδαν το γνωστό άδειο σπίτι. Μέσα υπήρχαν μόνο το τραπέζι, η σόμπα και τα παλιά ρούχα. Το μυστήριο δεν λύθηκε ποτέ. Κι ας ορκίζονται οι δύο φίλοι πως συνομίλησαν μ’ έναν αλυσοδεμένο φαντάρο και μία αυταρχική κυρία με πορτοκαλί φόρεμα.

Κολωνός: Ιούλιος 1975
Όταν ακόμα το σπίτι ήταν κατοικήσιμο, οι ένοικοι υποστήριζαν ότι ένα φάντασμα εμφανιζόταν κάθε μέρα την ίδια ώρα. Αυτό υποστήριζε ότι ήταν ο προηγούμενος κάτοικος του σπιτιού ο οποίος είχε αυτοκτονήσει και δεν θάφτηκε ποτέ. Εμφανιζόταν στο σπίτι πάντα στις 9:20 μ.μ., την ώρα της αυτοκτονίας. Την πρώτη φορά που η οικοδέσποινα ένιωσε την παρουσία του, κατάλαβε τι σημαίνει supernatural.
Έπλενε τα πιάτα, όταν άκουσε τη φωνή να της μιλάει. Αντίκρισε πίσω της έναν άντρα ντυμένο στα λευκά και ούρλιαξε από τρόμο. Ο άντρας φανέρωσε την ταυτότητά του. «Μένετε στο δικό μου σπίτι. θα εμφανίζομαι κάθε βράδυ την ίδια ώρα, μέχρι να φύγετε», της είπε και εξαφανίστηκε.
Περίμενε να επιστρέψει ο άντρας της στο σπίτι για να του πει όσα έζησε. Φυσικά, ο σύζυγος δεν πίστεψε κουβέντα. «Προσπάθησε να ηρεμήσεις. Αυτό που λες δεν γίνονται. Έχεις επηρεαστεί απ’ αυτό που λένε οι γείτονες». Την επομένη στις 9:20 το βράδυ ένιωσε κι αυτός την ίδια παρουσία μέσα στο σπίτι του. Μόλις εμφανίστηκε, όλα στο σπίτι πάγωσαν. Η θερμοκρασία είχε πέσει κατακόρυφα από τη μια στιγμή στην άλλη. Η φωνή του λευκοντυμένου επαναλάμβανε: «Φύγετε αμέσως. Αλλιώς θα πάθετε μεγάλο κακό». Στη συνέχεια το σπίτι γέμισε παντού νερό. Τα χαλιά, τα κρεβάτια, τα έπιπλα ήταν όλα υγρά. Μέσα σε δευτερόλεπτα όλα είχαν γυρίσει στη φυσιολογική τους μορφή.
Για κάποιο διάστημα οι δύο ένοικοι απέφευγαν να βρίσκονται σπίτι τους στις 9:20 μ.μ. Πίστευαν ότι έτσι θα ξεπερνούσαν το φόβο τους και θα ανάγκαζαν το φάντασμα να εξαφανιστεί. Δυστυχώς, η πρώτη ημέρα της επιστροφής τους δεν έκρυβε εκπλήξεις. Ο νεκρός δήλωνε και πάλι την παρουσία του την ίδια ώρα. «Το σπίτι είναι στοιχειωμένο. Οι ζωντανοί δεν έχουν θέση εδώ», ήταν τα λόγια του. Ύστερα από λίγες ημέρες το ζευγάρι εγκατέλειψε το σπίτι.
Στα επόμενα χρόνια πολλοί ένοικοι πέρασαν από το σπίτι. Όλοι όμως έφευγαν χωρίς να θέλουν να δώσουν κάποια εξήγηση γι’ αυτό. Το 1985 το σπίτι εγκαταλείφθηκε. Οι τελευταίοι κάτοικοι αποκάλυψαν στους γείτονες ότι κάθε βράδυ συνέβαιναν περίεργα φαινόμενα.
Ένας από αυτούς επανέλαβε την Ιστορία με την εμφάνιση κάποιου στις 9:20 κάθε βράδυ. Αυτός απαιτούσε να φύγουν από το σπίτι οι κάτοικοί του. Τελικά η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα.

Κολωνός: Μάιος 1997
Η ιστορία του σπιτιού μοιάζει με αυτές πολλών ελληνικών οικογενειών. Μόνο που το φινάλε ήταν απρόοπτο. Ο ένοικος ζήλευε παθολογικά τη γυναίκα του. Πίστευε ότι τον απατούσε. Οι γείτονες είχαν να λένε για τους καθημερινούς καβγάδες τους. Σε μια από τις πολλές κρίσεις του ο psycho σύζυγος σκότωσε και στη συνέχεια τεμάχισε τη γυναίκα του. Μόνο που δεν ήθελε να ομολογήσει την πράξη του. Τα κομμάτια της βρέθηκαν ύστερα από πολύ καιρό στο υπόγειο του σπιτιού -το κακό είχε ήδη γίνει. Ο αφύσικος θάνατος της γυναίκας και το γεγονός ότι δεν θάφτηκε προκάλεσαν το στοίχειωμα του σπιτιού.
Το Μάιο του 1997 η οικοδέσποινα άρχισε να ισχυρίζεται ότι έβλεπε συνεχώς πράγματα να κινούνται μόνα τους. Από μικρά αντικείμενα μέχρι έπιπλα. Αποφάσισε να συμβουλευτεί ένα γιατρό. «Όλα αυτά τα φαινόμενα είναι εντελώς υποκειμενικά και συμβαίνουν σε στιγμές μεγάλης έντασης ή κόπωσης», υποστήριξε ο γιατρός. Η γυναίκα άκουσε τα λόγια που ήθελε να ακούσει και έμεινε ήσυχη. Ώσπου η δολοφονημένη του παρελθόντος πρόβαλε μπροστά της. Η μορφή της ήταν φρικτή, όπως ακριβώς μετά το φόνο της. «Το μόνο που ζητάω είναι να βρω την ηρεμία μου. θέλω να καλέσεις έναν παπά για να κάνει τρισάγιο». Στη συνέχεια εξαφανίστηκε. Η γυναίκα συγκλονίστηκε και έψαξε να βρει την αλήθεια.
Έμαθε από τους γείτονες την ιστορία για τους καβγάδες, το φόνο και τον τεμαχισμό και έκανε πραγματικότητα την επιθυμία της νεκρής. Ζήτησε από έναν παπά να κάνει τρισάγιο. Του είπε όσα της είχαν τύχει. Αυτός την άκουσε με προσοχή, αλλά κράτησε και τις επιφυλάξεις του. Την ώρα που γινόταν το τρισάγιο στο σπίτι ακούστηκε μία φωνή: «Σε ευχαριστώ πολύ». Τα παράξενα φαινόμενα σταμάτησαν απότομα. Η περίπτωση αυτή είναι ίσως η μοναδική που υπάρχει μαρτυρία ότι το στοίχειωμα ξορκίστηκε.




ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ 7 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ


«Μικρός άκουγα τον Σαββόπουλο να λέει Κιλελέρ 6 Μαρτίου 1910 και αναρωτιόμουν: τι λέει τώρα αυτός; Έψαξα ρώτησα, διάβασα, έμαθα... Η αποκρυπτογράφηση των τραγουδιών ήταν κάτι που πάντα με συγκλόνιζε... Οι δημιουργοί, νιώθοντας την ανάγκη να εκφραστούν, αφουγκράζονται με έναν μοναδικό τρόπο τα όσα συμβαίνουν γύρω τους, είτε στην κοινωνία είτε στον προσωπικό τους περίγυρο». Η περιέργεια ήταν αυτή που ώθησε τον Ηρακλή Ευστρατιάδη στο να ερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο μεγάλοι συνθέτες και δημιουργοί τραγουδιών κατέληξαν στο να καταγράψουν σε μια κόλλα χαρτί τις σκέψεις τους που αργότερα έγιναν επιτυχίες του ελληνικού μουσικού στερεώματος. Πρόκειται για μια έρευνα ετών σε ό,τι αφορά εκατό γνωστές ελληνικές επιτυχίες, που παρουσιάζεται μέσα από τις σελίδες του βιβλίου Μία Ιστορία… ένα Τραγούδι. Μάλιστα, όπως δηλώνει ο συγγραφέας του, αυτό είναι μόνον η αρχή: «Αυτά τα τραγούδια δεν αποτελούν παρά τις εκατό πρώτες ψηφίδες ενός τεράστιου ψηφιδωτού, ένα κομμάτι μόνον από μια συλλογή με ιστορίες τραγουδιών που συμπληρώνω εδώ και χρόνια. Τώρα ετοιμάζω τις επόμενες εκατό ιστορίες».

ΣΤΗΣ ΛΑΡΙΣΗΣ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ Πρόκειται, ίσως, για την πιο αστεία ιστορία σε ό,τι αφορά τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκε το τραγούδι... Στίχοι που γράφτηκαν ένα βράδυ στην τουαλέτα, πάνω σε χαρτί υγείας! Αρχές της δεκαετίας του ’60. Ο Γιώργος Μητσάκης μαζί με τη σύντροφό του Αθηνά πηγαίνει στην καφετέρια του αεροδρομίου του Ελληνικού. Κάποια στιγμή, αφού είχε προηγηθεί κουβέντα σχετικά με τη Λάρισα και τον Πηνειό, ο Μητσάκης ζήτησε συγγνώμη και πήγε στην τουαλέτα. Εκεί του ήρθε η έμπνευση! Λόγω έλλειψης… σημειωματάριου, κατέγραψε τους στίχους του πάνω στο χαρτί υγείας! Βγαίνοντας από την τουαλέτα, το έδωσε στην αγαπημένη του Αθηνά. Εκείνη γέλασε και του είπε: «Εκεί πού ήσουν, τι άλλο θα μπορούσες να γράψεις»; Ο Μητσάκης επέμενε ότι το τραγούδι θα γινόταν σουξέ. Και είχε δίκιο… Η πρώτη εκτέλεση με τον Θόδωρο Κανακάρη το 1963 σημείωσε μεγάλη επιτυχία.

ΠΟΥ ’ΣΑΙ, ΘΑΝΑΣΗ Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι το συγκεκριμένο τραγούδι έχει γραφτεί για τον Θανάση Ευστρατιάδη, πατέρα του γνωστού σκηνοθέτη Όμηρου Ευστρατιάδη. Όταν το 1968 ο Θανάσης (θείος του συγγραφέα) έφυγε από τη ζωή χτυπημένος από την επάρατη νόσο, ο Ζαμπέτας δεν το πληροφορήθηκε αμέσως. Πέρασε καιρός και περίπου δύο χρόνια αργότερα σε μια συνάντησή του με τον Όμηρο ρώτησε: «Όμηρε, τι γίνεται το γεροντάκι σου; Έχω καιρό να τον δω»! «Δυστυχώς τον χάσαμε τον Θανάση», απάντησε ο Όμηρος. «Τι λες, ρε παιδί μου, έφυγε ο Θανάσης! Ωραίος άνθρωπος! Θα του φτιάξω τραγούδι». Λίγες ημέρες αργότερα, ο Ζαμπέτας ζήτησε από τον Βασιλειάδη να γράψει κάτι για τον φίλο του! Ο Βασιλειάδης το έγραψε και μερικές ημέρες μετά υπέστη καρδιακό επεισόδιο. Λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, έδωσε στη γυναίκα του Άννα το χειρόγραφο με τους στίχους για να το παραδώσει στον Ζαμπέτα. «Αυτό δώσ’ το στον Γιώργο» της είπε και έκλεισε τα μάτια του για πάντα...

ΓΑΒΡΙΕΛΑ Η πιο ξακουστή και επώνυμη ιερόδουλος της Αθήνας, η Γαβριέλα Ουσάκοβα, που... ξεπέταξε γενιές και γενιές εφήβων, έλεγε σχεδόν με καμάρι ότι στην πορνεία είχε μπει από τα πέντε της χρόνια. Σε μια συνέντευξή της στο περιοδικό ΕΝΑ το 1990 είχε αναφέρει: «Κανένα απολύτως παράπονο δεν έχω, ούτε από την κοινωνία ούτε από κανέναν, τι μου φταίει δηλαδή η κοινωνία; Αφού το ‘παμε, από μικρή, πώς να το εξηγήσω, τον ήθελα τον άντρα, τον λιγουρευόμουνα. Όχι, όχι, δεν μετάνιωσα για τίποτα! Το τερπνόν μετά του ωφελίμου». Το 1991 βρέθηκε άγρια δολοφονημένη στο διαμέρισμά της. Ο Κώστας Καλδάρας έγραψε τρία χρόνια πριν από τον θάνατό της τους στίχους: «Πού πήγε η Γαβριέλα με την αλογοουρά, τα ξενύχτια μες στου δρόμου τα στενά; Πού πήγε η Γαβριέλα με τα στήθια τα βαριά, που μας τρέλαινε με κόλπα μαγικά;» και το οποίο τραγούδησε με την ιδιαίτερη φωνή του το 1988 ο Κώστας Χατζημιχάλης.

ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ Η εικόνα μιας μάνας πάνω από το άψυχο σώμα του γιου της είναι ούτως ή άλλως σπαρακτική. Δεν έχεις λόγια να την περιγράψεις. Ο Γιάννης Ρίτσος όμως, εμπνευσμένος από μια τέτοια εικόνα, έγραψε το θαυμάσιο έργο του ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ, το οποίο αργότερα μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης. «…Πού πέταξε τ’ αγόρι μου, πού πήγε, πού μ’ αφήνει, χωρίς πουλάκι το κλουβί, χωρίς νερό οι κρίνοι», έγραψε ο Ρίτσος αναφερόμενος στο πρωινό της 8ης Μαΐου του 1936. Ήταν τότε που χιλιάδες απεργοί διαδηλωτές στη Θεσσαλονίκη εμποδίστηκαν από τη Χωροφυλακή… Ένας πυροβολισμός και ένας νεκρός ήταν ικανά για να ξεφύγει η συμπλοκή από κάθε έλεγχο. Η κατάληξη ήταν δώδεκα νεκροί απεργοί και διακόσιοι ογδόντα τραυματίες, εκ των οποίων οι τριάντα σοβαρά. Τα επεισόδια σταμάτησαν με τη μεσολάβηση του Στρατού… Τα γεγονότα, στο σύνολό τους, ενέπνευσαν τον Ρίτσο να γράψει τον ΕΠΙΤΑΦΙΟ: «Μέρα Μαγιού μού μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω, άνοιξη, γιε, που αγάπαγες κι ανέβαινες επάνω». Η πρώτη εκτέλεση του έργου έγινε από τη Νάνα Μούσχουρη σε ενορχήστρωση Μάνου Χατζιδάκι, ενώ η δεύτερη έγινε από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση.

ΚΑΚΟΥΡΓΑ ΠΕΘΕΡΑ «Και συ κακούργα πεθερά, τους πήρες στον λαιμό σου, την κόρη σου, τον ανεψιό, τη δούλα, τον γαμπρό σου». Με απλά λόγια, το τραγούδι του Ιάκωβου Μοντανάρη, που ακούστηκε σε πρώτη εκτέλεση από τον Αντώνη Διαμαντίδη, εξιστορεί όλα όσα έγιναν εκείνο το απόγευμα της 5ης Ιανουαρίου του 1931. Οι εφημερίδες της εποχής έγραφαν: «Άγριο έγκλημα, ο εργολάβος Αθανασόπουλος δολοφονήθηκε, τεμαχίστηκε και το σώμα του ρίχτηκε στο ποτάμι». Η πεθερά του Άρτεμις Κάστρου ώθησε τον ανιψιό της να πυροβολήσει τον Αθανασόπουλο υπό την παρουσία της συζύγου του, η οποία παρακολουθούσε χωρίς να αντιδράσει, σαν να συναινούσε στη δολοφονία. Και όλα αυτά, τη στιγμή που στο διπλανό δωμάτιο κοιμόντουσαν τα τρία τους παιδιά. Στη συνέχεια, πεθερά, ανιψιός και υπηρέτρια έβαλαν το πτώμα σε μια μεταλλική σκάφη και προσπάθησαν να το κάψουν. Λόγω της έντονης μυρωδιάς που προκλήθηκε, η πανούργα πεθερά έσβησε τη φωτιά, κομμάτιασε το πτώμα και το πέταξε στο ποτάμι… Πεθερά και σύζυγος καταδικάστηκαν σε θάνατο. Λίγα χρόνια αργότερα απελευθερώθηκαν, γιατί ο διευθυντής των φυλακών είχε ερωτευτεί τη χήρα του Αθανασόπουλου.

ΖΗΤΑΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ Λένε ότι μια γυναίκα μπορεί να αποτελέσει αιτία για να γίνουν τα πάντα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ένας χωρισμός, αλλά και το συναίσθημα της ζήλιας ήταν αρκετά για να γραφτεί ένα από τα ωραιότερα ελληνικά τραγούδια. Το Ζητάτε να σας πω (σε πρώτη εκτέλεση από τον Γιώργο Πέτρου) λέγεται ότι γράφτηκε από τον Αττίκ μέσα σε πέντε λεπτά. Κατά τη διάρκεια της παράστασής του στη Μάντρα, ο Αττίκ ήρθε αντιμέτωπος με το πιο σκληρό για εκείνον θέαμα. Η Μαρίκα Φιλιππίδου, ο έρωτας της ζωής του και δεύτερη γυναίκα του, βρέθηκε εκεί μαζί με τον νέο της συνοδό, έναν γιατρό. Για αυτήν ο Αττίκ είχε γράψει το Είδα μάτια και όλοι οι θαυμαστές του γνώριζαν ότι με εκείνους τους στίχους μιλούσε για τη Μαρίκα του... Όταν το κοινό είδε τη Φιλιππίδου με τον συνοδό της, για να πειράξουν τον Αττίκ, άρχισαν να του φωνάζουν να τραγουδήσει το Είδα μάτια. Ο Αττίκ συγκινημένος ζήτησε συγγνώμη και αποχώρησε από τη σκηνή. Αφού πέρασαν πέντε λεπτά, ξαναβγήκε και άρχισε να τραγουδάει: «Ζητάτε να σας πω τον πρώτο μου σκοπό, τα περασμένα μου γινάτια. Ζητάτε είδα μάτια, με σκίζετε κομμάτια».

ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΑΣ Το τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη αναφέρεται στο ομώνυμο θρυλικό εικονογραφημένο περιοδικό του Στέλιου Ανεμοδουρά, που κυκλοφορούσε μέχρι το 1967. Αξέχαστος πρωταγωνιστής ο Γιώργος Θαλάσσης, το παιδί-φάντασμα. Το περιοδικό υπήρξε το αγαπημένο μικρών και μεγάλων και είχε τεράστια απήχηση και επιρροή τόσο στο κοινό της Ελλάδας όσο και της Κύπρου. Ο Κηλαηδόνης στους στίχους του κάνει μια σύντομη περιγραφή των ικανοτήτων και των δραστηριοτήτων του Μικρού Ήρωα Γιώργου Θαλάσση… «Πού είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει, καλέ μου φίλε, Γιώργο Θαλάσση. Όπου κι αν είσαι θα ‘χεις γεράσει, μικρέ μου ήρωα Γιώργο Θαλάσση».



Κυριακή, 26 Μαΐου 2013


ΠΩΣ ΘΑ ΑΠΑΛΛΑΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ; ΦΥΣΙΚΑ, ΜΕ… ΦΥΣΙΚΟ ΤΡΟΠΟ

Είναι τα πιο εργατικά πλάσματα του ζωικού βασιλείου. Τόσο άξια μάλιστα, που ακόμα και ο σπουδαιότερος «παραμυθάς» στην ιστορία της ανθρωπότητας, ο Αίσωπος επαίνεσε την πειθαρχία τους γράφοντας τον Τζίτζικα και τον μέρμηγκα, που μεγαλώνει αιώνες τώρα γενιές και γενιές.
Αυτά, σε φιλοσοφικό πάντα επίπεδο, γιατί κανείς μας δε θέλει τα μυρμήγκια να περιτριγυρίζουν στην κουζίνα του. Είτε επιθυμείτε να τα εξολοθρεύσετε ολοκληρωτικά με δραστικές λύσεις, είτε είστε πιο ήπιοι και απλά θέλετε να μην αποτελεί το σπίτι σας… σημείο συνάντησής τους, εμείς σας προτείνουμε ορισμένες λύσεις για να απαλλαγείτε από τα μυρμήγκια, όπως αναφέρει το Mother nature network.

1. Χυμός λεμονιού
Εάν ψεκάσετε με λίγο χυμό λεμονιού στα «ανοίγματα» του σπιτιού και ιδιαίτερα στην κουζίνα σας, τα μυρμήγκια θα αποφύγουν να σας επισκεφτούν. Ο λόγος πιθανολογείται, ότι είναι το οξύ που έχει το λεμόνι, αποπροσανατολίζοντας τα μυρμήγκια στον εντοπισμό της τροφής.

2. Κανέλα
Η κανέλα, αν και θα μπορούσε να αποτελέσει πόλο έλξης για τα μυρμήγκια, στην ουσία είναι «κόκκινο πανί». Ψεκάστε με λίγο αιθέριο έλαιο κανέλας γύρω από τις πόρτες, τα παράθυρα κ.λπ για να τα εμποδίσετε να μπουν σπίτι σας. Και σκεφτείτε, ότι η κανέλα καθαρίζεται εύκολα μετά. Όπως ακριβώς δηλαδή και το γαρύφαλλο, το μπαχαρικό το οποίο επίσης είναι αποτρεπτικό για τα μυρμήγκια.

3. Μέντα
Μία παλιά «μαμαδίστικη» συνταγή λέει, ότι αν αναμείξετε 1 μέρος νερό με 1 μέρος έλαιο μέντας και ψεκάσετε απευθείας στα μυρμήγκια, που έχουν εισβάλει σπίτι σας, θα τα δείτε να υποφέρουν. Για πιο ήπιες λύσεις, απλά ψεκάστε στις πόρτες, στα παράθυρα και όπου αλλού έχει ανοίγματα το σπίτι σας και δε θα πλησιάσουν καν.

4. Βόρακας, νερό και ζάχαρη
Ο βόρακας είναι μια φυσική μεταλλική ένωση, με ph 9 υψηλότερο από την μαγειρική σόδα, ιδανικό για να εξουδετερώσετε μυρωδιές, μούχλα, κατσαρίδες και άλλα έντομα. Η πιο δραστική λύση είναι να αναμείξετε βόρακα με ζάχαρη και νερό. Αυτό λειτουργεί ως «δόλωμα» για τα μυρμήγκια, τα οποία θα πάρουν το μείγμα στη φωλιά τους, δηλητηριάζοντας τη βασίλισσά τους και ολόκληρη της αποικία τους.

5. Βρασμένο νερό και απορρυπαντικό πιάτων
Το βάζο με το μέλι συνήθως είναι ο καλύτερος μαγνήτης για τα μυρμήγκια. Πλύντε καλά το βάζο απ’ έξω και αλείψτε το με μία ελαφρά στρώση από νερό με σαπουνάδα (από το απορρυπαντικό των πιάτων). Δίπλα, στο βάζο μπορείτε επίσης να έχετε ένα μικρό πιατάκι με νερό και απορρυπαντικό για …πιο δραστικές λύσεις. Η πιο ακραία ωστόσο λύση, που προτείνεται από τους «πάσχοντες» είναι το βραστό νερό, απευθείας στη φωλιά.

6. Μαγειρική σόδα και ζάχαρη άχνη
Τα μυρμήγκια φέρουν μια όξινη ουσία πάντα μαζί τους για προστασία. Ωστόσο, ένα μείγμα από μαγειρική σόδα και ζάχαρη άχνη σε ένα πλαστικό καπάκι, τοποθετημένο σε «στρατηγικό» σημείο του σπιτιού, μπορεί να κάνει θαύματα.

7. Κιμωλία
Άγνωστο για ποιον λόγο, τα μυρμήγκια αποφεύγουν την κιμωλία. Εάν λοιπόν, σχηματίσετε μία γραμμή από κιμωλία έξω από το σπίτι σας ή στις «εν δυνάμει» εισόδους του, πολύ πιθανόν να απαλλαγείτε από τους ανεπιθύμητους επισκέπτες.

8. Το κατακάθι του καφέ
Αφού απολαύσετε τον καφέ σας, χρησιμοποιήστε το κατακάθι του για να επαλείψετε τις ρωγμές, που συνήθως είναι οι πύλες εισόδου για την εισβολή των μυρμηγκιών. Η λύση αυτή είναι από τις πιο ενδεδειγμένες, γιατί απλά απομακρύνει, χωρίς να σκοτώνει τα μυρμήγκια.

9. Καλαμποκάλευρο
Το καλαμποκάλευρο και η μελάσα αποτελούν…λιχουδιές για τα μυρμήγκια. Αν πασπαλίσετε τις πιθανές εισόδους με λίγο καλαμποκάλευρο (ναι, όντως είναι σπατάλη, αλλά τουλάχιστον φθηνή), τα μυρμήγκια θα αλλάξουν πορεία. Το συγκεκριμένο προϊόν μάλιστα είναι απόλυτα ασφαλές, εάν υπάρχουν στο σπίτι κατοικίδια ή μικρά παιδιά.

10. Κρέμα από σιτάρι
«Κεράστε» τα μυρμήγκια του σπιτιού σας μια κρέμα από σιτάρι και το πιο πιθανό είναι, ότι δε θα τα ξαναδείτε. Τα μυρμήγκια τρώνε την κρέμα, η οποία (όπως και το καλαμποκάλευρο) φουσκώνει και εξαπλώνεται μέσα τους, με αποτέλεσμα να… εκρήγνυνται.

11. Ξύδι
Φτιάξτε ένα διάλυμα από νερό και ξύδι και σφουγγαρίστε το πάτωμα του σπιτιού σας. Μάλιστα, για πιο δραστικές λύσεις, κάντε το όταν βρείτε τη φωλιά τους και όχι μόνο όταν τα δείτε να κάνουν τη…βόλτα τους. Εάν επιλέξετε να ρίξετε το διάλυμα μέσα στη φωλιά τους, τότε θα απαλλαγείτε από αυτά για πάντα. Στο διάλυμα μπορείτε κάλλιστα να προσθέσετε υγρό απορρυπαντικό πιάτων και έλαιο μέντας, για να είστε σίγουροι.

12. Γλυκαντικές ουσίες
Εάν αναμείξετε ένα-δύο φακελάκια γλυκαντικής ουσίας με χυμό μήλου, ίσως να απαλλαγείτε από τα μυρμήγκια. Μία νευροτοξίνη, που έχουν τα μυρμήγκια προφανώς αντιδρά στο μείγμα αυτό, εξοντώνοντάς τα.